Wikibiopedia

Konstantin Wecker

Konstantin Alexander Wecker (* 1 czerwca 1947 r. w Monachium) - niemiecki muzyk, autor tekstów, kompozytor, aktor i pisarz. Jest uważany za jednego z najważniejszych niemieckich autorów piosenek.

Życie

Konstantin Wecker, jedyne dziecko Alexandra i Dorothei Wecker, dorastał w monachijskiej dzielnicy Lehel, a pierwsze lekcje gry na fortepianie pobierał w wieku sześciu lat. W wieku ośmiu lat nauczył się grać na skrzypcach, a w wieku 14 lat na gitarze. W dzieciństwie był solistą chóru dziecięcego Rudolfa Lamy’ego; między innymi można go usłyszeć jako solistę w filmie domowym Die Trapp-Familie. Od 1968 r. zdobył sławę na scenie kabaretowej, był współzałożycielem zespołu rockowo-soulowego Zauberberg i wyruszył w trasę koncertową z niemiecką wersją Jesus Christ Superstar. Zasłynął jako pianista i śpiewak, ale był też przekonujący jako kompozytor muzyki filmowej (np. Schtonk!) i musicali, a także jako autor (poezji i prozy). Jego czasem melancholijne, często oskarżycielskie piosenki, niekiedy inspirowane bluesem, trafiają przede wszystkim do lewicowej publiczności. Jako aktor wystąpił w latach 1972-1974 w filmie Raport pielęgniarki oraz w sześciu innych filmach erotycznych.

W 1974 r. założył zespół Team Musikon, z którym do 1985 r. produkował własne płyty i koncerty. W 1980 r. wraz z muzykami i przyjaciółmi przeniósł się do Toskanii. W 1977 r. nastąpił przełom w jego karierze, gdy wydał album Genug ist nicht genug. Jeszcze w tym samym roku Wecker otrzymał za nią Niemiecką Nagrodę Kabaretową. Ballada o przyjacielu Willy’m, który został śmiertelnie pobity przez prawicowych radykałów, która znalazła się na tym albumie, stała się piosenką kultową. W wywiadzie udzielonym Allgemeine Zeitung (Rhein Main Presse) w 2018 r. wyjaśnił, że prawdziwy Willy wciąż żyje i jest jego kierowcą. W 1979 roku Wecker skomponował i wykonał muzykę do albumu Hagenbuch hat jetzt zugegeben artysty kabaretowego Hannsa Dietera Hüscha. W 1980 roku ożenił się z aktorką Carline Seiser, z którą rozwiódł się w 1988 roku. Po pierwszych sukcesach jako autor tekstów piosenek Konstantin Wecker zaczął zażywać kokainę. Literackie ujęcie tego tematu znajduje się po raz pierwszy w Ketzerbriefen eines Süchtigen (1983).

Współpracował z wieloma znanymi artystami niemieckimi i zagranicznymi, m.in. z Joan Baez i Mercedes Sosa. W latach 1986-1993 skupił wokół siebie zespół, częściowo wywodzący się z niemieckiej sceny jazzowej, wokół United Jazz and Rock Ensemble. Wśród nich byli Wolfgang Dauner, Charlie Mariano, Johannes Faber, Frank Diez, Stephan Diez, Wolfgang Haffner i Jo Barnikel, a także angielscy muzycy Colin Hodgkinson i Pete York. 13 czerwca 1987 r. Wecker wziął udział w festiwalu prasowym centralnego organu SED Neues Deutschland w Berlinie Wschodnim, w obecności około 10 tys. osób.

W połowie lat 90. doszło do nasilenia się uzależnienia Weckera od narkotyków - według jego własnego oświadczenia od 1994 r. do momentu aresztowania 29 listopada 1995 r. zażywał dziennie do 7 gramów wolnej bazy i kokainy oraz cierpiał na urojenia. Już w wydanej w 1993 r. powieści Uferlos, zawierającej wyraźne cechy autobiograficzne, wyraźnie poruszył temat narkotyków. Kolejne sprawy sądowe ciągnęły się przez lata. W kwietniu 2000 r. został skazany w trzeciej instancji na rok i osiem miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Jego wykład dla neurologów w Erlangen z 1997 r. na temat uzależnienia od narkotyków został wydany dwa lata później w formie książkowej pod tytułem Es gibt kein Leben ohne Tod (Nie ma życia bez śmierci). 3 lutego 1996 r. Wecker poślubił Annik Berlin z Bassum koło Bremy, młodszą od siebie o 27 lat, którą poznał na jednym z koncertów. W latach 1997 i 1999 na świat przyszli ich synowie Valentin i Tamino.

Od 2000 r. Wecker występował razem z Hannesem Waderem. Z okazji sześćdziesiątych urodzin Wadera w 2002 r. w Bielefeld odbył się koncert Konstantina Weckera, Hannesa Wadera i Reinharda Meya, na którym wystąpił Jo Barnikel jako pianista. Został wydany na płycie CD w 2003 r. pod tytułem Mey, Wader, Wecker - the concert. W 2010 r. odbyła się trasa koncertowa po Niemczech z Hannesem Waderem, Joem Barnikelem, Nilsem Tuxenem i Hakimem Ludinem pod tytułem “Kein Ende in Sicht”.

Wraz z Christopherem Franke skomponował musical Ludwig², którego premiera odbyła się 11 marca 2005 r. w Füssen, a wcześniej musical Hundertwasser (2004). W ostatnich latach częściej występuje jako solista lub z Joem Barnikelem jako akompaniatorem.

W sezonach festiwalowych 2006 i 2007 Konstantin Wecker był kierownikiem muzycznym spektakli teatralnych Faust I i Faust II na festiwalu w Bad Hersfeld. Komponował do nich muzykę i co roku dawał koncert na początku prób w Stiftsruine.

W semestrze zimowym 2007/2008 Wecker przyjął oficjalną posadę wykładowcy na Uniwersytecie Juliusza Maksymiliana w Würzburgu; w ramach warsztatów pisania piosenek prowadził zajęcia z kompozycji i aranżacji w latach 2007, 2013 i 2018. W lutym 2010 r. został mianowany członkiem Münchner Turmschreibern.

Kilkakrotnie brał udział w konkursie “Piosenki na letni wieczór”, m.in. w 2011, 2012, 2014 i 2016 roku.

26 czerwca 2013 r. Konstantin i Annik Wecker ogłosili polubowne rozstanie. W 2013 r. Wecker, Dieter Hildebrandt i Georg Schramm założyli format stoersender.tv. W tym samym roku Wecker założył niezależną wytwórnię płytową “Sturm & Klang” z siedzibą w Monachium.W listopadzie 2013 r. Wecker dołączył do austriackiej śpiewaczki operowej Angeliki Kirchschlager podczas trasy koncertowej Liedestoll po Niemczech i Austrii, wykonując swoje pieśni i pieśni od Schuberta do Schumanna. W 2013 r. objął patronat nad trzecim sezonem programu castingowego dla muzyków ulicznych. W ramach programu WDR daheim + unterwegs poszukiwano najpopularniejszych muzyków ulicznych z NRW. Zwycięzcy Simone Oberstein i Thomas Schlüter wygrali konkurs, a tym samym występ w ramach koncertu Konstantina Weckera.W latach 2017-2018 należał do grona przyjaciół internetowego magazynu Rubikon. Zakończył swoje zaangażowanie i pisanie dla magazynu, gdy rozprzestrzeniły się w nim teorie spiskowe.Od 13 czerwca 2018 roku Wecker jest profesorem wizytującym na Uniwersytecie Koblenz-Landau (kampus Landau).Podczas pandemii Corony transmitował kilka koncertów, w tym koncert swojej wytwórni Sturm & Klang 20 października 2020 roku, w którym zaprezentował niektórych artystów wytwórni, z których każdy wykonał jeden własny utwór oraz piosenkę Weckera: Tamara Banez, Arjon Capel, Miriam Hanika, Josef Hien, Erwin R., Sarah Straub, Vivek oraz duet Prinzessin & Rebell (Anna Katharina Kränzlein i Florian Kirner). Wecker poprowadził koncert i wykonał swoje własne utwory. Był to czwarty koncert z cyklu Poezja i opór w burzliwych czasach.

Zaangażowanie polityczne

Konstantin Wecker przez wszystkie lata swojej kariery artystycznej był również zaangażowany politycznie. W 1982 r. wziął udział w cyklu koncertów Künstler für den Frieden (Artyści dla pokoju). W wielu swoich utworach Wecker porusza tematy związane z ówczesnymi wydarzeniami politycznymi. Jego ballada Willy dotyczy konfrontacji ruchu 1968 r. z ideami prawicowymi.

W styczniu 2003 r., dwa miesiące przed wybuchem drugiej wojny w Iraku, Wecker udał się z grupą zachodnich artystów do kraju rządzonego przez dyktatora Saddama Husajna, aby wystąpić w Bagdadzie na koncercie solidarnościowym, który został politycznie zinstrumentalizowany przez iracki reżim. Wecker wyjaśnił: “To cena, którą trzeba zapłacić. Nie wiem, jaki rozgłos nada naszej wizycie prasa iracka, i nie obchodzi mnie to. Nieoficjalnie centralna gazeta nosi nazwę “Gazeta dezinformacyjna”. Wszyscy o tym wiedzą i umieją czytać między wierszami. I co może z nim zrobić rząd iracki, jeśli chce przywłaszczyć sobie Konstantina Weckera?”.

Konstantin Wecker pojawia się na wiecach ruchu pokojowego. Pod hasłem “Naziści wynocha z tego miasta” Wecker odbył w 2006 r. trasę koncertową po Niemczech Wschodnich wraz z zespołem Strom & Wasser. Odwołanie koncertów w Hoyerswerdzie i Halberstadt wzbudziło zainteresowanie i dyskusje. Według doniesień prasowych, koncert w szkole średniej w Halberstadt w Saksonii-Anhalt nie został zatwierdzony z powodu nacisków polityków NPD i zapowiedzi działań zakłócających porządek. Administrator dzielnicy Henning Rühe wyjaśnił powody tej decyzji, mówiąc, że NPD nie chce ryzykować, że będzie rościć sobie prawo do organizowania imprez także w szkole. NPD uzasadniła akcję niebezpieczeństwem prowadzenia kampanii wyborczej na rzecz Partii Lewicy i PDS w okresie poprzedzającym wybory stanowe.

17 czerwca 2006 r. odbył się wreszcie koncert plenerowy w Halberstadt (Düsterngraben). Udział wzięli także Hannes Wader, Hans-Eckardt Wenzel, Strom & Wasser (Heinz Ratz) oraz afgański perkusista Hakim Ludin.

W wyniku konfrontacji, na wniosek frakcji Zielonych, w Bundestagu odbyła się debata na temat prawicowego ekstremizmu w Niemczech. Wecker odwołał koncert w Hoyerswerdzie z powodu sporu dotyczącego tematu występu. Zaproponowany przez organizatora temat “Naziści wynoście się z naszych głów” nie spodobał się Weckerowi, który chciał pozostać przy haśle “Naziści wynoście się z tego miasta”.

Wecker od czasu do czasu gości także na Festiwalu Prasy UZ. 16 czerwca 2007 r. wystąpił na konferencji partyjnej partii Die Linke. W 2007 roku uczestniczył w inicjatywie Rheinhessen gegen Rechts. W 2010 roku w wywiadzie dla magazynu “Graswurzelrevolution” Konstantin Wecker opowiedział się za społeczeństwem wolnym od dominacji: “Zawsze czułem, że należę do obozu anarchistycznego, nawet w epoce ‘68, ponieważ jako młody człowiek byłem pod wielkim wrażeniem Henry’ego Millera”. Konstantin Wecker został wysłany przez Saksońską Partię Lewicy do Zgromadzenia Federalnego w celu wyboru Prezydenta Federalnego w dniu 30 czerwca 2010 roku. Odwołał jednak swój udział w Zgromadzeniu Federalnym.

Mimo ciągłego zaangażowania politycznego Wecker nigdy nie był członkiem żadnej partii. W podwójnym wywiadzie z Hannesem Waderem, który ukazał się w niedzielnym wydaniu Frankfurter Allgemeine Zeitung 8 sierpnia 2010 r., Konstantin Wecker wyznaje, że partia nigdy nie mogła być dla niego domem. “Zawsze byłem zdania, że szansą dla artysty jest możliwość malowania w kolorze, w przeciwieństwie do czarno-białej polityki. W okresie poprzedzającym wybory parlamentarne w Bawarii w 2013 r. Wecker prowadził kampanię na rzecz zmiany rządu na rzecz SPD. W 2015 r. poparł oświadczenie, w którym domagał się usunięcia Związku Prześladowanych przez Reżim Nazistowski - Związku Antyfaszystów Bawarii z raportu o ochronie konstytucyjnej Wolnego Państwa. Wspiera także organizację Coordination gegen Bayer-Gefahren (CBG). Wecker jest honorowym członkiem Ethecon - Fundacji Etyki i Ekonomii.

Nagrody

1977: Niemiecka nagroda kabaretowa w kategorii chanson/music/song

1979: Nagroda Ernsta Hoferichtera

1995: Nagroda Kurta Tucholskiego

2006: Ruth of the TFF.Rudolstadt.

2007: Nagroda Ericha Fromma wraz z Eugenem Drewermannem

2009: Złoty Człowiek Ratusza (Wiedeń)

2009: Bawarski Poetentaler Pisarzy Wieży Monachijskiej

2010: Bawarska Nagroda Filmowa 2009 za najlepszą muzykę filmową do filmu Sen Lippela

2010: Nagroda Krenkla przyznawana przez SPD Monachium Południe

2010: Nagroda Artystyczna Schwabing (nagroda honorowa)

2012: Nagroda Specjalna Prix Pantheon w kategorii “Reif und Bekloppt” (Dojrzały i szalony)

2013: Bawarska Nagroda Kabaretowa (nagroda honorowa)

2014: Monachium błyszczy złotem

2015: Nagroda za Solidarność i Godność Człowieka

2016: Nagroda im. Ericha Mühsama za pokój, prawa człowieka i walkę z ksenofobią

2016: Lwie Serce - Nagroda Honorowa organizacji humanitarnej Projekty na rzecz pokoju, wolności, oświecenia, integracji i sprawiedliwszego świata

2017: Niemiecka Nagroda Kabaretowa, Nagroda Honorowa Nadrenii-Palatynatu

2017: Bawarska Nagroda Państwowa w dziedzinie muzyki, nagroda specjalna

2018: Nagroda Pokojowa w Getyndze

W 2018 r. za swoje zaangażowanie polityczne i odwagę cywilną został uhonorowany tytułem Thomas Nast Guest Professorship przez Wydział 6: Nauki Kulturowe i Społeczne Uniwersytetu Koblenz-Landau.

W 2019 r. otrzymał inauguracyjny Medal Alberta Schweitzera w kościele Paulskirche we Frankfurcie za swoje zaangażowanie na rzecz ludzkości.

W 2020 r. otrzymał nagrodę im. Hermanna Sinsheimera za rok 2021.

Prace

Dyskografia

Albumy studyjne

1973: Pieśni sadopoetyczne Konstantina Amadeusa Weckera

1974: Zawsze mieszkam na plaży

1976: Lampy do budzików

1977: Wystarczy, to za mało

1978: Całe mnóstwo życia

1981: Lot miłosny

1982: To dodaje mi odwagi

1982: Budzik

1984: Inwendig Warm

1986: Znów w domu

1988: Niezły budzik

1989: Ciche szczęście, dom, słodki dom

1993: Bez brzegu

1994: Kiedy odchodzisz

1996: Gamsig

1998: Brecht

2001: Ojczyzna

2005: Na brzegu rzeki

2006: Pozwalam sobie na bunt

2008: Gut’n Morgen Herr Fischer - bawarska impresja

2011: Gniew i czułość

2015: Bez powodu

2017: Poezja i opór

2018: Powiedz “nie”! Pieśni antyfaszystowskie od 1978 r. do dziś

2020: Poezja w burzliwych czasach

2021: UTOPIA

Albumy na żywo

1975: Ich singe weil ich ein Lied hab’ - live at Onkel Pö

1979: na żywo (w Hamburgu)

1981: Live in Munich

1983: W imię szaleństwa Live ‘83

1986: Teraz znajdź wyspę - na żywo

1987: Live (w Wiedniu i Grazu)

1990: Koncert ‘90

1994: Uferlos in Salzburg Live

1998: Live ‘98

2002: Ojczyzna na żywo 01/02

2005: Am Flußufer, Live in Munich

2008: Encore - Live

2011: Burzliwe czasy, kochanie moje (live)

2012: Gniew i czułość (na żywo)

2016: Without Why - live

2019: Weltenbrand (z Bawarską Orkiestrą Filharmoniczną i Markiem Mastem)

2020: Każda chwila jest wieczna

Sampler/Kompilacje

1978: Śpiewnik

1986: Tak wiele pozostaje nienapisane

1991: Klasycy

1993: Timeless - The Best of Konstantin Wecker

1999: Liebeslieder

Z innymi artystami

Wspólna produkcja z Bettiną Wegner płyty LP Heimweh nach Heimat, wydanej w 1985 r.

Questa nuova realtà, 1993 (singiel z Pippo Polliną)

Mir san die Löwen, 1994 (singiel z TSV 1860 München & Mario Jordan)

Wecker, Wader - Co za noc, 2001 (CD na żywo, z Hannesem Waderem)

Mey, Wader, Wecker - The Concert, 2003 (2 CD Live, z Reinhardem Meyem i Hannesem Waderem)

Sage nein zu Antisemitismus, 2005 (CD z Avitall Gerstetter, dla poparcia Hagalil)

Kein Ende in Sicht, 16 lipca 2010 (płyta live z Hannesem Waderem na letnią trasę koncertową o tej samej nazwie w 2010 r.)

Franz Josef Degenhardt - Freunde feiern sein Werk, 2012 (2 CD Live, z udziałem Maxa Prosy, Barbary Thalheim, Wiglafa Droste, Götza Widmanna, Dota, Goetza Steegera, Kaia Degenhardta, Franka Viehwega, Joany, Daniela Kahna, Prinz Chaos II, Jana Degenhardta, Hannesa Wadera i Giseli May)

Audiobook

Schattenwürfe, Monachium 2017, Dwanaście refleksji moralnych, z Herbertem Rosendorferem EAN: 4042564180145

Literatura

Oliver Binder, Ulrich Müller [Salzburg]: Minna von Barnhelm Lessinga jako utwór muzyczny: “Minna. Musical” Michael Wildenhain, Konstantin Wecker, Nicolas Kemmer (2001). W: Suevica. Contributions to Swabian Literary and Intellectual History. 9 (2001/2002). Stuttgart 2004 , s. 43-54.

“Inne społeczeństwo musi być również bardziej kochające”. Rozmowa z autorem tekstów Konstantym Weckerem. W: Bernd Drücke (red.): Anarchizm Najwyższy 2. Ruch społeczny, Utopia, Rzeczywistość, Przyszłość. Karin Kramer Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-87956-375-3, s. 112-134.

Film dokumentalny

Dokument Wader Wecker Vater Land Rudiego Gaula o Hannesie Waderze i Konstantinie Weckerze, którzy w 2010 r. wyruszyli razem w trasę koncertową, zdobył nagrodę publiczności dla najpopularniejszego filmu na festiwalu Filmfest München 2011.

Wywiady z Weckerem

Stary 68-latek odwiedza Audimax (hintergrund.de z 23 kwietnia 2010 r.)

NPD nie zgadza się na koncert Weckera - “Smutno byłoby się im kłaniać” Wywiad w Spieglu 8 marca 2006 r.

Czteroczęściowy wywiad z Jensem Böttcherem w Bibel TV z października 2016 r. o “motywacji […], by kochać życie mimo wszystko”.

Pokrewne

Hagen Rether

Uwe Steimle

Gerburg Jahnke

Monika Gruber

Reinhard Mey

Urban Priol

Rainald Grebe

Gerhard Polt

Joja Wendt

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności