Wikibiopedia

Uwe Steimle

Uwe Heinz Steimle (* 20 czerwca 1963 r. w Dreźnie) - niemiecki artysta kabaretowy i aktor. Jego cechą charakterystyczną jest dialekt saksoński. W Niemczech stał się znany jako nadinspektor Jens Hinrichs w serialu telewizyjnym “Polizeiruf 110”.

Życie

Pochodzenie i młodzież

Steimle dorastał w Dreźnie-Trachau. Oboje rodzice byli nieoficjalnymi pracownikami Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego NRD. Jego ojciec był zawodowym podoficerem (ostatnio w stopniu sierżanta sztabowego) w oddziale czołgów Ludowej Armii Narodowej, a następnie tragarzem w Bundeswehrze; matka pracowała w państwowej firmie pakującej VEB Polypack Dresden. Oboje rodzice zmarli w 1992 r. W młodości Steimle był wyczynowym sportowcem (najlepszy wynik w biegu na 100 m - 11,2 s). Po ukończeniu szkoły uczył się najpierw zawodu kowala przemysłowego w hucie stali nierdzewnej we Freitalu. Następnie studiował w Akademii Teatralnej im. Hansa Otto w Lipsku. Steimle odbył służbę wojskową w NVA w Pionierskim Batalionie Budowlanym 12 (PiBB-12) w Merseburgu, gdzie przeszedł szkolenie jako inżynier wyburzeniowy.

Kabaret

W 1989 r. Steimle został członkiem drezdeńskiego kabaretu Herkuleskeule.

Słowo “Ostalgie” pochodzi z programu Steimle’a z 1992 r. o tej samej nazwie i zajęło 9. miejsce w następnym roku w wyborach na Słowo Roku. Wraz z Tomem Paulsem z Lipska stworzył postaci Günthera Zieschonga (w tej roli on sam) i Ilse Bähnert (Pauls). Steimle i Pauls wystąpili z tymi postaciami w programie Ostalgie, który był produkowany dla programów regionalnych w MDR. Później Steimle zrealizował swój pierwszy solowy projekt Günther allein zuhaus, w którym Zieschong wystąpił sam. Po programie Uns fracht ja keener Steimle ponownie ożywił obie postaci nowymi tekstami w programie Mich fracht ja Eener. Steimle jest również znany jako odtwórca postaci Ericha Honeckera; ta parodia często pojawia się na bis podczas jego występów.

W latach 2007-2010 Steimle kilkakrotnie gościł w programach kabaretowych Neues aus der Anstalt u boku Urbana Priola i Georga Schramma. Brał też udział w programie satyrycznym Kanzleramt Pforte D na antenie MDR jako Günter Zieschong.

Od 2017 r. występuje w programie Mir san Mir wraz z bawarskim artystą kabaretowym Helmutem Schleichem. Można go również zobaczyć na licznych scenach kabaretowych z kilkoma programami solowymi (m.in.: Heimatstunde, FeinKOST).

Teatr

W latach 1991-1994 był członkiem Staatsschauspiel Dresden. Dalsze obowiązki zaprowadziły go także do Halle i Erfurtu.

Polizeiruf 110

W latach 1993-2009 Steimle prowadził śledztwo jako nadinspektor Jens Hinrichs w serialu telewizyjnym Polizeiruf 110. Z czterema zmieniającymi się partnerami był drugim najdłużej pracującym inspektorem Polizeiruf w ARD (31 odcinków).

W 2005 r. Steimle, wraz z Hübchen i autorką Beate Langmaack, otrzymał nagrodę Grimme za dalszy rozwój serii. Kiedy w 2008 roku NDR ogłosiła koniec duetu śledczych na kolejny rok, Steimle zaprotestował przeciwko temu, mówił o “ciosie w plecy” i “zakazie wykonywania zawodu” oraz wyraził przekonanie, że został “usunięty” z “powodów politycznych” i z powodu rzekomej “niesubordynacji”. Wcześniej głosował na Petera Sodanna jako posła do Zgromadzenia Federalnego z ramienia Partii Lewicy i często narzekał na “Polizeiruf”. Nadawca uzasadnił swoją decyzję tym, że po 15 latach Polizeiruf w Schwerinie po prostu “się skończył”. Media, a nawet partner Polizeiruf, Eitner, stwierdzili, że Steimle stylizuje się na ofiarę spisku. Z drugiej strony Steimle zażądała publicznej debaty z dyrektorem programowym ARD Volkerem Herresem i poprosiła o przyznanie jej miejsca w niedzielnym talk show ARD “Anne Will”. Komentując tę decyzję, Herres powiedział, że “role się kończą, to normalne, wielcy aktorzy zostają” i pochwalił Steimle’a jako “wybitnego wykonawcę”, którego “talenty bardzo ceni”. Steimle twierdził, że Herres nazwał go “awanturnikiem” i porównał to do języka narodowego socjalizmu lub języka oficera politycznego NVA. Steimle występował później jeszcze w różnych programach ARD.

Dalsze występy w filmie i telewizji

W 1988 r. Steimle po raz pierwszy wystąpił przed kamerą w filmie Thomasa Langhoffa Der Aufstand der Fischer von St. Barbara u boku Ulricha Theina.

W 2004 roku Steimle wystąpił także w Heimat 3 - Chronik einer Zeitenwende Edgara Reitza w roli Gunnara Brehme. W 2004 r. zagrał mordercę w dwupłytowym serialu telewizyjnym Das Konto. W 2008 r. można go było oglądać jako głównego aktora w komedii telewizyjnej Plötzlich Millionär.

W 2009 r. Steimle zagrał porucznika Stasi Haacka w filmie Liebe Mauer, a w 2011 r. wcielił się w postać głównego bohatera Rolfa Anschütza w filmie fabularnym Sushi in Suhl, opowiadającym o pierwszej japońskiej restauracji w NRD.

W latach 2013-2019 Steimle prezentował program Steimle’s World na antenie MDR. Wraz z Michaelem Seidlem przejechał Wartburgiem 312 przez tereny nadawcze i odwiedził mieszkających tam ludzi. Rozmawiał z nimi o ich losach przed i po upadku muru berlińskiego i pokojowej rewolucji.

Autor

W 2006 r. opublikował audiobook Der Zauberer von Ost o Zielonym Skarbcu w Dreźnie. Jest to pierwszy tytuł z serii o tej samej nazwie, w ramach której w 2007 r. ukazały się audiobook o historii drezdeńskiego Christstollen Hören Sie es riechen? oraz w 2008 r. relacja Hansa Christiana Andersena z podróży do Szwajcarii Saksońskiej, czytana przez Waltera Niklausa.

Opublikował również inne książki z tekstami satyrycznymi, z których większość dotyczy jego ojczyzny, bieżącej polityki i zjednoczenia, a które są dostępne również w formie audiobooków.

Zaangażowanie polityczne

W 2009 r. Steimle został nominowany przez Partię Lewicy na posła do Zgromadzenia Federalnego i wybrany przez Saksoński Parlament Krajowy. W ramach tej funkcji brał udział w wyborach Prezydenta Federalnego Niemiec w 2009 r.

W kwietniu i maju 2009 r. Steimle, w kostiumie swojego alter ego Günthera Zieschonga, wraz z Ilse Bähnert (Tom Pauls) protestował przeciwko rozwojowi urbanistycznemu Drezna, umieszczając na drezdeńskim Postplatzu zasadzoną muszlę klozetową z hasłem “Scheiße gebaut, Stadt versaut” (“Gówno zbudowane, miasto zrujnowane”), a wkrótce potem, mimo oficjalnych ostrzeżeń, powtórzył tę akcję na Altmarkt. 8 maja 2017 r. Steimle, jako Zieschong, ustawił na drezdeńskim Neumarkt dwumetrową replikę drezdeńskiej wieży telewizyjnej ze złotym półksiężycem, którą nazwał “Rischdsche Gunsd” (po saksońsku “słuszna sztuka”). Uznał tę akcję za żartobliwą wypowiedź przeciwko ksenofobicznej reputacji Drezna, a sam interpretował rzeźbę jako największy drezdeński minaret, z którego mógłby rozbrzmiewać okrzyk “Drezno jest wielkie”. Jednocześnie była to reklama inicjatywy obywatelskiej, która zabiega o ponowne otwarcie platformy widokowej na wieży telewizyjnej, a której najbardziej prominentnym przedstawicielem jest Steimle. Ponadto Steimle uważa obecną sztukę na Neumarkt, pomnik nowego początku autorstwa Heike Mutter i Ulricha Genth, za paternalizm, a swój obiekt określił jako “kontrpomnik” i “znak czucia”, za pomocą którego chce budować “mosty między obozami, które się nie rozumieją”.W lutym 2018 roku Steimle został mianowany patronem Ekumenicznej Dekady Pokoju, ale odwołano go po zaledwie kilku dniach, ponieważ jego wypowiedzi “nie wskazywały na wyraźne zdystansowanie się od prawicowo-populistycznych stanowisk lub ruchu Pegida”. Jego “wypowiedzi na temat Izraela i Stanów Zjednoczonych były jednostronne, nie oddawały sprawiedliwości złożoności tej kwestii i zacierały granice stanowisk antyamerykańskich i antysemickich”. Organizatorzy przyznali, że nie przeprowadzili wystarczających badań na temat Steimle’a. Dopiero po “fali niekiedy ostrej krytyki, zwłaszcza ze strony […] saksońskich […] partnerów, a także inicjatyw działających przeciwko prawicowemu ekstremizmowi i prawicowemu populizmowi” uświadomiono sobie ten problem. Steimle zaprzeczył, jakoby sympatyzował z Pegidą, a bez jego patronatu “pokój stał w deszczu”. Kilka dni później, wraz z Thilo Sarrazinem, Uwe Tellkampem, Verą Lengsfeld, Evą Herman, Henrykiem M. Broderem, Matthiasem Matusskiem i innymi, był pierwszym sygnatariuszem “Wspólnej deklaracji 2018”, w której uznano Niemcy za kraj “zniszczony przez nielegalną masową imigrację” i wyrażono solidarność z uczestniczkami “marszu kobiet” z Alternatywy dla Niemiec.Steimle advocates rozmawia ze zwolennikami Alternatywy dla Niemiec i Pegidy. “Jeśli 25 procent ludzi głosuje na AfD, nie można ich ignorować” - powiedział Steimle w wywiadzie dla Superillu. Zwolnienie z MDR przypomniało mu “mroczne czasy NRD, kiedy wielu artystów spotkał podobny los”. W dniu 7 listopada 2020 r. Steimle wcielił się w postać Ericha Honeckera i wystąpił jako mówca podczas protestu przeciwko środkom ochrony przed wyładowaniami koronowymi w Lipsku. Mówił o “IM Covid” i “kapitalizmie w przebraniu niewypłacalności”. W Zielone Świątki 2021 r. Steimle pojawił się również w Schmalkalden na wiecu przeciwko działaniom Corony. Również jako Erich Honecker prowadził tam kampanię na rzecz kandydata CDU w wyborach federalnych w 2021 r. w okręgu wyborczym 196 w Turyngii Południowej, Hansa-Georga Maaßena. Jednak w czerwcu 2021 roku Steimle publicznie oświadczył w nagraniu internetowym, że od kwietnia otrzymał pierwsze i drugie szczepienie przeciwko COVID-19. W listopadzie powiedział gazecie Leipziger Volkszeitung, że początkowo był sceptyczny, ale w ciągu tygodnia w jego “bezpośrednim sąsiedztwie” doszło do trzech zgonów z powodu COVID-19 i że ostatecznie zaufał swojej córce, która jest chirurgiem i jako lekarz przeprowadzała szczepienia w domach opieki. Po tym wyznaniu Steimle powiedział Super-Illu, że został “znieważony jako zdrajca i człowiek systemowy” w mediach społecznościowych, “w sposób, którego bym się nie spodziewał”. “W krótkim czasie” odeszła “duża część widzów” jego kanału na YouTube. Steimle wyraził jednak zrozumienie dla dużej liczby osób nieszczepionych w Saksonii, mówiąc: “My, Saksończycy, nie jesteśmy myślicielami lateralnymi, ale wątpiącymi. Jest to zgodne z prawem. Dotyczy to również wątpliwości związanych ze szczepieniami.”

Kanał na Youtube

W czasie pandemii COVID-19 każdego wieczoru wiosną 2020 roku nadawał program Steimle’s World Evening Greeting za pośrednictwem własnego kanału na Youtube. W dniu 1 września 2020 roku pod nazwą Steimles neue Welt uruchomiono kontynuację Steimles Welt, niezależną od MDR. W formacie Steimles Aktuelle Kamera, Steimle w satyryczny sposób porusza aktualne tematy. W styczniu 2022 r. kanał Youtube Steimle’a miał ponad 72 000 subskrybentów.

Kontrowersje wokół Steimle’a

Wypowiedzi Steimlego na temat Wende, którą w zasadzie nazywa Kehre, były wielokrotnie krytykowane. Na przykład Richard Weber w dzienniku Tagesspiegel opisał wypowiedzi Steimlego w talk show Hart aber fair z okazji 25. rocznicy upadku muru jako “słowny wodospad osobistych uczuć, uprzedzeń i półwiedzy”. Zarzucił też Steimlemu, że ma jedynie “pogardę dla uchodźców z Republiki” i skrytykował jego stwierdzenie, że “NRD nie miała w 1989 r. problemów gospodarczych i nie była bynajmniej bankrutem”. Według Alexandra Jürgsa (Die Welt), Steimle “wielokrotnie dał się poznać jako fanatyczny ostalgik” podczas występu w programie “Menschen bei Maischberger”. Polityczne żądania Steimle’a sprawiły, że program stał się “bardzo zagmatwany, pozbawiony celu”. Kiedy Steimle “doprowadzał się do szału” - pisał Heinrich Löbbers w “Sächsische Zeitung” - “pegidowskie zwroty”, takie jak “zdrajca narodu”, “inscenizowana demokracja medialna” czy zdania w rodzaju “Nie mam nic przeciwko muezinowi”. Antymuzułmański blog internetowy Politically Incorrect (PI-News) nazwał Steimle’a “artystą kabaretowym z charakterem”, a finansowana przez Rosję stacja telewizyjna RT Deutsch zaprosiła go do dyskusji w gronie “Putinverstehern”.Komentując występ Steimlego w Kreuztal w styczniu 2015 r., dziennik “Westdeutsche Allgemeine Zeitung” zauważył, że jego legendarne parodie Honeckera zawierały krytykę, ale wyraźnie więcej sympatii niż w przypadku jego rodaka Heiko Maasa, którego Steimle nazwał “płaskoziemcem” i “osłem”, zwłaszcza po jego krytyce Pegidy. Steimle “przedstawił się jako zwolennik” Pegidy, gdzie “nie usłyszał żadnej krytyki islamu, ale widział wiele rosyjskich flag”. Według Steimle’a, ruch chciał jedynie “zwrócić uwagę na całkowicie błędną politykę”. Steimle określił Bundestag, zdaniem WAZ “nie ironicznie”, jako “niechętny do pracy motłoch”, który musi odejść.Po tym, jak w maju 2015 r. Steimle zapytał w programie kabaretowym Mitternachtsspitzen w WDR: “Dlaczego Amerykanie i Izraelczycy wszczynają wojny, a my, Niemcy, musimy płacić za to gówno?”Jan-Philipp Hein napisał w SHZ, że była to jedna z serii wypowiedzi innych artystów kabaretowych, które dowodzą, że antysemickie resentymenty żyją nadal w niemieckim kabarecie telewizyjnym w przebraniu humoru. Badacz komunikacji Tobias Jaecker ocenił tę wypowiedź jako przykład “ekstremizmu centrum społecznego”. W 2020 r. Steimle powiedział w wywiadzie dla Sächsische Zeitung, że powodem jego ówczesnej wypowiedzi był fakt, że Izrael “zrzucił bomby na szpitale w Palestynie”. Dopiero później dowiedział się, że “Palestyńczycy umieścili granatniki w swoich szpitalach”, “aby sprowokować bombardowanie”. On “po prostu nie mógł sobie tego wyobrazić”. Kiedy w 2015 r. w programie “Heimatstunde” Steimle śpiewał NRD-owskie pieśni, takie jak Partyzanci znad Amuru czy Pieśń młodych przyrodników, a publiczność natychmiast zaśpiewała razem z nim, skwitował to stwierdzeniem, że “Putin miałby tu łatwo”. Frank Quilitzsch napisał o tym w “Thüringische Landeszeitung”, że w przypadku Steimlego nigdy nie wiadomo, “jak poważnie jest rozumiany żart”, a “również [śmieje się] z własnego dyskomfortu”, i zastanawiał się, czy “tylko dzięki urokowi Saksona [niektóre nieprzyjemne wspomnienia z NRD] wydają się jakby złagodzone”.W maju 2016 r., przy okazji wywiadu, Steimle pokazał się w koszulce wyprodukowanej przez prawicowo-populistyczne pismo Compact z napisem “Ami Go Home”. W jednym z odcinków programu Mitternachtsspitzen z 23 maja 2015 r. oraz w jednym z odcinków programu SchleichFernsehen z 16 lipca 2016 r. Steimle nazwał prezenterkę dziennika heute-journal Mariettę Slomkę Marionettą Slomką, czyniąc aluzję do rzekomo “zdalnie sterowanych” mediów publicznych. Amrei Drechsler skomentował, że tutaj, podobnie jak w innych “zabawnych wystąpieniach Steimlego”, ujawnił się “zwarty front krzyżowy”.We wrześniu 2016 roku Steimle spotkał się na śniadaniu z radnym miejskim CDU Jörgiem Schlechte. Schlechte zasłynął już wcześniej, komentując reportaż o agresywnym uchodźcy słowami “Temu człowiekowi można pomóc” i linkiem do lokalnego krematorium, a także nazywając byłego polityka Zielonych Andreasa Vorratha “kleszczem”, obelgą powszechnie używaną w kręgach prawicowych ekstremistów do odczłowieczania przeciwników politycznych. Schlechte zamieściła w Internecie zdjęcie ze spotkania ze Steimle, które Vorrath skomentował słowami: “Völkisch-antisemitischer Jammer-Ossi […] trifft CDU-Rassist in Meißen”. Steimle i Schlechte złożyli następnie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa za znieważenie. Sąd Rejonowy w Meißen uniewinnił Vorratha od zarzutów w listopadzie 2017 r., odnosząc się do szeregu uwag Steimle’a, w tym tej o rzekomym podżeganiu przez Izrael do wojen na “Mitternachtsspitzen” oraz jego “czułych uczuć” wobec Pegidy. Zdaniem sądu uwagi Vorratha były objęte prawem do wolności słowa. Steimle zapowiedział, że będzie się odwoływał od wyroku, ale nie miał do tego prawa ze względu na procedurę karną. Według dziennikarki Deutschlandfunk, Danieli Mayer, polityczna zmiana Steimlego z dotychczasowego lewicowego stanowiska na prawicowe, wyraża się m.in. w akcji na Neumarkt w Dreźnie, gdzie Steimle ustawił replikę drezdeńskiej wieży telewizyjnej. Steimle patrzy w usta swojej publiczności na Wschodzie i jest teraz zaangażowany politycznie. Ponadto Steimle znalazł dla siebie niszę rynkową. “Jeśli miałby reprezentować poglądy lewicowe: na politykę wobec uchodźców, na wszystko, co jest popularne na lewicy, musiałby mocno walczyć o miejsce w tym kraju”. Na ulotce Steimle prosił obserwatorów: “Zdecyduj: Czy to jest sztuka, czy może być też na Neumarkt?”, co Cornelius Pollmer, korespondent Süddeutsche Zeitung z Niemiec Środkowych, odebrał jako “pewną pogardę dla sztuki w ogóle”.

W odcinku programu Steimle’s World wyemitowanym w październiku 2017 r. Steimle wystąpił w “koszulce Putin-Versteher” i powiedział, że nieokreślona grupa osób “robi kupę za ołtarzem” w katedrze we Freibergu. Ponadto z pogłosek wynikało, że “w Mülsen […] Syryjczycy ukradli z rzeki wszystkie pstrągi”. Leipziger Volkszeitung zauważył, że nie jest pewien, czy “absurdalne i często sfałszowane straszne historie o osobach ubiegających się o azyl mają być porwane”, czy też chodziło o coś innego. To było dość typowe dla Steimle’a. Po emisji programu, za pośrednictwem odpowiednich portali internetowych i kont w mediach społecznościowych rozeszła się “wiadomość”, że za rzekomym zanieczyszczeniem katedry stoją również uchodźcy.W czerwcu 2018 roku Steimle udzielił kontrowersyjnego wywiadu neoprawicowemu tygodnikowi Junge Freiheit, w którym stwierdził: “Prawda jest taka, że nie mamy własnej polityki, ponieważ jesteśmy krajem okupowanym”. Niemcy nie były suwerennym państwem, lecz “okupowanym terytorium USA”. Według Steimle’a, “brakuje współczucia dla ‘ludzi, którzy mieszkają tu od dawna’, jak mówi pani Merkel, unikając słowa ‘ludzie’, ponieważ jest ono ‘nazistowskie’”. Steimle stwierdził, że radiofonia i telewizja publiczna nie jest oderwana od państwa: “Wszyscy już wiedzą, że na przykład członek Atlantikbrücke Claus Kleber jest Karlem-Eduardem von Schnitzlerem RFN, wraz ze swoją Marionetką Slomką”. Te teorie spiskowe wywodzące się z ruchu Reichsbürger zostały publicznie odrzucone przez regularną stację nadawczą Steimlego - Mitteldeutscher Rundfunk. Ta ostatnia zapowiedziała, że osobiście oceni te oświadczenia wraz z firmą Steimle. Steimle liczył się wtedy z tym, że stacja się z nim rozstanie, ale ta dała mu jedynie do zrozumienia, “że wybrana przez niego forma sztuki satyrycznej w tym kontekście nie była rozpoznawalna dla [MDR] i przypuszczalnie dla bardzo wielu innych czytelników”. Steimle zgodził się wyjaśnić tę kwestię. W innym wywiadzie dla “Junge Freiheit” dał się jednak ponieść medialnym szyderstwom, oskarżył krytyków o wyrwanie jego wypowiedzi z kontekstu i powołał się na wolność sztuki dla swoich poglądów. Po wszystkim wyraził brak zrozumienia dla konieczności przepraszania i usprawiedliwiania się. Süddeutsche Zeitung zauważyła, że MDR znalazła się w trudnym położeniu: rozstanie ze Steimle oznaczałoby nie tylko utratę osoby zarabiającej krocie, lecz także uczyniłoby z niego męczennika wśród prawicowców i zwolenników teorii spiskowych. W swoim programie scenicznym Steimle porównał prawicowo-ekstremistyczną komórkę terrorystyczną “Rewolucja Chemnitz” do Gangu Olsena.W Zielone Świątki 2019 r. wspomniany wyżej radny miasta Meißen z ramienia CDU Jörg Schlechte zamieścił zdjęcie ze Steimle ubranym w koszulkę z napisem “Kraft durch Freunde” (Siła dzięki przyjaciołom) wykonanym pismem Fraktur, według Matthiasa Meisnera z Tagesspiegel ewidentnie zamierzonym nawiązaniem do nazistowskiej organizacji Kraft durch Freude. MDR komentuje, że zadbali o to, by w programach, które z nim produkowali, “jego satyra była również rozpoznawalna jako taka”. Uwe Steimle działał jednak jako “osoba prywatna”. W swoim oświadczeniu sam Steimle określił zdjęcie jako “błąd”, ponieważ zostało ono wykorzystane do drwin z przeciwników politycznych. Chciał stworzyć “coś nowego i pozytywnego z naładowanego powiedzenia”, nic więcej. Według Steimle w wywiadzie dla Superillu, siła dzięki przyjaciołom była “mottem życiowym Wernera Fincka, artysty kabaretowego”, “który w czasie III Rzeszy przebywał w obozie koncentracyjnym”. Steimle powiedział “Bild-Zeitung”, że jest satyrykiem. Według Steimle, Jan Böhmermann “[na szczęście […] otrzymałby za to powiedzenie podwójną nagrodę Grimme z liśćmi dębu”.W grudniu 2019 roku MDR ogłosiła, że program Steimles Welt nie będzie kontynuowany w 2020 roku. Według dyrektora telewizji MDR, Wolf-Dietera Jacobi, powodem takiej decyzji było to, że Steimle w swoich publicznych wypowiedziach “wielokrotnie i masowo kwestionował podstawowe wartości nadawania publicznego”. Według MDR nie ma już relacji opartej na zaufaniu, która umożliwiałaby dobrą i pełną szacunku współpracę. Internetową petycję o wznowienie transmisji podpisało ponad 50 tys. osób. Jak donosi Bild-Zeitung, powodem rozstania się MDR ze Steimlem było to, że Steimle w wywiadzie dla Thüringer Allgemeine skarżył się, że stacja go nie chroni, mówiąc: “Ale wolę być trudny niż obskurny”. Po tym, jak Steimle początkowo odmówił komentarza po swoim zwolnieniu, w wywiadzie dla Superillu bronił swojej nielojalności wobec MDR. “Satyryk nie musi być lojalny, ale ma otwierać rany w społeczeństwie tak, aby stały się widoczne” - powiedział Steimle. W wypowiedzi dla portalu TAG24 Steimle mówił o “zakazie wykonywania zawodu”, “cenzurze pierwszego stopnia” i o “demokracji, która nie pozostawia miejsca na swobodne wyrażanie opinii”. W wywiadzie udzielonym Sächsische Zeitung w marcu 2020 roku Steimle określił AfD jako “konserwatywną partię burżuazyjną”, z którą trzeba rozmawiać. Stwierdził, że niesłuszne byłoby ich wykluczenie. Gdyby AfD powiedziała “gówno”, “uderzyłby ich w głowę”. Zdaniem Steimle’a należało w przeszłości rozmawiać z uczestnikami Pegidy. Jednak kiedy “ludzie z Pegidy wstają i zaprzeczają Holokaustowi”, dla niego jest to “koniec debaty”. Był “nie lewicowy” i “nie prawicowy”, ale był “kompletny”. W 2021 roku Steimle współpracował z prawicowym muzykiem i menedżerem muzycznym Sachą Kornem przy tworzeniu coveru pieśni pionierów NRD “Unsere Heimat” (Nasza ojczyzna), który był promowany w ramach projektu kampanii nowoprawicowej “Ein Prozent für unser Land” (Jeden procent dla naszego kraju). Według eksperta ds. prawicowego ekstremizmu Davida Begricha (2021) Steimle “swoimi treściami otwiera wschodnioniemiecką przestrzeń pamięci na prawicę, ale dystansuje się od otwartego prawicowego ekstremizmu”. Jego treści zawierały “elementy ideologii spiskowej i nacjonalistycznej” i przemawiały do “moralnie czystej, ale reakcyjnej wschodnioniemieckiej wspólnoty pamięci”. Jest “zdolny do nawiązywania kontaktów ze skrajną prawicą” i buduje “mosty merytoryczne”, używając terminów i skojarzeń “zakotwiczonych w skrajnej prawicy”. W dziedzinie kultury Steimle jest, zdaniem Begricha, “aktorem o niebagatelnym […] zasięgu w środowisku reakcyjnej drobnomieszczańszczyzny wschodnioniemieckiej w trójkącie między AfD, PEGIDĄ i regionalnymi prawicowymi grupami obywatelskimi wściekłych”.

Prywatne

Steimle i jego żona rozstali się na początku 2009 roku.

Mieszka w Dreźnie i ma dwie córki. Steimle jest ambasadorem krwiodawstwa w Niemieckim Czerwonym Krzyżu.

Nagrody

1999: Nagroda Gabinetowa na Targach Śmiechu w Lipsku

2000: Mindener Stichling - nagroda indywidualna

2003: Byk z Salzburga

2005: Nagroda im. Adolfa Grimme za stworzenie i rozwój Polizeiruf 110 (wraz z Beate Langmaack i Henrym Hübchenem)

2009: Honorowe członkostwo w Stowarzyszeniu Języka Niemieckiego

2012: Nagroda Friedestroma

2015: DER EDDI

2019: Opiekun językowy roku

Publikacje

Książki

Uns fragt ja keener - Ostalgie. Eulenspiegel-Verlag, Berlin 1997 ISBN 3-359-00943-6

(z Hansem-Dieterem Schüttem): Mich fragt ja eener … und zwar Hans-Dieter Schütt. Eulenspiegel-Verlag, Berlin 2001 ISBN 3-359-01414-6

Meine Oma, Marx & Jesus Christus [Połączenie mediów]: Aus dem Leben eines Ostalgikers. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2012. ISBN 978-3-579-06648-6

Heimatstunde. Wiadomości od Czarodzieja ze Wschodu. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2013. ISBN 978-3-579-06626-4

Świat Steimle’a. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2015. ISBN 978-3-579-06599-1

Dlaczego osioł ma na imię Marcin. Wiadomości od Marcina Lutra. Współpraca: Michael Seidel. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2016. ISBN 978-3-579-08649-1

Nie żywimy urazy (…), ale też niczego nie zapominamy. Faber & Faber, Leipzig 2020. ISBN 978-3-86730-183-1

Audiobooki i płyty DVD

Audiobooki:

2014: Fourschbar.25 Jahre Kehre, Buschfunk Vertrieb GmbH, ISBN 978-3-944058-38-2.

2015: W Dreźnie jestem znany na całym świecie, Buschfunk Vertrieb GmbH, ISBN 978-3-944058-47-4

2015: Uh … Moschn, Buschfunk Vertrieb GmbH, ISBN 978-3-944058-48-1

2017: Fludschen muss es, Buschfunk Vertrieb GmbHDVDs:

2005: Uwe Steimle - Günther allein zu Haus, Buschfunk Vertriebs GmbH.

2016: Świat Steimle’a - Od Drezna do prawie za Lipska, UAP Video GmbH

2017: Świat Steimle’a 2 - Z głębi Rudaw przez prawie Poczdam aż do Lasu Turyńskiego, Uap Video GmbH

Film dokumentalny

2018: Die Spur der Ahnen - Uwe Steimle und sein Ururururgrandvater, produkcja filmu dokumentalnego, scenariusz i reżyseria: Heike Bittner

Literatura

Amrei Drechsler: Der Fackelträger - Der Dresdner Kabarettist Uwe Steimle, seine Mission und sein Publikum. W: Heike Kleffner i Matthias Meisner (redaktorzy): Unter Sachsen: Zwischen Wut und Willkommen. Ch. Links Verlag, Berlin 2017, ISBN 978-3-86153-937-7, s. 101-112.

Pokrewne

Bülent Ceylan

Jürgen B. Hausmann

Dieter Nuhr

Johannes Oerding

Hagen Rether

Ralf Schmitz

Torsten Sträter

Ben Zucker

Kurt Krömer

Simon Pearce

Gerald Hüther

Aurelio Savina

Bodo Wartke

Konstantin Wecker

Jürgen von der Lippe

Gerburg Jahnke

Nico Santos

Max Annas

Monika Gruber

Hans Thiers

Harry G

Florian Günther

Bernd Jäger

Gregor Sander

Wolfgang Trepper

Dietmar Wischmeyer

Olli Dittrich

Claus Holm

Marc-Uwe Kling

Reinhard Mey

Thilo Mischke

Michl Müller

Andreas Rebers

Urban Priol

Hans Söllner

Chris Tall

Jack Barsky

Reinhold Andert

Tom Gerhardt

Christian Habekost

Imre Grimm

Peter Grimm

Rainald Grebe

Jochen Malmsheimer

Joachim Meyerhoff

Michael Mittermeier

Rolf Miller

Stephan Michme

Mike Reichenbach

Sven Ratzke

Gerhard Polt

Till Reiners

David Safier

Martin Schneider

Serdar Somuncu

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności