Wikibiopedia

Wolfgang Niedecken

Wolfgang Niedecken (* 30 marca 1951 r. w Kolonii) - niemiecki muzyk, malarz i autor. W 1976 r. założył zespół Kölschrock BAP. Do dziś jest on wokalistą, autorem tekstów, kompozytorem i frontmanem grupy oraz jedynym pozostałym członkiem założycielem. Nagrał także cztery płyty solowe jako solista. Niedecken jest jednym z głównych bohaterów, którzy wprowadzili dialekt koloński poza granice regionu, nawet w niemieckiej muzyce rockowej.

Od początku lat 70. jego działalność artystyczna skupia się również na malarstwie. Studiował malarstwo dowolne i historię sztuki, miał liczne wystawy w kraju i za granicą. Niedecken jest znany ze swojego zaangażowania społecznego i politycznego, za co w 2013 r. został odznaczony Federalnym Krzyżem Zasługi I klasy.

Życie i praca

Wolfgang Niedecken jest synem Josefa Niedeckena (1904-1980), syna plantatora winorośli i kupca, który przeprowadził się do Kolonii z Unkel pod koniec lat 30. XX wieku i który w drugim małżeństwie ze swoją kolońską żoną Hubertine (Tinny) Platz prowadził sklep spożywczy w dzielnicy Severinsviertel, bezpośrednio obok Severinstorburga przy Severinstraße 1. Swojego ojca, który był zwolennikiem NSDAP, określił jako “arcykatolika”. Niedecken ma starszego o 20 lat przyrodniego brata z pierwszego małżeństwa ojca. Wolfgang Niedecken jest żonaty po raz drugi od 1994 r. i ma dwóch synów z pierwszego małżeństwa (1983-1992) z żoną Carmen oraz dwie córki z małżeństwa z żoną Tiną. Od kwietnia 1962 r. do 1970 r. uczęszczał do Konwiktu św. Alberta, szkoły z internatem Księży Pallotynów w Rheinbach, gdzie mieszkał. Tam był wykorzystywany seksualnie. Uczęszczał do Miejskiego Gimnazjum w Rheinbach, od 1966 r. grał w szkolnym zespole The Convikts, a następnie śpiewał w zespole The Troop, który opuścił w 1969 r. Następnie do 1971 r. był wokalistą zespołu Goin’ Sad, który został zaproszony przez Klausa der Geigera na sesję do herbaciarni Tabernakel. Pierwszą płytę Niedecken nagrał z tym zespołem w 1969 roku na EP-ce Hans Daniels präsentiert Bonner Beat Bands. Pierwszy utwór, Satin Rose, został napisany przez Niedeckena i nagrany w 1969 roku w studiu Cornet w Kolonii, którego właścicielem jest Heinz Gietz. EP-ka, w nakładzie 500 egzemplarzy i z czterema utworami, zawierała rock progresywny z elementami funku, ale była przeznaczona wyłącznie do celów promocyjnych i dlatego nigdy nie trafiła do sprzedaży. Nie zdając matury, od 1970 r. studiował malarstwo dowolne w Werkschulen Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Kolonii, a w 1974 r. zakończył studia egzaminami i wizytą studyjną w Nowym Jorku u Howarda Kanovitza i Larry’ego Riversa. Niedecken do dziś jest aktywnym artystą wizualnym, zaprojektował większość okładek płyt BAP, a także organizuje własne wystawy.

Latem 1974 r. napisał swój pierwszy tekst piosenki kolońskiej zatytułowany Helfe kann dir keiner. Od 1976 r. próby zaczynało bezimienne amatorskie combo, które po raz pierwszy wystąpiło w lipcu 1977 r. pod obecną nazwą BAP w Mariensaal w Kolonii-Nippes. Według relacji Niedeckena, nazwa BAP pochodzi od jego opowieści o ojcu (Kölsch: Bapp = Pappa), którymi zabawiał pozostałych członków zespołu. W 1978 r. po raz pierwszy wystąpił z zespołem, ale koncertował także jako solista, grając na gitarze i harmonijce ustnej. Dzięki temu zyskał przydomek “kolońskiego Dylana”, między innymi z powodu wielkiej sympatii Niedecken do Boba Dylana, który miał decydujący wpływ na jego rozwój jako autora piosenek. Występ Niedeckena 21 kwietnia 1979 r. w Stadthalle w Kolonii-Mülheim, gdzie otwierał koncert Schmetterlinge, przyniósł istotny rezonans.

Kiedy w październiku 1979 r. w Studio am Dom w Kolonii Wolfgang Niedecken nagrał płytę BAP rockt andere kölsche Leeder, w tym samym roku BAP osiągnęli przełom. Niedecken stał się najważniejszym autorem tekstów dla zespołu, pisał też teksty do piosenek Boba Dylana.

W 1984 r. poznał Heinricha Bölla w programie WDR Kölner Erinnerungen aus 40 Jahren (Kolońskie wspomnienia z 40 lat), co zaowocowało nawiązaniem przyjaźni. W 1987 r. wraz z Trude Herr i Tommym Engelem zaśpiewał piosenkę Niemals geht man so ganz. W marcu 1987 r. wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany Schlagzeiten, na którym towarzyszyli mu przyjaciele muzycy. W marcu i kwietniu 1989 r. Niedecken był gościem sesji dialektalnej na żywo grupy Bläck Fööss w teatrze Millowitsch w Kolonii. Zapis koncertu ukazał się na podwójnej płycie CD Bläck Fööss & Fründe.

W 1992 r. uczestniczył jako autor tekstów, kompozytor, gitarzysta i producent w nagraniu solowej płyty Jürgena Zeltingera (Solo-Plaat). W tym samym roku napisał kolońskie teksty do antyrasistowskiego hymnu Arsch huh, Zäng ussenander, który po wydaniu w lutym 1992 r. wszedł na listę niemieckich przebojów. W lutym 1995 r. ukazał się kolejny solowy album pod tytułem Leopardefell, zawierający piosenki Dylana śpiewane w języku Kölsch. W 2004 r. powstała jego trzecia solowa produkcja Niedecken Köln, którą nagrał z WDR Big Band.

Z okazji 60. urodzin Niedeckena, które obchodził 30 marca 2011 r. wraz z około 500 gośćmi na statku pływającym po Renie, WDR nadała program Niedecken Night oraz portret z serii Die Besten im Westen. Początek trasy BAP został zaplanowany na listopad 2011 r. Z powodu udaru mózgu, którego Niedecken doznał 2 listopada 2011 r., rozpoczęcie trasy zostało przełożone na początek maja 2012 r. Odznaczenie Federalnym Orderem Zasługi I klasy za zaangażowanie społeczne i polityczne zostało nadrobione w lutym 2013 r. w Berlinie. Niedecken napisał o radzeniu sobie z chorobą w swojej książce Zugabe - Die Geschichte einer Rückkehr, wydanej w 2013 r. W tym samym roku ukazał się jego czwarty solowy album Zosamme alt, który został nagrany wspólnie z amerykańskimi muzykami na Woodstocku w grudniu 2012 roku. Album został wyprodukowany przez Juliana Dawsona. Utwory na płycie są kompilacją piosenek, które napisał dla swojej żony w ciągu ostatnich dwóch i pół dekady. Wziął również udział w niemieckiej wersji piosenki charytatywnej Band Aid 30 Germany Do They Know It’s Christmas, która miała swoją światową premierę w listopadzie 2014 r. W 2016 r. wziął udział w spektaklu Voxa Sing meinen Song - das Tauschkonzert.

Od czerwca 2017 r. występuje na antenie WDR 4 z godzinną audycją w pierwszy wtorek każdego miesiąca w cyklu programowym WDR 4 Songpoeten, głównie z muzyką, która wywarła na niego wpływ, tj. Boba Dylana, Neila Younga, Leonarda Cohena czy Bruce’a Springsteena. W 2019 r. wystąpił w Lieder auf Banz z Wernerem Schmidbauerem i Pippo Polliną.

Niedecken wystąpił z Kościoła rzymskokatolickiego. Nie jest jednak ateistą, ale w 2021 r. określił się jako “agnostyk z wiarą w Boga”.

Zaangażowanie polityczne i społeczne

Niedecken zawsze wykazywał zaangażowanie polityczne i społeczne. Na przykład w 1992 roku był jednym z inicjatorów kolońskiego koncertu Arsch huh, Zäng ussenander przeciwko rasizmowi i ksenofobii. Za swoją wiodącą rolę w tej kampanii antyrasistowskiej otrzymał w 1998 r. Federalny Krzyż Zasługi.

Od 2004 r. Niedecken jest specjalnym ambasadorem kampanii pomocowej Razem dla Afryki. Z tego działania pochodzi również piosenka Noh Gulu, którą można usłyszeć na albumie BAP “Radio Pandora”. Wraz z organizacją pomocy dzieciom World Vision i swoim przyjacielem, przedsiębiorcą Manfredem Hell, założył program pomocowy Rebound, który wspiera byłych dzieci-żołnierzy w Ugandzie. Dlatego w 2005 r. Niedecken objęła patronat nad wystawą Dzieci wojny z fotografiami kolońskiego fotoreportera Michaela Bause i została ambasadorem World Vision Germany. W lutym 2013 r. za to honorowe zaangażowanie został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Niedecken jest członkiem Komitetu Obywatelskiego Kolonii Alternatywne Honorowe Obywatelstwo, który przyznaje honorowe obywatelstwo Kolonii Alternatywnej, a także członkiem Kuratorium Fundacji DFL (dawniej Fundacja Bundesligi). Można go między innymi usłyszeć jako osobę wypowiadającą się z offu w reklamie telewizyjnej fundacji na rzecz kampanii Integration gelingt spielend. Ponadto jest członkiem rady powierniczej Akademii Sztuk Medialnych w Kolonii, gdzie studiują jego synowie. Od 2012 r. Niedecken wspiera finansowo projekt SchokoFair prowadzony przez szkołę średnią Montessori w Düsseldorfie, która od połowy 2010 r. angażuje się w walkę z wykorzystywaniem dzieci przy produkcji czekolady. Jesienią 2013 roku Niedecken jako jedna z pierwszych sygnatariuszek podpisała apel przeciwko prostytucji zainicjowany przez Alice Schwarzer na łamach wydawanego przez nią magazynu “Emma”.

Nadużycia w kościele i w szkole z internatem

W 1990 r. ukazała się jego autobiografia, w której opowiedział również o swoich przeżyciach i maltretowaniu w internacie. Opowieści te powtórzył między innymi we wrześniu 2018 roku w talk show Maischberger na antenie ARD, mówiąc konkretnie, że był nie tylko bity przez katolickiego księdza, ale także wykorzystywany seksualnie.

Nagrody

1995: Order Zasługi kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii

1996: Frankfurcka Nagroda Muzyczna

1998: Krzyż Zasługi na Wstędze Republiki Federalnej Niemiec

2007: Nagroda Steigera

2008: Nagroda Friedestrom Powiatu Neuss nad Renem

2011: Nagroda Radia Regenbogen w kategorii Działalność charytatywna

2012: ECHO za całokształt twórczości

2013: Krzyż Zasługi I klasy Republiki Federalnej Niemiec

2013: Nagroda specjalna 1 Live Krone przyznawana przez WDR

2015: Nagroda Niemieckich Autorów Muzycznych za teksty piosenek Pop/Rock (laudator Peter Brings)

2015: Wielka Nagroda Kultury Fundacji Kulturalnej Sparkassen Nadrenia

2016: nagroda “Przyjaciele Zbójnickiej Jamy 2012”.

2017: Pierścień Paula Lincke

2017: Międzynarodowa Nagroda Beethovena za prawa człowieka, pokój, wolność, walkę z ubóstwem i integrację społeczną.

Wystawy (wybór)

1978: Kölnischer Kunstverein: Obrazy na zamówienie (z Manfredem “Schmalem” Boeckerem) w pokazie grupowym “Badania terenowe”.

1994: Muzeum Miejskie w Kolonii, Zamek Morsbroich w Leverkusen: Pissjääl & Kackbrung

2004: Spuren Retrospektywa jego twórczości jako artysty wizualnego; Salon Sztuki i Wystaw Republiki Federalnej Niemiec, Bonn.

Publikacje książkowe

z Matthiasem Impelem i Patrickiem van Odijkiem: Auskunft. Kiepenheuer i Witsch, Kolonia 1990, ISBN 3-462-02072-2.

Pissjääl & Kackbrung. O radzeniu sobie z materiałem i kolorem. Steidl Verlag, Göttingen 1994, ISBN 3-882-43267-5.

z Teddy Hoersch: Verdamp Lang Her - Die Stories hinter den BAP-Songs; Kiepenheuer und Witsch, Kolonia 1999, ISBN 3-462-02805-7.

z Oliverem Koboldem: Für ‘ne Moment. Autobiografia. Hoffmann & Campe, Hamburg 2011, ISBN 978-3-455-30699-6.

Autobiografia, z Oliverem Koboldem: Encore. Opowieść o powrocie. Hoffmann and Campe, Hamburg 2013, ISBN 978-3-455-50302-9.

Wolfgang Niedecken o Bobie Dylanie. Kiepenheuer & Witsch, Kolonia 2021, ISBN 978-3-462-00120-4 (KiWi Musikbibliothek Vol. 11).

Zobacz także

Lista utworów Wolfganga Niedeckena i BAP

Pokrewne

Bausa

Howard Carpendale

Loco Dice

Johannes Oerding

Ralf Schmitz

ZaZa

Gerald Hüther

Roland Kaiser

Jürgen von der Lippe

Bernd Jäger

Laith Al-Deen

Olli Dittrich

Tom Gaebel

Gregor Meyle

Reinhard Mey

Michl Müller

Slowtide

Matthias Beck

Ernst Hutter

Hermann Hill

Angelika Milster

Michael Mittermeier

Stephan Michme

Adel Tawil

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności