Wikibiopedia

Olli Dittrich

Oliver Michael “Olli” Dittrich (* 20 listopada 1956 r. w Offenbach nad Menem) - niemiecki aktor, komik, kompozytor i muzyk. Jest znany z wielokrotnie nagradzanych parodii celebrytów i portretów postaci fikcyjnych. Dittrich stał się znany szerokiej publiczności dzięki programowi komediowemu RTL Samstag Nacht, którego był członkiem w latach 1993-1998. Popularność zdobył tam przede wszystkim dzięki współpracy z Wigaldem Boningiem przy parodii wywiadu “Zwei Stühle - Eine Meinung” (Dwa krzesła - opinia), która w 1995 r. zdobyła nagrodę im. Adolfa Grimme, oraz jako muzyczny duet nonsensu Die Doofen, który w 1995 r. zdobył szczyty list przebojów singlem “Mief” i albumem “Lieder, die Welt nicht braucht” (Piosenki, których świat nie potrzebuje) i otrzymał wszystkie ważne niemieckie nagrody muzyczne i medialne.

Wraz z programami Olli, Tiere, Sensationen i Blind Date, Dittrich zaprezentował na początku XXI wieku swoją pierwszą własną serię programów. Od 2004 r. odnosi sukcesy w improwizowanym spektaklu kameralnym Dittsche, który jest emitowany w telewizji WDR. Tytułowa postać bezrobotnego, pijącego piwo w barze filozofa z Hamburga, który w szlafroku rozprawia o życiu i świecie, stała się jego najbardziej znaną postacią. Od 2010 r. co roku produkuje film dokumentalny, który jest emitowany w telewizji ARD w okresie Bożego Narodzenia.

Biografia

Młodzież i muzyczne początki

Olli Dittrich urodził się jako drugi z trzech synów dziennikarza Kurta Dittricha oraz malarki i projektantki mody Giseli Dittrich. Do trzeciego roku życia mieszkał w Offenbach nad Menem, po czym rodzina przeniosła się do Hamburga. Olli Dittrich, który przez cztery lata mieszkał w dzielnicy Niendorf, resztę dzieciństwa spędził w Hamburgu-Langenhorn. Jego ojciec pracował m.in. w redakcji naczelnej “Welt am Sonntag” i “Berliner Morgenpost”. W latach 80. prowadził także szkołę dziennikarską wydawnictwa Axel Springer.

Olli Dittrich początkowo uczęszczał do Suederschule Langenhorn, a następnie przeniósł się do Gymnasium Alstertal. Ze względu na słabe oceny powtarzał dwie klasy i w 9 klasie został przeniesiony do Realschule Eschenweg. Tam też w 1975 r. uzyskał świadectwo maturalne. W młodości Olli Dittrich uprawiał sport wyczynowy i był skrzydłowym w klubie TuS Alstertal. Początkowo pobierał lekcje gry na gitarze i perkusji, a następnie uczył się gry na instrumencie rytmicznym washboard u Ulfa Krügera, członka-założyciela hamburskiej grupy jazzowo-popowej Leinemann. W wieku 16 lat Dittrich założył zespół skiffle’owy Abbey Tavern Skiffle Company, z którym był aktywny muzycznie przez cztery lata i występował w hamburskich klubach, m.in. w Fabrik i Onkel Pö. W 1977 r. wydał swój debiutancki singiel Ich bin 18, wyprodukowany przez Ulfa Krügera i należący do gatunku pop. W tym samym roku pod sceniczną nazwą Die Affenbande ukazała się napisana przez Dittricha wersja dziecięcej piosenki Wer hat die Kokosnuss geklaut?

Po ukończeniu szkoły Olli Dittrich pracował jako malarz teatralny w Operze Hamburskiej w latach 1975-1978. Następnie przez siedem lat pracował w wytwórni płytowej Polydor, gdzie przeszedł wszystkie szczeble kariery, od pakowacza do kierownika produktu. Równolegle próbował rozwijać się na polu muzycznym i w 1982 r. opublikował sekwencerową wersję piosenki przewodniej do serialu telewizyjnego Flipper wraz ze swoją grupą Der kleine Olmidi und seine Freunde. Był również zaangażowany jako kompozytor, gościnny wokalista i wykonawca coverów na albumie Tokyo Twist synth-popowego tria Tone Band. W 1985 r. zrezygnował z pracy w wytwórni płytowej i stał się bezrobotny. Żyjąc przez kilka lat na granicy ubóstwa, napisał w tym czasie około 250 piosenek, m.in. dla Jamesa Lasta, Annette Humpe i Die Prinzen. W 1989 r. nagrał swój pierwszy album pod pseudonimem TIM, zatytułowany Modern Guy. Debiut, wyprodukowany przez Udo Arndta z gościnnym udziałem takich muzyków, jak Peter Weihe i Curt Cress, nie odniósł jednak sukcesu komercyjnego - sprzedano około 300 egzemplarzy. W listopadzie 1989 r. w Edynburgu i Londynie powstał teledysk do jedynego singla Happy New Year, wyprodukowany przez londyńską firmę Limelight/The Unit, która wyprodukowała m.in. płytę Sledgehammer Petera Gabriela. Dittrich pracował tu z australijskim reżyserem Jeffem Skinnerem oraz z mało znanym wówczas operatorem Johnem Mathiesonem.

W hamburskich zespołach popowych, takich jak Tina und die Caprifischer i Susis Schlagersextett, Dittrich udzielał się jako wokalista, perkusista, klawiszowiec i emcee. Razem dawali około 150 spektakli rocznie. Wraz ze Stephanem Zachariasem na basie i Jonem Flemmingiem Olsenem na gitarze elektrycznej, od 1992 r. Dittrich występował także jako perkusista w zespole Die Bietels, który odrodził się dzięki Beatlesom.

Film i telewizja

Lata 90. - przełom jako komik w programie RTL Saturday Night

W 1991 r. Dittrich poznał komika Wigalda Boninga za pośrednictwem Ulfa Krügera. Następnie duet nakręcił wspólnie około 100 spotów do codziennej rubryki Bonings Bonbons, która była emitowana na antenie Premiere. Jako Wigald Boning i Die Doofen wydali w 1992 r. album Langspielplatte oraz single Fiep, Fiep, Fiep i Ich bin ganz aus Lakritz gemacht, które jednak nie weszły na listy przebojów. W tym samym roku Dittrich wystąpił w nowo założonym klubie komediowym Quatsch w Hamburgu i po raz pierwszy wcielił się na scenie w wymyśloną przez siebie postać Dittschego, którą z biegiem lat dalej rozwijał.

Dittrich zyskał ogólnokrajową sławę dzięki programowi komediowemu RTL Samstag Nacht, który otrzymał m.in. nagrodę Bawarskiej Telewizji, i w którym był członkiem zespołu przez 158 edycji od listopada 1993 r. do maja 1998 r. Dittrich, zainspirowany reportażem sportowym Einmarsch der Nationen (Marsz narodów) w interpretacji Heino Jaegera, w swojej rubryce Neues vom Spocht (Nowości w życiu społecznym) zamieszczał fikcyjne wiadomości sportowe w formie kalamburów, które jednak często odnosiły się do rzeczywistych sportowców zawodowych. Ponadto żartował z klasyki filmowej w rubryce poświęconej kinu “Olliwood” i wielokrotnie parodiował prezentera telewizyjnego Jeana Pütza w codziennym cyklu informacji naukowych “Hobbythek”. Regularnie występował jako klient i mąż w serialach skeczowych Kentucky schreit ficken i Senen einer Zehe, które tworzyły swoje żarty słowne z literek. Dittrich zyskał jednak popularność przede wszystkim dzięki wywiadowi-peryflażowi Zwei Stühle - eine Meinung (Dwa krzesła - opinia), który stanowił stały element programu w licznych wydaniach. W ramach rundy dyskusyjnej, w której Wigald Boning pełnił rolę prezentera, Dittrich odpowiadał na cotygodniowe pytania, parodiując znane osobistości, takie jak kierowca wyścigowy Michael Schumacher, tenisista Boris Becker, przedsiębiorca erotyczny Beate Uhse, śpiewak operowy Luciano Pavarotti czy producent muzyczny Dieter Bohlen, w niemal do złudzenia przypominających prawdziwe maskach i kostiumach. Stworzyli też sztuczne postacie, takie jak alfons Mike Hansen z Hamburga-St. Pauli, ograniczony intelektualnie bokser Butsche Roni, palący cygara krytyk sztuki i kultury Hajo Schröter-Naumann, pedalski projektant mody Jaques Gelee czy żywiołowo dowcipny instruktor narciarski Gigi Hofleitner. W 1995 roku duet otrzymał za swoje role nagrodę im. Adolfa Grimme’a. Dittrich sam napisał większość swoich gagów.

Po występach w programie RTL Samstag Nacht Boning i Dittrich ponownie połączyli siły jako nonsensowna grupa Die Doofen. Następnie ukazał się singiel Mief oraz album Lieder, die die Welt nicht braucht, z którym latem 1995 r. duet dotarł na szczyt list przebojów. W tym samym roku wystąpili u boku Van Halen i Slash’s Snakepit jako support na stadionowej trasie Bon Jovi. W 1996 r. wydali drugi album Melodien für Melonen, a także single Prinzessin de Bahia Tropical, Zicke Zack Tsatsiki i Lach doch mal. Die Doofen sprzedali w sumie około 1,5 miliona płyt w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Z okazji swojego sukcesu otrzymali najważniejsze niemieckie nagrody muzyczne i medialne, w tym Echo, Goldene Stimmgabel i Bambi.

Po zakończeniu emisji programu RTL Samstag Nacht Dittrich wystąpił w komedii filmowej Markusa Imbodena Frau Rettich, die Czerni und ich (1998). Wkrótce potem wcielił się w rolę redaktora Wollnera w komedii Helmuta Dietla Late Show (1998). Od października 1998 r. do marca 2001 r. Dittrich był zaangażowany jako gospodarz zakładu zewnętrznego w sobotnim programie ZDF “Wetten, dass…? Ponadto w krótkich przerywnikach wcielał się w postać fikcyjnego widza Karla-Heinza Brinkmanna, który składał absurdalne oferty zakładów i natychmiast próbował je realizować. Przy okazji ostatnich edycji z Thomasem Gottschalkiem w październiku i grudniu 2011 r. Olli Dittrich jeszcze dwukrotnie wystąpił w roli gospodarza zakładu zewnętrznego.

Lata 2000 - Konsolidacja jako artysta improwizacji i transformacji

Olli, zwierzęta, wrażenia

Olli, Tiere, Sensationen (Olli, Zwierzęta, Sensacje), pierwszy autorski program Dittricha, emitowany na antenie ZDF od marca 2000 do maja 2001, koncentrował się na codziennych obserwacjach i przekształcał je w gwiazdy i postaci sztuki. Częstą partnerką sceniczną była Mona Sharma. O ile postacie takie jak Mike Hansen, Butsche Roni i Hajo Schröter-Naumann były już znane z występów Dittricha w programie RTL Samstag Nacht, to po raz pierwszy Dittsche został przedstawiony szerokiej publiczności. W przeciwieństwie do obecnie emitowanych serii, klipy trwały jednak tylko kilka minut i dotyczyły raczej kwestii takich jak to, czy tłuczone ziemniaki należy jeść łyżką czy widelcem, a nie codziennych tematów politycznych. Począwszy od drugiego sezonu, odcinki nagrywano przed publicznością i pokazywano pierwsze odcinki z randkami w ciemno, również trwające tylko kilka minut. W spektaklu nie było scenariusza, wiele scen było improwizowanych. Ponieważ program nie osiągnął zakładanej oglądalności, produkcję przerwano po dwóch sezonach, w których nakręcono łącznie szesnaście odcinków.

Randka w ciemno

Wraz z Anke Engelke Dittrich występował kolejno od 2000 r. w serialu ZDF Randka w ciemno, który prezentował nową formę narracji filmowej: dwoje aktorów spotyka się bez wcześniejszego scenariusza lub znajomości roli drugiego. Wyprodukowano odcinki: Blind Date 1 (2001), Taxi nach Schweinau (2002), Der fünfbeinige Elefant (2003), London-Moabit (2004) i Blaues Wunder (2005). W 2003 r. Dittrich i Engelke otrzymali złotą nagrodę Grimme Award. Aby tchnąć nowy powiew w swój pomysł, dwie znające się postacie spotkały się po raz pierwszy w filmie Tanzen Verboten (2006). Pozostała koncepcja bez scenariusza i umów. Ta szósta część pozostała ostatnią jak dotąd.

W parodii filmu Edgara Wallace’a Der WiXXer, stworzonej na potrzeby kina, Olli Dittrich w 2004 r. wcielił się w rolę wschodnioniemieckiego turysty Dietera Dubinsky’ego. Uwagę przykuła jego rola ministra Rzeszy Josepha Goebbelsa w filmie Jo Baiera Stauffenberg (2004). Pomysł, aby komik wcielił się w jednego z najbardziej wpływowych polityków epoki narodowego socjalizmu, wywołał niepokój w okresie przygotowawczym. Jego postać została jednak oceniona przez krytyków jako “doskonała”.

Dittsche - Das wirklich wahre Leben

Dittrich odniósł trwały sukces dzięki serialowi Dittsche - das wirklich wahre Leben, który od lutego 2004 r. jest emitowany w telewizji WDR. Improwizowana tragikomiczna sztuka kameralna z Jonem Flemmingiem Olsenem w roli gospodarza Ingo i - do początku 2017 roku - Franzem Jarnachem († 2017) pseudonim Pan Piggi jako prawie niemym stałym gościem “Schildkröte” trwa już 30 sezonów i jest nadawana na żywo z baru z przekąskami w Hamburgu-Eppendorfie. Olli Dittrich wciela się w postać bezrobotnego, pijącego piwo barowego filozofa Dittschego, który ubrany w szlafrok wygłasza tyrady na temat Boga i świata, życia, sąsiadów i gazety BILD. Wzorców dostarczają rzeczywiste, aktualne wydarzenia i gwiazdy tygodnia - tak zwani “tytani”. Wydarzenia są obserwowane przez sześć zainstalowanych na stałe kamer, które są losowo edytowane przez komputer. Thomas Gottschalk jako pomoc kuchenna, Rudi Carrell, Günther Jauch, Uwe Seeler, Marius Müller-Westernhagen i pierwszy burmistrz Hamburga Olaf Scholz. W 2004 r. format otrzymał Niemiecką Nagrodę Telewizyjną, a w 2005 r. złotą nagrodę Grimme. Dittrich otrzymał również Złotą Kamerę 2009 w kategorii Najlepsza rozrywka.

Parodia Beckenbauera i spoty Media Markt

Wzorując się na formacie ZDF Was nun, …?, Das Erste wyemitowało w grudniu 2006 r. w programie Harald Schmidt Show przegląd mistrzostw świata w piłce nożnej Was tun, Herr Beckenbauer. W parodii wywiadu Dittrich naśladował piłkarza Franza Beckenbauera, który stawiał czoła pytaniom zadawanym przez prezentera Haralda Schmidta. Dwudziestominutowa praca została zrealizowana w pseudo-dokumentalnej scenerii w Hotelu Atlantic. Za swój parodystyczny portret i dekonstrukcję postaci medialnej Beckenbauera Dittrich został nominowany do nagrody Adolf Grimme Award 2007 w kategorii Entertainment Special. Niemieckie gazety codzienne oceniły występ Dittricha jako “szczęśliwą symbiozę” i opisały go między innymi jako “prawdziwego cesarza”. (Zob. także rok 2015 poniżej).

Od listopada 2007 r. komik występował w reklamach sieci sklepów z artykułami elektrycznymi Media Markt. W wielu rolach wcielał się w “najtrudniejszych klientów” firmy, zgodnie z hasłem reklamowym, portretując różne środowiska społeczne w sposób prototypowy i przerysowany. Z okazji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2008 Media Markt wyprodukował cztery osobne reklamy z fikcyjną postacią “Toniego”, który miał być karykaturą Włocha w okularach przeciwsłonecznych, ze złotym łańcuchem i trzydniową brodą. Jeden z tych spotów w satyryczny sposób nawiązuje do skandalu z łapówkarstwem sędziów we włoskiej piłce nożnej, który doprowadził do przymusowego spadku Juventusu Turyn w 2006 r. Włoskie dzienniki Corriere della Sera i La Repubblica skrytykowały reklamy i określiły je jako wyjątkowo oklepane. W ramach kompromisu Media Markt zaprzestał emisji satyrycznego spotu sędziowskiego. W latach 2003-2011 Olli Dittrich wziął udział w ponad 40 edycjach improwizowanego programu komediowego Genial daneben jako członek zespołu zgadującego.

W 2007 r. wydał kolekcję DVD zatytułowaną Ein Mann hat viele Gesichter (Człowiek ma wiele twarzy), która przedstawia fragmenty jego twórczości z lat 1987-2007.

Filmy dokumentalne od 2010 roku

W filmie telewizji ARD Carl & Bertha, który opowiada o życiu pionierów motoryzacji Berthy i Carla Benzów, Dittrich w 2011 r. wcielił się w rolę konkurenta Gottlieba Daimlera. W tym samym roku, u boku Katji Riemann, wcielił się w 33-letniego muzyka i bon vivanta, 61-letniego instruktora jazdy, libańskiego operatora baru z przekąskami, 70-letniego jogina i szefa agencji reklamowej w produkcji kinowej Względność miłości. Dittrich był nominowany do Niemieckiej Nagrody Aktorskiej za wcielenie się w pięć postaci. We współpracy z autorką Anne Ameri-Siemens, Dittrich opublikował w marcu 2011 r. swoją autobiografię Das wirklich wahre Leben, będącą połączeniem wywiadów i anegdot napisanych przez niego samego. Książka okazała się bestsellerem. W 2012 r. odbył ogólnokrajowe tournée po ponad 30 miastach pod tytułem Das wirklich wahre Leben, łącząc odczyty z improwizowanymi opowieściami. Od września 2011 r. do odwołania programu na początku maja 2012 r. Olli Dittrich był powracającym “gościem-niespodzianką” w programie Harald Schmidt Show. Po przejściu Haralda Schmidta do stacji Sky Deutschland we wrześniu 2012 r. ponownie stał się częścią zespołu programu jako pomocnik. 6 maja 2013 r. na antenie ARD wyemitowano 30-minutowy program Frühstücksfernsehen, będący parodią porannych magazynów. Ten jednorazowy przypadek był wstępem do cyklu persyflażu na temat gatunków telewizyjnych w Niemczech, zaplanowanego pierwotnie na siedem odcinków, który Dittrich zrealizował wspólnie z “Beckground-TV” dla WDR. Tutaj można go zobaczyć w krótkich reportażach w dziewięciu rolach, a także jako prezentera w studiu. Cordula Stratmann jest współprowadzącą. W filmie wystąpili między innymi Lothar Matthäus, Thorsten Fink, Reinhold Beckmann, Hellmuth Karasek i Ben Becker.

Część druga cyklu pojawiła się 27 grudnia 2014 r. wraz z Das TalkGespräch, parodią niemieckich programów typu talk show. Specjalna technologia kamerowa “MotionControl”, która na świecie istnieje tylko pięć razy, umożliwiła Dittrichowi, który gra wszystkich gości talk show, jednoczesne pokazywanie ich i wywoływanie interakcji w ruchomych ustawieniach kamery, takich jak ruchy dźwigu czy ujęcia panoramiczne. W tym celu ujęcia zarejestrowane przez Dittricha w ponad stu ujęciach zostały później zestawione w komputerze. Ponadto dla każdej z postaci występujących w talk show nakręcono rozbudowane klipy filmowe. W rolę prezenterki wcieliła się Cordula Stratmann. W filmie wystąpili: Tobias Künzel, Marius Müller-Westernhagen, Peer Steinbrück, Jan Josef Liefers i Leander Haußmann.

Część 3 poświęcona jest gatunkowi dokumentalnemu. W dniu 4 czerwca 2015 r. stacja Das Erste wyemitowała satyrę telewizyjną Dittricha Schorsch Aigner - Der Mann, der Franz Beckenbauer war. W kolażu materiałów archiwalnych, wypowiedzi autentycznych świadków oraz wywiadu z Hansem-Georgiem “Schorschem” Aignerem (Olli Dittrich) i jego żoną (Carolin Fink) ten mockumentary ujawnia, że Franz Beckenbauer przez prawie pięćdziesiąt lat miał w akcji swojego sobowtóra. Współautorem scenariusza i współreżyserem był dokumentalista Tom Theunissen. W filmie wystąpili: Guido Buchwald, Anthony Baffoe, Dieter Kürten, Jörg Wontorra, Ralph Siegel i Uwe Seeler. Odzew w recenzjach był pozytywny.W październiku 2015 r. w krótkim odstępie czasu wyprodukowano 4. część cyklu, dodatkowy odcinek będący odpowiedzią na śledztwa Spiegla w sprawie przyznania Pucharu Świata w 2006 r., a 5 listopada 2015 r. pod tytułem Das FIFA-Märchen: Fragen an Schorsch Aigner - Der Mann, der Franz Beckenbauer war on ARD. W rozmowie z Tomem Theunissenem Dittrich, jako Schorsch Aigner, uwalnia Franza Beckenbauera od odpowiedzialności za nierozwiązaną kwestię zapłaty 6,7 mln euro przez DFB na rzecz FIFA.

W piątej części cyklu Dittrich wciela się w rolę reportera terenowego Sandro Zahlemanna, który relacjonuje wydarzenia z głównego dworca kolejowego w Lipsku, gdzie wysoko postawiona delegacja zagraniczna ma ogłosić transakcję wartą miliardy. Odcinek specjalny Der Sandro-Report: Zahlemann na żywo został nakręcony jedną kamerą i wyemitowany 7 stycznia 2016 r. na kanale Ersten. Część 6. cyklu, Selbstgespräche mit Konstantin Pfau (29 grudnia 2016, Das Erste), poświęcona jest intelektualnym formatom telewizyjnych rozmów. W trzech indywidualnych rozmowach jeden z gości konfrontuje się z prowadzącym w chłodnej scenerii studia. Obok gospodarza Konstantina Pfau, Dittrich gra z gośćmi Youssefa al Bustaniego, Michaela Trevora Pitchforda i Jörna-Philippa Echternacha, którzy odpowiadają na pytania dotyczące tematów specjalnych minionego roku (integracja, Brexit, Turcja). To, co było szczególne w tym podejściu, to fakt, że Dittrich dostarczył swoim bohaterom życiorys, szczegóły biograficzne oraz fakty dotyczące aktualnej okazji wizyty, informacje te zostały przekazane ankieterowi, który początkowo prowadził przesłuchanie swobodnie, tzn. bez scenariusza czy ustaleń. Celem było osiągnięcie autentyczności i atmosfery gęstości rozmowy, z wszystkimi spontanicznymi pytaniami i niespodziankami. Jednocześnie pytania ankietera były przepisywane podczas kręcenia filmu, a Dittrich odgrywał je swobodnie w roli swojego moderatora w ostatnim dniu kręcenia. Nagrania wszystkich czterech postaci zostały później połączone w całość w montażowni. Ponownie zastosowano sterowanie ruchem, aby imitować typowy język wizualny tych formatów. Umożliwiło to Dittrichowi działanie z samym sobą nawet w ruchomych ujęciach kamery, takich jak powolne przejścia, panoramowanie czy zbliżenia. Gotowe rozmowy 1:1 nie były pokazywane w całości i jedna po drugiej, ale epizodycznie, w formie gniazda. Til Schweiger pojawia się gościnnie w krótkim, jednostrzałowym filmie.

W siódmej edycji swojego cyklu telewizyjnego Dittrich, jako autor, aktor i reżyser, poświęca się klasycznemu “hołdowi telewizyjnemu”, czyli dokumentalnemu hołdowi złożonemu popularnej osobie, z Der Meisterreporter - Sigmar Seelenbrecht wird 81 (15 czerwca 2017 r., Das Erste). Tutaj: archetyp dziennikarza filmowego i telewizyjnego, który jako pionier przez dziesięciolecia przyczynił się do kształtowania historii i rozwoju dziennikarstwa telewizyjnego. Liczne zamachy śledcze, wywiady z wielkimi postaciami światowej polityki czy reportaże śledcze dokumentują we fragmentach pracę Seelenbrechta na przestrzeni ponad 50 lat. Seelenbrecht sam komentuje te sekwencje, mając obecnie (2017) 81 lat, w wywiadzie z Tomem Theunissenem (współreżyserem), tworząc w ten sposób wspólny wątek formatu. (Współscenarzysta: Claudius Pläging) W tym celu widzimy Olliego Dittricha jako Sigmara Seelenbrechta w sześciu różnych wiekach - od ambitnego, trzydziestoletniego młodego dziennikarza, jeszcze na niewyraźnych czarno-białych zdjęciach, jako komentatora relacjonującego z Bonn w latach 70. lub Tagesthemen z lat 80. i 90. aż po dzisiejszego wielkiego seigneura sceny, spoglądającego wstecz w wieku 81 lat. Program rozgrywa się na kilku poziomach: ciekawej reinterpretacji wydarzeń historycznych, humorystycznej, ale jednocześnie krytycznej analizy tematu fake news. Olli Dittrich wciela się w sześciokrotnego odtwórcę roli Sigmara Seelenbrechta: JEDNA olśniewająca postać, która dojrzewała przez pięć dekad, począwszy od końca lat 60. Z gościnnymi występami i komentarzami na temat osoby Seelenbrechta autorstwa Andreasa Englischa, Giovanniego di Lorenzo, Ulricha Wickerta, Anne Will, Hajo Seppelta, Klausa-Petera Thalera, Ulricha Deppendorfa, Günthera Jaucha i Matthiasa Brandta. Celem było stworzenie absolutnej wiarygodności faktycznego istnienia “mistrza reportażu” Seelenbrechta i kolportowanie wymyślonych historii. Udało się to osiągnąć dzięki doskonałym maskom, autentycznemu wyglądowi i tonowi fałszywych materiałów przeplatanych oryginalnymi fragmentami i wypowiedziami prawdziwych, wybitnych postaci. Mieszanka ta miała być również okazją do parodystycznego spojrzenia na rozwój dziennikarstwa telewizyjnego w ostatnich dziesięcioleciach.

W 8. części Trixie Wonderland - Boże Narodzenie z Trixie Dörfel (21 grudnia 2017 r., Das Erste) Olli Dittrich ponownie współpracuje z Tomem Theunissenem i producentem Marcusem Foagiem (obaj są współreżyserami), a także z Claudiusem Plägingiem (współscenarzystą). 30-minutowy format łączy w sobie parodię świątecznych programów publicystycznych z pikantnym, błyszczącym wyglądem tabloidowych magazynów dla celebrytów, wydawanych przez prywatne stacje telewizyjne. W centrum uwagi znajduje się fikcyjna 60-letnia aktorka i piosenkarka Trixie Dörfel, która wystąpiła już w parodii talk show Dittricha Das TalkGespräch. Austriacki mimin przyjmuje gwiazdę muzyki ludowej Stefanie Hertel w swoim świątecznie udekorowanym domu w Monachium-Bogenhausen, która prowadzi program jako gościnny reporter. Dörfel rozmawia z nią o osobistych preferencjach świątecznych, przepisach na wypieki i potrawy, oryginalnych strojach na Wigilię czy też udziela porad dietetycznych i kosmetycznych, promując przy tym własną linię produktów “triXiebzehn”. Mówi też o sprawach prywatnych: o swojej kolekcji obrazów Christine Neubauer, o “drugim i czwartym” mężu, reżyserze Peterze Pudlu, o swoich filmach (“Das brennende Klassenzimmer”, “Herr Pastor drückt ein Auge zu”), a także o licznych nagrodach, takich jak “Złota łyżka miasta Bad Hersfeld” czy “Bambi” w kategorii “Działalność charytatywna”. Dörfel otrzymała ją za odcinek serialu “Klinikparadies”, w którym wciela się w rolę dr Isabell Jacobi, leczącej uchodźcę pro bono i zapobiegającej grożącej mu amputacji nogi. W tym celu nakręcono decydującą scenę filmową w stylu porównywalnych telenowel szpitalnych i włączono ją do magazynu, podobnie jak fragment podziękowania Dörfela, który ze łzami w oczach dziękował za rozdanie nagród Bambi. W różnych sekwencjach widzimy również, jak Trixie Dörfel bije w bęben reklamowy dla swojej własnej organizacji charytatywnej “WWF - World Waschbär Fun” (motto: “Pomagaj i baw się przy tym dobrze”), która prowadzi kampanię na rzecz przeniesienia szopów z Brandenburgii, Hesji i Saksonii-Anhalt do zbudowanego przez nią obozu w Bawarii.

Poszczególnym rozdziałom tematycznym magazynu towarzyszy sześć klipów, w których Trixie Dörfel wykonuje bogato wyprodukowane piosenki świąteczne ze swojego aktualnego albumu świątecznego o tej samej nazwie “Trixie Wonderland”. Punktem kulminacyjnym na zakończenie programu jest prawdziwy występ na żywo z orkiestrą w programie MDR “Die große Show der Weihnachtslieder - präsentiert von Stefanie Hertel”.

Odcinek 9 Koszmar Trixie - Der tiefe Fall der Trixie Dörfel (20 grudnia 2018, Das Erste) to tragiczno-zabawna kontynuacja satyry Trixie Dörfel na dziennikarstwo tabloidowe i idealny świat popularnych przebojów, który w tej części zostaje zburzony.

W odcinku 12 Ich war Angela Merkel: Das Zahlemann Protokoll (Byłem Angelą Merkel: Protokół Zahlemanna) reporter Sandro Zahlemann przypadkowo wchodzi w posiadanie dawnego numeru telefonu komórkowego kanclerz Angeli Merkel. Rozmawia m.in. z Francisem, Bastianem Schweinsteigerem, Wolfgangiem Bosbachem i Horstem Lichterem. Następnie wpływa na wspólną kandydaturę CDU/CSU na kanclerza w wyborach federalnych w 2021 r. i sprawia, że Armin Laschet zostaje wybrany na kandydata na kanclerza, ponieważ miał długotrwały konflikt z Markusem Söderem z powodu znajomości z pewną panią. Odcinek kończy się jego zdemaskowaniem, próbą dostania się na rozmowę z Robinem Alexandrem w Die Welt oraz listem z przeprosinami do Angeli Merkel.

Etap

We współpracy z komikiem Bastianem Pastewką, a także piosenkarką Susi Frese i gitarzystą Ralfem Hartmannem, Dittrich opracował w 2002 r. program estradowy, dzięki któremu w latach 2003 i 2004 kwartet wystąpił we wszystkich częściach Niemiec. Podczas występów prezentowali parodie muzyczne oraz komediowe przerywniki w duetach i solo, w których Dittrich wcielał się także w role Dittschego i Mike’a Hansena. Od 2005 roku ukazuje kolejne oblicza swojego portretu człowieczeństwa na podstawie scenariuszy sztuk podziwianego przez siebie tropiciela sytuacji społecznych Heino Jaegera, a w ramach publicznych odczytów i hołdów wspomina zmarłego w 1997 roku satyryka. Od 2014 r. odbywa się to regularnie w każdy Poniedziałek Wielkanocny w Kulturkirche St. Johannis w Hamburgu-Altonie.

Muzyka

Równolegle do pracy dla filmu i telewizji, Dittrich od 2005 r. jest aktywny jako perkusista w zespole country Texas Lightning, założonym przez Jona Flemminga Olsena. Jego pseudonim to Ringofire. Po wydaniu albumu “Meanwhile, Back at the Ranch” i singla “Like a Virgin” odbyło się kilka tras koncertowych po Niemczech. Po wygraniu niemieckich eliminacji zespół wziął udział w Konkursie Piosenki Eurowizji 2006 z piosenką No No Never. Texas Lightning zajął 15 miejsce wśród 24 uczestników. Singiel przez kilka tygodni utrzymywał się na szczycie niemieckiej listy przebojów i osiągnął status platynowej płyty. Z 38 tygodniami na listach przebojów, No No Never znajduje się na szczycie listy najlepiej sprzedających się piosenek Eurowizji w Niemczech od 1959 roku. Album został nagrodzony złotem.

17 października 2008 r. nakładem X-Cell Records, wytwórni należącej do Universal Music Group, ukazał się solowy album Olli Dittricha zatytułowany 11 Richtige. Utwory zawarte na płycie należą muzycznie do gatunków chanson i Schlager. Wraz ze współproducentem Stephanem Gade, inżynierem dźwięku Manfredem Faust-Sennem i aranżerem orkiestrowym Peterem Hinderthür, Olli Dittrich przez prawie rok pracował nad tym złożonym dziełem, w którym uczestniczyło nawet 60 muzyków orkiestrowych. Teksty i kompozycje były prawie wyłącznie autorstwa Dittricha. Anke Engelke i Judith Rosmair wystąpiły w duecie, a Davida Garretta można usłyszeć w jednym utworze jako skrzypka solistę.

Życie prywatne

Olli Dittrich, który sam siebie określa jako “człowieka-aktora”, mieszka w Hamburgu. Jest ojcem syna o imieniu Jonathan, który sam jest muzykiem. Od wczesnej młodości jest fanem piłki nożnej, a w szczególności Uwe Seelera i HSV. Jego muzyczni idole to Elton John i Udo Jürgens, komediowi idole to satyryk Heino Jaeger i humorysta Loriot, z którym utrzymywał osobisty kontakt aż do śmierci. Loriot napisał przedmowę do autobiografii Dittricha Das wirklich wahre Leben. Z kolei Dittrich opracował tekst towarzyszący składance muzycznej Elton John: Greatest Hits 1972-2002.

Dyskografia

Albumy

1989: Współczesny facet (jako TIM)

1992: Wieczór jak za dawnych lat! / Winna była tylko Bossa Nova (ze Schlagersextettem Susiego)

2008: 11 Prawo (jako Olli Dittrich)

Pojedyncze

1977: Mam 18 lat (jako Oliver Dittrich)

1977: Kto ukradł kokos? (jako Die Affenbande)

1978: Red Hot (jako Olli & Ulf)

1982: Flipper (jako Der kleine Olmidi und seine Freunde)

1989: Szczęśliwego Nowego Roku (jako TIM)

1989: Tracey Lee (jako TIM)

Książki audio i słuchowiska radiowe

Morderstwo lalek Tom Sharpe, Patmos audio 2005, 4 CD, ISBN 978-3-491-91273-1

What are you thinking? by Kati Naumann, Random House Audio, 3 CDs, ISBN 978-3-89830-313-2

Das wirklich wahre Leben by Olli Dittrich and Anne Ameri-Siemens, Osterwoldaudio, 2011, 4 CD, ISBN 978-3-86952-080-3

The Three ??? - odcinek 150 Ghost Bay (jako sierżant Madhu), Europa (Sony Music), 2011, 3 CD

DVD

2007: Jeden człowiek ma wiele twarzy, Universal Pictures, 2 płyty DVD

Nagrody

Telewizja i media

1994: Bawarska Nagroda Telewizyjna dla RTL Saturday Night

1994: Bambi dla RTL Saturday Night

1995: Nagroda Adolfa Grimmego “Specjalna” za Zwei Stühle - Eine Meinung (RTL Samstag Nacht), wspólnie z Wigaldem Boningiem

1995: Złota Roma (Austria) dla RTL Saturday Night

1996: Złoty Lew za film RTL Saturday Night

2003: Bawarska Nagroda Telewizyjna za Randkę w ciemno

2003: Złota Nagroda im. Adolfa Grimme za film Randka w ciemno (z Anke Engelke)

2004: Niemiecka Nagroda Telewizyjna za film Dittsche - prawdziwe życie

2005: Złota Nagroda im. Adolfa Grimmego za film Dittsche - prawdziwe życie

2007: Nagroda DVD za film Dittsche - prawdziwe życie

2008: Nagroda Radia Regenbogen - Kategoria “Najlepsza komedia

2009: Złota Kamera - Kategoria “Najlepsza rozrywka

2010: Ełk w Getyndze - Dzieła wszystkie

2011: Nagroda Komediowa Bremen 4 - Nagroda Honorowa

2013: Laureat Honorowej Nagrody Das große Kleinkunstfestival der Wühlmäuse (Wielki Festiwal Kabaretu w Wühlmäuse)

2015: Spadkobiercy Tegtmeiera - Nagroda Honorowa

2016: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka/Specjalne” za film Schorsch Aigner - człowiek, który był Franzem Beckenbauerem

2016: Bawarska Nagroda Telewizyjna dla autora i aktora filmu “Schorsch Aigner - Der Mann, der Franz Beckenbauer war” (ARD)

2017: Niemiecka Nagroda Komediowa w kategorii “Najlepszy aktor/najlepsza aktorka” za Selbstgespräche mit Konstantin Pfau i Der Meisterreporter - Sigmar Seelenbrecht wird 81 (The Master Reporter - Sigmar Seelenbrecht turns 81)

2018: Niemiecka Nagroda Komediowa w kategorii “Najlepszy sitcom” za Jennifer - Sehnsucht nach was Besseres (członek zespołu)

2019: Prix Pantheon, Nagroda Specjalna Reif & Bekloppt (Dojrzały i głupi)

2019: German Comedy Award w kategorii Best Parody/Sketch Show za Trixie Nightmare - The Deep Case of Trixie Dörfel

2021: Nagroda LEA (Live Entertaining Award) dla Dittsche - Live & Solo w kategorii “Najlepsze widowisko sceniczne 2019/2020 “Muzyka

1995: Echo w kategorii “Komedia” za film Die Doofen

1995: Kometa w kategorii “Komedia” za film Die Doofen

1995: Złota Europa dla Die Doofen

1995: Złoty widelec dla Die Doofen

1995: Bambi for Die Doofen

1996: Nagroda Golden Reel (USA) za film Die Doofen

1995-1996: 7 złotych i platynowych nagród za film Die Doofen

2005-2006: 5 nagród Country Music Awards (różne kategorie) dla Texas Lightning

2006: 3 Złote i Platynowe Nagrody za Teksańską BłyskawicęNominacje

2002: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” za film Randka w ciemno1

2007: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Entertainment Special” za parodystyczne przedstawienie i dekonstrukcję postaci medialnej Beckenbauera

2008: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” za film Dittsche - Das wirklich wahre Leben (Dittsche - Prawdziwe prawdziwe życie)

2012: Niemiecka Nagroda Aktorska w kategorii “Główna rola męska” za film Teoria względności miłości (The Relativitätstheorie der Liebe)

2012: Nagroda Jupiter w kategorii “Najlepszy niemiecki aktor” za film Teoria względności miłości

2013: Niemiecka Nagroda Telewizyjna w kategorii “Najlepsza komedia” dla Telewizji Śniadaniowej

2014: Nagroda Niemieckich Krytyków Filmowych w kategorii “Najlepszy aktor” za film Król Niemiec

2014: Nagroda Jupiter w kategorii “Najlepszy niemiecki aktor” za film Król Niemiec

2014: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” dla Telewizji Śniadaniowej

2015: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” za Das TalkGespräch

2016: Niemiecka Nagroda Telewizyjna w kategorii “Najlepsza komedia” za film Schorsch Aigner - Człowiek, który był Franzem Beckenbauerem

2017: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” za Der Sandro-Report - Zahlemann live

2018: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” za film Trixie Wonderland - Boże Narodzenie z Trixie Dörfel

2018: Złota Róża w kategorii “Komedia” za film Trixie Wonderland - Boże Narodzenie z Trixie Dörfel

2018: Niemiecka Nagroda Komediowa w kategorii “Najlepsza parodia/najlepszy program skeczowy” za Trixie Wonderland - Christmas with Trixie Dörfel

2019: Nagroda im. Adolfa Grimme w kategorii “Rozrywka” za Trixie Nightmare - Głęboki przypadek Trixie Dörfel

2021: Niemiecka Nagroda Komediowa w kategorii “Najlepsza satyra” za film Dittsche - Das wirklich wahre Leben (Dittsche - Prawdziwe prawdziwe życie)

Literatura

Olli Dittrich, Anne Ameri-Siemens: Das wirklich wahre Leben. Piper Verlag, Monachium 2011, ISBN 3-492-05261-4.

Manfred Hobsch, Ralf Krämer, Klaus Rathje: Filmszene D. Die 250 wichtigsten jungen deutschen Stars aus Kino und TV. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2004, ISBN 3-89602-511-2, s. 99 i nast.

Thomas Tuma: Spojrzenie na klauna. W: Der Spiegel. Nr 20, 2006, s. 88 i nast. (online).

Pokrewne

Bausa

Bülent Ceylan

Sascha Grammel

Markus Krebs

Loco Dice

Dieter Nuhr

Johannes Oerding

Martin Rütter

Ralf Schmitz

Torsten Sträter

Uwe Steimle

Bruno Zimmer

Kaya Yanar

Kurt Krömer

Simon Pearce

Aurelio Savina

Jürgen von der Lippe

Gerburg Jahnke

Nico Santos

Monika Gruber

Harry G

Dietmar Wischmeyer

Laith Al-Deen

Tom Gaebel

Axel Hacke

Claus Holm

Gregor Meyle

Reinhard Mey

Michl Müller

Slowtide

Chris Tall

Eva Bay

Matthias Beck

Sven Bensmann

Lisa Feller

Tom Gerhardt

Christian Habekost

Rainald Grebe

Ernst Hutter

Christoph Klotter

Joachim Meyerhoff

Michael Mittermeier

Stephan Michme

Mike Reichenbach

Wolfgang Niedecken

Gerhard Polt

Till Reiners

David Safier

Martin Schneider

Serdar Somuncu

Bernd Stelter

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności