Wikibiopedia

Kurt Krömer

Kurt Krömer to imię sztucznej postaci, wymyślonej i odgrywanej przez Alexandra Bojcana [ˈbɔjt͡san] (ur. 20 listopada 1974 r. w Berlinie Zachodnim), niemieckiego komika, aktora i autora.

Życie i praca

Alexander Bojcan urodził się w zachodnio-berlińskiej dzielnicy Neukölln, a dorastał w dzielnicy Wedding. Po dziesiątej klasie opuścił szkołę powszechną i rozpoczął praktykę zawodową, której jednak nie ukończył - jako sprzedawca odzieży męskiej. Następnie przez dwa lata pracował jako pracownik tymczasowy w berlińskiej firmie sprzątającej oraz jako robotnik budowlany. W 1992 r. w Scheinbar w Berlinie-Schönebergu wystąpił po raz pierwszy pod pseudonimem Kurt Krömer (nazwisko jego byłego nauczyciela języka niemieckiego). Sam siebie określa jako neo-clowna, a jako inspirację do swojej roli podaje Louisa de Funès, Klausa Kinskiego, Andy’ego Kaufmana i Leo Bassiego: “Wyglądam jak ludzie, którzy od 50 lat pracują na kierowniczym stanowisku w Stadtsparkasse Paderborn, trochę duszni i skąpiradłowi, ale wciąż szerzą punk”. Od października 1996 r. do grudnia 1997 r. uczęszczał do “TuT - School for Dance, Clown and Theatre” w Hanowerze.

Bojcan jest samotnym ojcem, troje z czworga jego dzieci mieszka razem z nim. Mieszka w Berlinie.

Film i Telewizja

Od 2003 roku Bojcan prowadził program Die Kurt Krömer Show w telewizji rbb jako Kurt Krömer, którego 15. i ostatni odcinek został nagrany pod koniec kwietnia 2005 roku. Program składał się z elementów solowych, wstawek i wywiadów z wybitnymi gośćmi, takimi jak Gunter Gabriel, Johann König, Hellmuth Karasek i Gregor Gysi. Jako Krömer zawsze nosił niemodne garnitury na szelkach i okulary w stylu retro. Podkład muzyczny zapewnił zespół garażowy minibeatclub, kierowany przez Matthiasa Kittera.

W listopadzie 2005 r. wystartował jego talk show Bei Krömers, w którym rodzina Krömerów - dziadek Gerd (Achim Wolff), mama Ingrid (Marie Gruber) i siostra Anja (Anne Helm, później Maxine Schulze) - siedzieli w pewnym oddaleniu od Kurta Krömera i mieli wpływ na przebieg wywiadów. Reżyserem był ponownie Matthias Kitter. W 2006 roku Bei Krömers otrzymał Niemiecką Nagrodę Telewizyjną 2006 w kategorii “komedia”. W latach 2007-2011 jego późnowieczorny program, wyprodukowany przez rbb i zatytułowany Krömer - Die internationale Show, był emitowany w nocnym programie ARD. Po pięciu nominacjach Bojcan otrzymał w 2011 roku nagrodę im. Adolfa Grimme’a za Krömer - Die internationale Show i w tym samym czasie zakończył prowadzenie tego programu telewizyjnego po piątym sezonie. W 2010 r. poprowadził sobotni program wieczorny pod tytułem Darf ich bitten …! oraz, wraz z Sandrą Maischberger, dwunastą ceremonię wręczenia Niemieckich Nagród Telewizyjnych w Kolonii.

W 2011 r. Alexander Bojcan wystąpił w komedii filmowej Eine Insel namens Udo u boku Fritzi Haberlandt, grając swoją pierwszą główną rolę. W 2012 r. rozpoczął emisję programu Krömer - Late Night Show na antenie ARD, w którym nagrano osiem odcinków w Berliner Ensemble. W lipcu 2013 r. (emisja 10 sierpnia 2013 r.) gościł tam publicysta Matthias Matussek, który został “delikatnie mówiąc, ostro potraktowany” przez Krömera. Matussek próbował powstrzymać transmisję, składając w Sądzie Okręgowym w Hamburgu wniosek o wydanie tymczasowego nakazu, uzasadniając go “naruszeniem jego praw osobistych”. W drugiej instancji Wyższy Sąd Rejonowy w Hamburgu orzekł, że wolność satyry ma w tym przypadku pierwszeństwo, więc program został wyemitowany zgodnie z planem.Pod koniec 2014 roku Bojcan ogłosił, że chce całkowicie odejść z branży telewizyjnej, aby przenieść swoją artystyczną uwagę na scenę teatralną.Z okazji 15. urodzin telewizji rbb Bojcan przez pięć dni występował jako Krömer jako spiker programu w telewizji rbb. W latach 2019-2020 prowadził Seriös - Das Serienquartett, talk show poświęcony tematyce seriali, wraz z Annie Hoffmann na kanale ARD One. Równolegle, we wrześniu 2019 roku na antenie rbb Fernsehen wyemitowano pierwsze odcinki talk show Chez Krömer. W czasie pandemii COVID-19 Krömer występował w telewizji rbb w 2020 r. wraz z Annie Hoffmann w formacie Und nu? w dziewięciu odcinkach. W tym czasie obaj byli w trasie po Berlinie i rozmawiali z przedstawicielami zawodów związanych z systemem o aktualnych problemach i ich codziennym życiu w czasach koronawirusów. W 2021 r. Krömer brał udział w komediowym teleturnieju LOL: Last One Laughing, którego gospodarzem był Michael “Bully” Herbig.

Teatr

W 2005 roku w berlińskiej Schaubühne am Lehniner Platz Bojcan pokazał swój solowy spektakl Krömertorium. W 2007 r. zagrał Gordona Millera, obskurnego producenta, w broadwayowskiej komedii Room Service w reżyserii Thomasa Ostermeiera. W 2010 r. wystąpił w Volksbühne Berlin wraz z psychiatrą i pisarzem Jakobem Heinem, w reżyserii Jochena Alexandra Freydanka, w sztuce Johnny Chicago napisanej przez Heina.

Radio

W latach 2018-2019 Bojcan prowadził w radiowej Jedynce podcast “Two men - three worlds: Krömer i przyjaciele”. Wśród gości znalazły się Margarete Stokowski, Gabriele Völsch, Claudia Schur i Sarah Bosetti.

Zaangażowanie społeczne

Podczas gali Pimp my Ghetto, którą Bojcan zorganizował wraz z innymi artystami 18 października 2009 r. w Admiralspalast, wsparł kilka projektów społecznych w neukollowskim “Körnerkiez” wokół parku Körnera. W 2012 r. na zaproszenie Niemieckich Sił Zbrojnych odwiedził żołnierzy w Afganistanie i wystąpił tam na kilku koncertach. W podróży towarzyszyła mu ekipa kamerzystów z ARD. Swoje doświadczenia z tego i późniejszego prywatnego pobytu opublikował w książce Ein Ausflug nach wohin eigentlich keiner will. Wizyta w Afganistanie. W ramach kampanii iCHANCE, zorganizowanej przez Federalne Stowarzyszenie na rzecz Umiejętności Czytania i Pisania oraz Edukacji Podstawowej, Bojcan prowadził kampanię na rzecz nauki czytania i pisania.

Prywatne

Podczas programu Chez Krömer w marcu 2021 roku Bojcan poinformował, że od około trzydziestu lat cierpi na depresję, która ujawniła się u niego trzy do pięciu lat wcześniej. O chorobie, jej objawach i leczeniu rozmawiał z Torstenem Sträterem, który również cierpi na depresję i jest patronem Niemieckiej Ligi Depresji.

Programy kabaretowe

2005/2006: Na, du alte Kackbratze (No, ty stary pierdzielu)

2008: Kröm de la Kröm

2011: Nagie szaleństwo

2013/2014: Żegnajcie!

2016/2017: Dziś wszystko jest w porządku

2018/2020: Sytuacja stresująca

2022: Patronat wzrasta

Dyskografia

Na, du alte Kackbratze! (CD: 2005, DVD: 2006) - Platyna za ponad 50 000 sprzedanych egzemplarzy

Best Of Die Kurt Krömer Show (3-dyskowe DVD, 2005) - złoto za niecałe 40 000 sprzedanych egzemplarzy

Krömer - The International Show, 1. sezon (3 płyty DVD, 2007)

Krömer - The International Show, 2. sezon (4 płyty DVD, 2008)

Krömer - The International Show, 3 sezon (zestaw 4 płyt DVD, 2009)

Krömer - program międzynarodowy, 4 sezon (DVD z 3, 2010)

Sido feat. Kurt Krömer - “Hey Du” (MTV Unplugged - Live from MV, 2010)

Kröm de la Kröm (CD/DVD, 2010)

Best of Krömer - Late Night Show, 1. sezon (DVD, 2012)

Heute stimmt alles (CD/DvD/BD: 2018)

Filmografia

2006: Gdzie jest Fred?

2007: GG 19 - Niemcy w 19 artykułach

2009: Rodzina Sonnenfeld, odcinek 9 Pożegnanie z babcią

2009: Silna drużyna - wojna płci (serial TV)

2010: Polska dla początkujących, reżyser: Katrin Rothe; z Steffenem Möllerem

2010: Życie jest za długie, reż. Dani Levy

2010: Zakamuflowana miłość (film TV)

2011: Wyspa zwana Udo (pierwsza główna rola)

2011: Cudowna podróż Nilsa Holgerssona, reżyser: Dirk Regel

2012: Przygody Hucka Finna, reżyseria: Hermine Huntgeburth

2016: Ten z ciosem, Reżyser: Lars Becker

2016: Conni & Co, reżyser: Franziska Buch

od 2019 r.: Chez Krömer

2020: Instytut - Oaza niepowodzeń - Egzorcyzmy Anneliese E. (serial TV)

2020: 100 % Wilk (jako mówca)

2021: LOL: Ostatni się śmieje, 2 sezony

2022: Honecker i pastor (film TV)

Książki

Kurt Krömer: Nie wolno ci wierzyć we wszystko, co myślisz: moja depresja Kiepenheuer & Witsch, Kolonia 2022, ISBN 978-3-462-00254-6.

Kurt Krömer, Tankred Lerch: Ein Ausflug nach wohin eigentlich keiner will. Wizyta w Afganistanie. Kiepenheuer & Witsch, Kolonia 2013, ISBN 978-3-462-04536-9.

Kurt Krömer, Jakob Hein: Dobranoc, Carola. Carlsen, Hamburg 2010, ISBN 978-3-551-51736-4.

Nagrody

2002: Wielki Festiwal Kabaretowy - Nagroda Publiczności

2005: Niemiecka Nagroda Komediowa - najlepsza debiutantka

2006: Niemiecka Nagroda Telewizyjna - najlepsza komedia za film Bei Krömers

2007: Niemiecka Nagroda Kabaretowa w kategorii Kabaret

2007: Wielki festiwal kabaretowy - nagroda w Berlinie

2009: 1 Live Krone - najlepsza komedia

2011: Nagroda Grimme - najlepsza rozrywka

2020: Nagroda Grimme - rozrywka dla Chez Krömer

Pokrewne

Mario Barth

Bausa

Bosca

Astrid Frank

EstA

Sascha Grammel

Jürgen B. Hausmann

Loco Dice

Rüdiger Maas

Gudrun Mebs

Johannes Oerding

Melanie Raabe

Rako

Martin Rütter

Ralf Schmitz

Greta Silver

Uwe Steimle

Tutty Tran

UNIK

Ben Zucker

Osan Yaran

Yassir

ZaZa

Simon Pearce

Nino Haratischwili

Aurelio Savina

Kurt Tepperwein

Tocadisco

Roland Kaiser

Flying Uwe

B. Movie

Nico Santos

Tobias Beck

DAIM

M.I.K.I

Recondite

Ramon Roselly

Natascha Wodin

Max Annas

Shippo

ARASH

Bastian Bielendorfer

Rotraut Susanne Berner

Corina Bomann

Florian Günther

Calvin Hollywood

Florian Illies

Mr Jones

Svenja Leiber

Pashanim

Cay Rademacher

Purple Disco Machine

Tim Raue

Gregor Sander

Thomas Röper

$ick

Markus Vahlefeld

Jan Weiler

Marah Woolf

Ewald Arenz

Vera F. Birkenbihl

Mechtild Borrmann

Johannes von Buttlar

Olli Dittrich

Daniel Falb

Axel Hacke

Boris Grundl

GReeeN

HandOfBlood

Dora Heldt

Andreas Izquierdo

Claus Holm

Tom Hillenbrand

Tanja Kinkel

Günter Krieger

Felix Lobrecht

Michaela May

Reinhard Mey

Paluten

Peter Orzechowski

Marc Raabe

Peter Prange

Ulrike Renk

Roman Schatz

Jan-Philipp Sendker

Slowtide

Chris Tall

Eva Almstädt

Fatma Aydemir

Reinhold Andert

Mark Benecke

Maxim Biller

Nora Bossong

CashMo

The Dark Tenor

Sam Feuerbach

Harald Gilbers

Markus Gabriel

Martina Gercke

Tom Gerhardt

Imre Grimm

Rainald Grebe

Theresa Hannig

Alexander Hartung

Dörte Hansen

Nils Havemann

Veit Heinichen

Bianca Iosivoni

The Green Man

Petra Hülsmann

Biyon Kattilathu

Kerstin Kempker

Olivia Jones

Carmen Korn

Gerd Kommer

Gisa Klönne

Kontra K

Laura Kneidl

Regine Kölpin

Vincent Kliesch

Daniela Krien

Volker Kutscher

Hera Lind

Iny Lorentz

Lothar Machtan

Majan

Antonia Michaelis

Joachim Meyerhoff

Metaphysics

Mo-Torres

Ivo Pala

Susanne Oswald

Arne Rautenberg

Mike Reichenbach

Gerhard Polt

Katerina Poladjan

David Safier

Rockster

Martin Schneider

Serdar Somuncu

Sero

Shindy

Manfred Spitzer

Sabine Thiesler

Thees Uhlmann

Zuna

Jörg Mühle

Senthuran Varatharajah

Jann Wattjes

Martin Wehrle

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności