Wikibiopedia

Ines Geipel

Ines Geipel (czasami Ines Schmidt, * 7 lipca 1960 r. w Dreźnie) - niemiecka pisarka, publicystka i wykładowca uniwersytecki. W latach 80. uprawiała wyczynowo sport lekkoatletyczny w NRD.

Jest profesorem w berlińskiej Akademii Sztuki Dramatycznej “Ernst Busch” na Wydziale Wersalu Niemieckiego. Tematyka jej utworów literackich i publicystycznych obejmuje konsekwencje narodowego socjalizmu i NRD w Niemczech Wschodnich, literaturę wschodnioniemiecką poddaną ostracyzmowi, doping w NRD i amok. Przyczyniła się do popularyzacji poetki Inge Müller; wraz z Joachimem Waltherem założyła Archiwum Literatury Tłumionej w NRD. Jako młoda kobieta była członkiem reprezentacji narodowej NRD. Od 2013 r. do grudnia 2018 r. była przewodniczącą Stowarzyszenia Pomocy Ofiarom Dopingu. Była zaangażowana politycznie w prace nad dwiema ustawami o pomocy ofiarom dopingu dla sportowców z NRD, które rząd federalny przyjął w 2002 i 2016 r.

Życie

W NRD

Ines Geipel dorastała w Dreźnie. Jej ojciec Lothar (1934-2012) odbył praktykę w Klingenthaler Harmonikawerke, a następnie studiował muzykę. Był kierownikiem chóru, później nauczycielem muzyki, w 1967 r. dyrektorem politechnicznej szkoły średniej, a od 1972 r. dyrektorem drezdeńskiego Pałacu Pionierów “Walter Ulbricht”. W latach 1973-1984 był również nieoficjalnym pracownikiem Departamentu IV Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego. Była to jednostka specjalna zajmująca się szpiegowaniem obiektów i przygotowywaniem akcji sabotażowych na terenie Republiki Federalnej Niemiec. Jej matka Brigitte Grunert (* 1935) odbyła praktykę jako zecerka, później uczyła się języka rosyjskiego i pracowała jako nauczycielka w Instytucie Kształcenia Ustawicznego w Dreźnie. Ines Geipel miała młodszego brata Roberta (1967-2018), który później studiował sztukę, został nauczycielem sztuki i organizował wystawy swoich fotografii, a także dwoje innego rodzeństwa. W 1974 r. rodzice wysłali Ines Geipel do Turyngii do szkoły z internatem w Wickersdorfie, specjalnej szkoły przygotowującej do zawodu nauczyciela języka rosyjskiego. W 1977 r. wzięła udział w centralnych zawodach dla dzieci i młodzieży w Lipsku, została przyjęta do szkoły sportowej dla dzieci i młodzieży “Werner John” w Jenie i od tego czasu uprawia sport wyczynowy w SC Motor Jena. Jej dyscyplinami były przede wszystkim sprint i skok w dal. W latach 1981-1985 sztafeta 4 x 100 metrów z SC Motor Jena, w której startował Geipel, pięciokrotnie z rzędu zwyciężała w mistrzostwach NRD w lekkiej atletyce. Podobnie jak jej koleżanki w sztafecie, Bärbel Wöckel, Ingrid Auerswald i Marlies Göhr, Geipel brała udział w zorganizowanym przez państwo NRD programie dopingowym. Z dokumentów NRD przejętych przez Brigitte Berendonk i Wernera Franke po upadku komunizmu wynika, że co najmniej w 1983 i 1984 r. podawano jej znaczne ilości sterydu anabolicznego Oral-Turinabol, który otrzymała w postaci “niebieskich pigułek” od swojego trenera sprintu Horsta-Dietera Hille. W latach 1982-1984 była żoną strzelca wyborowego Matthiasa Schmidta. Geipel był członkiem Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED) do lata 1989 r. Na początku 1984 r. sportowiec przebywał na obozie treningowym w Mexico City, który miał na celu przygotowanie lekkoatletów NRD do Letnich Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles w 1984 r. Zakochała się tam w meksykańskim sportowcu, a po igrzyskach chciała zostać na Zachodzie. Nie doszło do tego, ponieważ NRD przyłączyła się do bojkotu olimpiady przez Związek Radziecki. Ale opowiedziała tę historię znajomemu, który był nieoficjalnym pracownikiem (IM) Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego (MfS) i natychmiast przekazał ją do MfS. Następnie w sierpniu 1984 r. MfS wszczęło przeciwko niej Operacyjną Kontrolę Osobistą (OPK). Oprócz “incydentu w Meksyku” zarzucono jej również kontakty z osobami z jenajskich środowisk obrony praw obywatelskich. W raporcie otwarcia jednym z celów OPK było “usunięcie” jej ze sportu wyczynowego. Początkowo nie wolno jej było startować w zawodach w krajach zachodnich, ale nie została o tym poinformowana i stosowano wymówki, aby zatuszować sprawę. Była szpiegowana przez kilka komunikatorów. Z drugiej strony urzędnicy sportowi, zarówno w SC Motor Jena, jak i w Niemieckiej Federacji Gimnastyki i Sportu, początkowo chcieli ją zatrzymać. Była to “wojna na argumenty”, która “symbolizowała sprzeczność między ideologią a pragmatyzmem”, jak analizuje historyk sportu Jutta Braun. Na kilku spotkaniach władze klubu wywierały na Geipel presję, żądając, by zerwała niepopularne kontakty prywatne. Jak pisze Jutta Braun, Geipel “po licznych upokorzeniach zdecydowała się wreszcie rozpocząć nowe życie poza sportem wyczynowym”. 11 sierpnia 1985 r. zakończyła karierę sportową na mistrzostwach NRD w lekkiej atletyce, zajmując pierwsze miejsce jako startująca w sztafecie 4 na 100 metrów i siódme miejsce w biegu finałowym na 100 metrów. W raporcie końcowym z kwietnia 1986 roku Urząd Bezpieczeństwa Państwowego napisał, że dzięki “wszechstronnemu wyjaśnieniu osoby (…) i usunięciu jej ze sportu wyczynowego w NRD” osiągnięto cel Operacyjnej Kontroli Osobowej. Oficjalne pożegnanie z drużyną narodową nastąpiło tradycyjnie podczas 37. Mistrzostw NRD na stadionie Ernsta Abbego w Jenie, które odbyły się w dniach 27-29 czerwca 1986 r. Geipel już od 1980 r. studiowała germanistykę na Uniwersytecie Friedricha Schillera w Jenie. Uczestniczyła tam w projekcie “Kobiece biografie społeczne” w kontekście rewolucji francuskiej i przedstawiła go na konferencji naukowej w Jenie w czerwcu 1988 r. Jej praca dyplomowa na ten temat pochodzi z 1989 r. W czerwcu 1989 r. wraz z innym studentem umieściła na gazetce ściennej wydziału literatury i sztuki w wieży uniwersyteckiej tekst wyrażający “solidarność i żałobę” z ofiarami masakry na Tian’anmen oraz ubolewający nad publicznym poparciem organów NRD dla chińskiej rozprawy. Ponieważ Geipel była członkiem SED, kierownictwo partii uniwersyteckiej forsowało wszczęcie przeciwko niej postępowania partyjnego i nie zaprzestało tego nawet wtedy, gdy walne zebranie sekcji opowiedziało się przeciwko temu. Pozbawiono ją możliwości zrobienia doktoratu. Ostatecznie postępowanie partyjne zostało wszczęte we wrześniu 1989 r., kiedy Geipel przebywał już na Zachodzie.

W Republice Federalnej

Pod koniec sierpnia 1989 r. Geipel uciekła z NRD przez Węgry i udała się do Darmstadt, gdzie na Politechnice ukończyła studia magisterskie z filozofii i socjologii. Od 1994 r. wykładała filozofię i literaturoznawstwo na Uniwersytecie Friedricha Schillera w Jenie, na Uniwersytecie Technicznym w Darmstadt oraz na Uniwersytecie Filmowym w Babelsbergu Konrada Wolfa. Była również pracownikiem Instytutu Badań nad Totalitaryzmem im. Hannah Arendt. Od 2001 r. jest profesorem niemieckiego wiersza w Akademii Sztuk Dramatycznych im. Ernsta Buscha w Berlinie. Pierwsze publikacje Geipel, począwszy od 1996 r., dotyczyły twórczości autorek, które w NRD pozostawały niezauważone lub były tłumione, takich jak Inge Müller i Susanne Kerckhoff. Wraz z Joachimem Waltherem stworzyła archiwum literatury tłumionej w NRD i wydała serię książek “Die Verschwiegene Bibliothek”. Od 1999 r. publikowała również utwory beletrystyczne, zwłaszcza powieści, a także tomiki poezji. Od 2001 r. publikuje głównie literaturę faktu i eseje na temat dopingu, amoku biegowego i przeszłości NRD, niektóre z nich mają charakter autobiograficzny.

W 2000 r. Geipel wystąpił jako jeden z 22 współoskarżonych w głównym procesie w Berlinie przeciwko byłemu przewodniczącemu DTSB Manfredowi Ewaldowi i zastępcy szefa NRD-owskiej służby medycyny sportowej Manfredowi Höppnerowi. W tym procesie dotyczącym zorganizowanego przez państwo dopingu w NRD oskarżeni zostali skazani w 2000 r. za pomocnictwo w uszkodzeniu ciała w 20 przypadkach, w tym w przypadku współpowódki Geipel; apelacja Ewalda została odrzucona przez Federalny Sąd Najwyższy. Ze względu na niebezpieczeństwo przedawnienia sąd umorzył znaczną część spraw, w których pierwotnie wniesiono zarzuty, i ograniczył się do spraw z powództwa wspólnego. Geipel napisał książkę o tym procesie: Verlorene Spiele. Journal of a Doping Trial (Dziennik prób dopingowych). Z okazji premiery książki zainicjowała petycję do Bundestagu o odszkodowania dla ofiar dopingu w NRD, co przyczyniło się do uchwalenia przez Bundestag ustawy o pomocy ofiarom dopingu. Geipel sama również otrzymała odszkodowanie na mocy tej ustawy.

W 2005 r. była zawodniczka zwróciła się do Niemieckiego Związku Lekkiej Atletyki (DLV) o usunięcie jej nazwiska z listy rekordów. Na liście rekordów DLV, w rubryce “Rekordy niemieckie”, jako najlepszy czas dla klubów podano 42,20 s sztafety 4x100 m drużyny SC Motor Jena z Mistrzostw NRD w Lekkiej Atletyce w 1984 r.; w 2005 r. wymieniono tam nazwiska wszystkich czterech biegaczy. Geipel zażądała usunięcia swojego nazwiska, ponieważ rekord został osiągnięty dzięki udziałowi w systemie dopingowym NRD. Federacja początkowo była przeciwna tej prośbie. W maju 2006 r., po groźbach podjęcia kroków prawnych przez Geipel, jej nazwisko zostało zastąpione gwiazdką z adnotacją: “Nazwisko usunięto na prośbę sportowca”. Geipel była zaangażowana w działalność organizacji pomocowej Doping-Opfer-Hilfe i kilkakrotnie pełniła funkcję rzecznika tego stowarzyszenia. W marcu 2013 r. została wybrana na przewodniczącą organizacji Doping-Opfer-Hilfe. Pod jej kierownictwem stowarzyszenie przeniosło swoją siedzibę z Weinheim do Berlina i otworzyło tam centrum doradztwa dla ofiar dopingu. Zintensyfikowała też działania public relations i występowała na imprezach informacyjnych w całym kraju; uważano ją za “twarz i głos ofiar”. W 2018 r. konflikty pojawiły się publicznie: Czterech byłych towarzyszy broni Geipela (Henner Misersky, Werner Franke, Gerhard Treutlein, Claudia Lepping) oskarżyło organizację Doping Victim Support pod kierownictwem Geipela o popieranie nadmiernego rozszerzenia koncepcji bycia ofiarą, w szczególności o to, że kryteria nieświadomego przyjmowania dopingu oraz związku przyczynowego między dopingiem a uszczerbkiem na zdrowiu nie były już traktowane poważnie. Geipel odrzucił te oskarżenia i stwierdził, że ofiary dopingu zostały uznane za przestępców i potraktowane niegodnie przez krytykę. W wyniku sporów nie kandydowała w wyborach do zarządu w grudniu 2018 r. Ines Geipel została odznaczona Federalnym Krzyżem Zasługi w 2011 r. za zaangażowanie na rzecz literatury tłumionej w NRD oraz za pogodzenie się z systemem przymusowego dopingu w NRD, w tym za odszkodowania dla ofiar dopingu. W 2017 r. Geipel został uhonorowany przez Stowarzyszenie Niemieckich Dziennikarzy Sportowych Berlin-Brandenburgia Złotą Wstęgą Prasy Sportowej. W 2020 r. otrzymała Nagrodę Lessinga w dziedzinie krytyki, a w 2021 r. Nagrodę Marieluise Fleißer miasta Ingolstadt. Geipel jest członkiem rady doradczej ds. wzniesienia Pomnika Pamięci Ofiar Tyranii Komunistycznej oraz senatorem Niemieckiej Fundacji Narodowej.

Produkcja literacka

O literaturze w NRD

Ines Geipel rozpoczęła karierę pisarską w 1996 r., publikując w wydawnictwie Aufbau Verlag tom Irgendwo; noch einmal möcht ich sehn (Gdzieś; chcę jeszcze raz zobaczyć), w którym zebrano teksty Inge Müller i jej poświęcone. O ten tom toczył się spór. Brigitte Maria Mayer, wdowa po byłym mężu Inge Müller, Heinerze Müllerze, odrzuciła “balladę” Wolf Biermanna.

które stawiały Heinera Müllera w złym świetle i wywierały presję na wydawcę, jak podał Der Spiegel 10 czerwca 1996 r. Z okazji odsłonięcia 4 czerwca ufundowanej przez nią steli pamiątkowej dla Inge Müller otrzymała nieplanowaną informację o rękopisie, którego publikacja była już zaplanowana na sierpień.

W “dopisku” do “Posłowia” z 16 czerwca Geipel donosi, że Biermann zagroził, iż w razie usunięcia jego drugiego wkładu (listu) wycofa się, a Geipel zrezygnuje z redakcji. Pominięto jedynie “Balladę”,

dla Geipela nadal jest porażką koncepcyjną. Tom został wycofany z rynku po zaledwie jednym wydaniu. Wywołało to sensację, zabezpieczenie szeroko rozproszonego majątku, a także wydana w 2002 roku biografia Geipel o Inge Müller Dann fiel auf einmal der Himmel um (Niebo spadło naraz), która zebrała wiele pochwał, przyczyniły się do tego, że berlińska poetka została powszechnie uznana za niemiecką poetkę (być może w połączeniu ze zbiorem tekstów Inge Müller Daß ich nicht ersticke am Leisesein Sonji Hilzinger, również z 2002 roku).W 1999 roku Ines Geipel opublikowała tom Die Welt ist eine Schachtel. Cztery kobiety piszące we wczesnej NRD: Susanne Kerckhoff, Eveline Kuffel, Jutta Petzold, Hannelore Becker. Na tej podstawie, jak również na podstawie prac o Inge Müller, powstało w 2001 r. “Archiwum tłumionej literatury w NRD”, które autorka stworzyła wraz ze swoim kolegą pisarzem Joachimem Waltherem i które obecnie zawiera ponad 100 wstępnych i pośmiertnych zapisów autorów, którzy nie byli publikowani w NRD.

Od 2005 r. archiwum jest uzupełniane przez wydanie “Die Verschwiegene Bibliothek”, Büchergilde Gutenberg, Frankfurt/M., pod redakcją Ines Geipel i Joachima Walthera. Za tę edycję i założenie “Archiwum Literatury Tłumionej” Geipel i Walther otrzymali Nagrodę Antiquarii za Upowszechnianie Kultury Książki.

W 2009 r. ukazała się książka Geipela Zensiert, verschwiegen, vergessen (Ocenzurowane, dyskretne, zapomniane).

W 2015 roku, we współpracy z Joachimem Waltherem, ukazała się książka Gesperrte Ablage. Stłumiona historia literatury w Niemczech Wschodnich w latach 1945-1989. Książka dokumentuje (w aneksie) “Archiwum stłumionej literatury w NRD”.

Własna fikcja

W 1999 r. ukazała się pierwsza powieść Geipela Das Heft. Antje Rávik Strubel napisała o niej: “Gdyby Kafka i Herta Müller napisali razem książkę, byłaby to właśnie taka książka”. W 1999 r. ukazał się również zbiór poezji Diktate.

W 2005 r. ukazała się jej druga powieść Heimspiel. Młoda kobieta ucieka z NRD przez Węgry na Zachód w 1989 r. Opisane są jej wspomnienia o osobliwych rodzicach z tamtych czasów. Wszystko bardzo przypomina też biografię Ines Geipel. Recenzenci największych gazet codziennych byli znudzeni lub wręcz zachwyceni stylem językowym. Rainer Moritz z Deutschlandfunk znalazł w książce “błyskotliwą prozę”, Petra Kohse we Frankfurter Rundschau mówiła o “zirkelten Schreib- bzw. Kreativwerkstatt-Produkt”, Christoph Schmaus ocenił w Süddeutsche Zeitung, że książka wymaga od czytelnika pewnego wysiłku, ale jest tego warta.W 2017 roku ukazała się trzecia powieść autorki, “Tochter des Diktators”, o Beate Matteoli, adoptowanej córce Waltera Ulbrichta. Christina Bylow napisała w “Tagesspiegel”: “To jest właśnie to, co pisze Ines Geipel: ciepłe spojrzenie osoby, która uciekła, na tych, którzy zginęli”.

Doping w NRD i na świecie

W 2001 r. były zawodnik NRD opublikował książkę “Lost Games”. Journal of a Doping Trial (Dziennik prób dopingowych). Książka odegrała rolę w propagowaniu funduszu odszkodowawczego dla osób poszkodowanych w sporcie NRD, który w tym samym roku został uchwalony przez Bundestag w wysokości dwóch milionów euro.

Geipel podjął temat dopingu w okresie po letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie w 2008 r. w książce No Limit. Jak dużo dopingu może znieść społeczeństwo? W tym celu odwiedziła również zaplanowane tam laboratorium kontroli dopingowej, ale poza sportem na najwyższym poziomie chodzi o doping w siłowni, aż po neurowzmacnianie i inżynierię genetyczną.

Dzisiejsze społeczeństwo: ogarnięte amokiem

W 2004 roku ukazał się jej gorąco dyskutowany “dokument literacki” Für heute reicht’s. Amok w Erfurcie. W książce postawiono pytania dotyczące śledztwa w sprawie masakry w Erfurcie oraz zarzucono służbom bezpieczeństwa nieudolność, a służbom ratunkowym brak profesjonalizmu podczas akcji w szkole. Z kolei komisja Gassera, powołana przez rząd Turyngii, doszła do wniosku, że relacja władz śledczych w dużej mierze się potwierdziła. Wystąpiły niedociągnięcia w komunikacji między grupami zadaniowymi oraz braki w przygotowaniach do operacji SEK, ale ostatecznie obyło się bez poważnych konsekwencji. Komisja stwierdziła również, że książka “przedstawia obraz Roberta Steinhäusera, który nie odpowiada rzeczywistości” w odniesieniu do “jego działalności jako strzelca wyborowego” i że “w tym miejscu jest oczywiste, że została napisana po omacku, bez potwierdzonej wiedzy o faktach”; przyjaciel Steinhäusera “nie zna nikogo z bliskiego otoczenia Roberta Steinhäusera, z kim autor rozmawiał”. Wbrew krytyce nie udało się jednak udowodnić autorowi żadnych błędów. W 2012 roku ukazała się książka Der Amok-Komplex oder die Schule des Tötens (Kompleks Amoku albo szkoła zabijania) o innych masowych morderstwach w latach 1996-2011: Port Arthur, Emsdetten, Winnenden i Utøya. Po ataku nastolatka w Monachium w 2016 r. Geipel zwrócił szczególną uwagę na to, że powinniśmy “mówić o idealistycznej chorobie tych młodych ludzi”, a także dostrzegł podobieństwa z wcześniejszymi napadami. Potrzebne są “oferty wiążące ich ze społeczeństwem”.

Strefa zakwestionowana

Punktem wyjścia książki Umkämpfte Zone, wydanej w 2019 roku, jest spotkanie autorki z umierającym bratem Robertem. Sceny przy łóżku chorego łączy asocjacyjnie ze wspomnieniami o bracie i historią swojej rodziny, a także z refleksjami na temat historii NRD i NRD w Republice Federalnej, do których sięga po literaturę. Zaczynają się od nazistowskiej przeszłości jej dziadków, a następnie przechodzą chronologicznie: do polityki pamięci w NRD, zwłaszcza w odniesieniu do historii obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, budowy NRD w latach 50. XX w., budowy muru, represji w latach 70. i ucieczki w 1989 r. Następnie pojawiają się wrażenia z rasistowskich ataków w Hoyerswerdzie i Rostocku-Lichtenhagen, refleksje na temat podziemia narodowosocjalistycznego i morderstw w Erfurcie, wreszcie refleksje na temat wzrostu znaczenia Pegidy i AfD w Niemczech Wschodnich. Z historii swojej rodziny czerpie przede wszystkim informacje o brutalnych napadach ojca i jego działalności szpiegowskiej na rzecz MfS. Jako realizację językową opisuje się “zdyszany styl narracji, składający się z krótkich i półzdań”, przerywany “drugorzędnymi wstawkami literackimi”. Ten typ tekstu jest zwykle określany jako esej diagnozujący czas, należący do gatunku “eseju osobistego”, czyli łączący historię osobistą i zbiorową. W tekście pojawia się teza, że historię NRD i Wschodu w Republice Federalnej należy interpretować jako “dramat dziesięcioleci winnych represji”. Dzisiejszą podatność na prawicowe hasła można tłumaczyć milczeniem i brakiem pogodzenia się z winami narodowosocjalistycznymi i komunistycznymi.Książka została niemal powszechnie pozytywnie przyjęta w felietonach. Alex Rühle napisał w “Süddeutsche Zeitung”, że “umiejętnie i chłodno” połączył historię własnej rodziny z historią NRD i był bardzo istotny pod względem treści “w roku, w którym AfD wchodzi w trzy kampanie wyborcze w Niemczech Wschodnich z retoryką nienawiści i wiktymizacji”. Hannes Hintermeier napisał we “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, że “jest to dowód na to, że milczenie rodzi przemoc”. Stephan Hilsberg, w recenzji dla rocznika “Extremism & Democracy”, pochwalił upór autorki w dążeniu do pogodzenia się z historią NRD i stwierdził, że udało jej się “zapewnić niezwykły wgląd w specyficznie wschodnioniemieckie, politycznie manifestowane postawy i stanowiska”. Sceptycznie odnosi się on do przytaczanych przez nią “społeczno-psychologicznych wzorców wyjaśniających”, które autorka przypisuje “całym pokoleniom w sposób nieco uogólniony”. Filozof historii Jürgen Große w eseju dla Deutsche Vierteljahrsschrift für Literaturwissenschaft und Geistesgeschichte zbadał książkę pod kątem jej “historyczno-teologicznych odniesień”. Według niego, twórczość Geipela charakteryzuje pragnienie odkupienia niemieckich traum zbiorowych. W jej narracji historycznej epoka społeczna NRD jawi się jako “zamknięty kontekst winy lub ślepoty”, z którego jedynie wyznanie winy i terapia oferują odkupieńczą drogę wyjścia. Autorka ukazuje się tu jako radykalna przedstawicielka gnozy nowoczesności, opisanej w krytycznej koncepcji gnozy Erica Voegelina. W ten sposób Geipel przypisuje sobie funkcję reprezentacyjną dla Niemców Wschodnich, która przejawia się w formie osobistego eseju: “Droga od prywatnej pamięci do zbiorowej diagnozy traumy jest krótka”. Społeczno-diagnostyczne i socjoterapeutyczne roszczenie Geipela zmierza do “oczyszczonej”, psychoanalitycznie oświeconej i psychoterapeutycznie przetworzonej historii. Próba ta przeżywała swój rozkwit w czasach zimnej wojny, ale jak pokazały częściowo “dewocyjne” recenzje, jest atrakcyjna także dzisiaj. Reżyser Armin Petras zaadaptował utwór dla potrzeb teatru. Jego wersja miała premierę w Staatstheater Cottbus 24 października 2020 r.

Nagrody

2011: Nagroda Antiquarii w dziedzinie kultury książki

2011: Nagroda DJK Ethics Prize for Sport

2011: Federalny Krzyż Zasługi na wstążce

2017: Złota wstążka prasy sportowej

2019: Nagroda im. Karla Wilhelma Fricke (nagroda specjalna)

2020: Nagroda Lessinga w dziedzinie krytyki

2021: Nagroda im. Marieluise Schleißer

Publikacje

Książki

Inge Müller: Irgendwo; noch einmal möcht ich sehn. Poezja, proza, dzienniki. Z wkładem do jej pracy. Pod redakcją Ines Geipel. Aufbau-Verlag, Berlin 1996, ISBN 978-3-351-02361-4.

Nie ma powrotu. Neunzehn Toene aus Staub, Zahl und Liebe. Textlandschaften, Jena 1997.

The Notebook. Powieść. Transit Buchverlag, Berlin 1999, ISBN 3-88747-146-6.

Świat jest pudełkiem. Cztery kobiety piszące na początku istnienia NRD: Susanne Kerckhoff, Eveline Kuffel, Jutta Petzold, Hannelore Becker. Redaguje i komentuje Ines Geipel. Transit, Berlin 1999, ISBN 3-88747-141-5.

Dyktanda. Wiersze. Vacat Verlag, Potsdam 2000, ISBN 3-930752-14-X.

Zaginione gry. Journal of a Doping Trial (Dziennik prób dopingowych). Transit, Berlin 2001, ISBN 3-88747-160-1.

Nagle niebo się zawaliło. Inge Müller - Biografia. Henschel Verlag, Berlin 2002, ISBN 3-89487-417-1; także w wersji papierowej.

Wystarczy na dziś. Amok w Erfurcie. 2. edycja. Rowohlt, Berlin 2004, ISBN 3-87134-479-6.

Mecz u siebie. Powieść. Rowohlt, Berlin 2005, ISBN 3-87134-525-3.

No Limit. Jak dużo dopingu może znieść społeczeństwo. Klett-Cotta Verlag, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-608-94458-7.

Ocenzurowane, przemilczane, zapomniane. Kobiety-autorki w Niemczech Wschodnich 1945-1989, Artemis & Winkler, Düsseldorf 2009, ISBN 978-3-538-07269-5.

Czarna skrzynka DDR. Nieopowiedziane losy ludzi żyjących pod rządami SED. Z Andreasem Petersenem. Marix Verlag, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-86539-211-4.

“Seelenriss”. Depresja i presja na wyniki. Klett-Cotta, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-608-94659-8.

Kompleks Amoku czy Szkoła Zabijania. Klett-Cotta, Stuttgart 2012, ISBN 978-3-608-94627-7.

Generation Wall. Portret. Klett-Cotta, Stuttgart 2014, ISBN 978-3-608-94749-6.

Gesperrte Ablage. Tłumiona historia literatury w Niemczech Wschodnich 1945-1989. z Joachimem Waltherem, Lilienfeld Verlag, Düsseldorf 2015, ISBN 978-3-940357-50-2, także jako e-book, ISBN 978-3-940357-51-9.

Kalte Bücherverbrennung: Unterdrückte Literatur in der DDR. Carl Hanser Verlag, Monachium 2015, ISBN 978-3-446-25042-0 (27 str.).

Córka dyktatora. Powieść. Klett-Cotta, Stuttgart 2017, ISBN 978-3-608-98311-1.

Contested Zone. Mój brat, Wschód i nienawiść. Klett-Cotta, Stuttgart 2019, ISBN 978-3-608-96372-4. (Równocześnie wydanie papierowe w [Bundeszentrale politische Bildung]).

Słuchowiska radiowe

1997: Wspólnie z Heike Tauch: Ach du lieber Augustin, wie fröhlich ich bin. Reżyser: Ulrich Gerhardt (słuchowisko na podstawie Inge Müller, Irgendwo, noch einmal möcht’ ich sehn. ORB/DLF)

2002: Rosjanin (DLF/SR)

Literatura

Wpis Geipel, Prof. Ines w Klaus Amrhein: Biographical Handbook on the History of German Athletics 1898-2005, Leichtathletik-Fördergesellschaft, Darmstadt 2005, dostępny za pośrednictwem Światowego Systemu Informacji Biograficznej Online.

Jutta Braun: Ines Geipel: Zatruta płyta. In: Jutta Braun, Michael Barsuhn (eds.): Zwischen Erfolgs- und Diktaturgeschichte. Perspektywy rozwoju sportu w regionie Turyngii. Die Werkstatt, Göttingen 2015, s. 83-92.

Susanne Hochreiter: Włączenie się do dyskusji. Uwagi o zadaniach i postawach biograficznych z okazji próby Ines Geipel o Inge Müller. In: Christian von Zimmermann, Nina von Zimmermann (eds.): Frauenbiographik. Lebensbeschreibungen und Porträts (= Mannheimer Beiträge zur Sprach- und Literaturwissenschaft. Vol. 63). Narr, Tübingen 2005, ISBN 3-8233-6162-7, s. 287-310 (podgląd ograniczony w Google Book Search).

Anke Gilleir: “Ofelia, której nie zatrzymała rzeka”: Inge Müller w pamięci. In: Arne De Winde, Anke Gilleir (eds.): Literatur im Krebsgang: Totenbeschwörung und memoria in der deutschsprachigen Literatur nach 1989 (= Amsterdamer Beiträge zur neueren Germanistik. vol. 64). Rodopi, Amsterdam / Nowy Jork 2008, ISBN 978-90-420-2322-2, s. 109-124, doi:10.1163/9789004332973_008 (omówienie biografii Geipela w Google Book Search [dostęp 14. marzec 2019]): “Niniejszy esej bada znaczenie różnych wspomnień o Inge Müller; […] koncentrując się na obszernej biografii Ines Geipel - próbuje pokazać, jak i do jakiego stopnia pamięć literacka uwikłana jest w walkę między narcystyczną figuracją a niemożliwością reprezentacji.”

Jürgen Große: “Unverorgte Seelenwunden”. Historia traumy, wiedza odkupieńcza i esej osobisty Ines Geipel. In: Deutsche Vierteljahrsschrift für Literaturwissenschaft und Geistesgeschichte, Jg. 94 (2020), H. 1, pp. 103-120. Abstrakt.

Filmy

Ines Geipel: Od sprintu do pisania. Portret telewizyjny wykonany przez Radio Bremen dla arte, 2008.

Einzelkämpfer (2013): film dokumentalny o czterech najlepszych sportowcach z byłej NRD, w tym o Ines Geipel. Premiera filmu na Berlinale 2013.

Raporty radiowe

Nicole Köster: Ines Geipel, pisarka i była lekkoatletka - twarz wsparcia dla ofiar dopingu, SWR1 - Leute od 28 lutego 2019 r.

Pokrewne

Melanie Raabe

Hans Thiers

Corina Bomann

Gregor Sander

Romy Hausmann

Thilo Mischke

Reinhold Andert

Sibylle Berg

Peter Grimm

Daniela Krien

Kat Menschik

Susanne Oswald

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności