Wikibiopedia

Howard Carpendale

Howard Victor Carpendale (ur. 14 stycznia 1946 r. w Durbanie, RPA) - niemiecko-południowoafrykański piosenkarz i kompozytor muzyki pop. Największe przeboje w krajach niemieckojęzycznych powstały w latach 70. i 80. ubiegłego wieku. Należą do nich Ti amo (1977) i Hello Again (1984). Od lat osiemdziesiątych odnosi sukcesy płytowe. W ciągu całej kariery sprzedano ponad 25 milionów jego płyt.

Kariera

Muzyczne początki

Po kilku nieudanych próbach pracy w ojczyźnie jako beat singer i Elvis impersonator, Carpendale przeniósł się w 1966 r. do Europy. Jego pierwszym przystankiem była Wielka Brytania, gdzie podejmował różne prace, m.in. śpiewał w zespole beatowym.

Pozwolenie na pobyt, którego potrzebował jako mieszkaniec RPA, załatwiła mu gospodyni Meta Rogall z Norddeich, w której pubie wystąpił po raz pierwszy w Niemczech. Dało mu to możliwość dalszego koncertowania.

1966-1990: Kontrakt płytowy i sukces

Podczas gościnnego występu w Niemczech Carpendale zgłosił się do wytwórni płytowej Electrola w Kolonii i wkrótce potem podpisał kontrakt. Jego pierwsza płyta Lebenslänglich sprzedała się w nakładzie ok. 60 tys. egzemplarzy. W 1969 r. jego pierwszym przebojem w Niemczech była niemiecka wersja coveru piosenki Beatlesów Ob-La-Di, Ob-La-Da. Rok później zajął pierwsze miejsce w Niemieckim Konkursie Schlagerów w 1970 r. z utworem Das schöne Mädchen von Seite Eins.

Jednak początkowo nie odniósł dalszych sukcesów, jego kolejne płyty sprzedawały się słabo, a wytwórnia płytowa była bliska rozwiązania z nim kontraktu. Carpendale zaczął komponować i produkować własne piosenki. Od 1974 r. na rynku pojawiły się jego własne kompozycje, takie jak Da nahm er seine Gitarre, Du fäng den Wind niemals ein i Nachts, wenn allles schläft, które odniosły sukces komercyjny. Wraz ze swoim ówczesnym gitarzystą Joachimem Hornem napisał niemieckie teksty do znanych zagranicznych piosenek, takich jak Los hombres no deben llorar/Love me like a stranger (Strangers or Friends), Lu-Le-La (Your Tracks in the Sand), Sitting on the Dock of the Bay (Poor Old Rich Man), Ti amo czy Living Next Door To Alice (Door to Door with Alice). Wraz z Joachimem Hornem-Berngesem i Ulrichem Königiem brał również udział w komponowaniu i pisaniu tekstu piosenki przewodniej Hurra, hurra, der Pumuckl ist da (Hurra, hurra, Pumuckl jest tutaj) do telewizyjnego serialu dla dzieci Meister Eder und sein Pumuckl (Mistrz Eder i jego Pumuckl). Regularnie występował także w telewizyjnych programach muzycznych ZDF-Hitparade i Disco. W 1984 r. nastąpił jego powrót z jednym z największych przebojów Hello Again. Piosenka została uznana za numer dwa, a on sam wystąpił z nią w corocznym programie Superhitparade.

1991-2006: Rekolekcje muzyczne

Po tym, jak w lutym 1991 r. jego album Ganz nah osiągnął 8. miejsce na niemieckiej liście przebojów, w maju 1992 r. ukazał się album studyjny Mit viel, viel Herz, który osiągnął 19. miejsce w Niemczech i 36. miejsce w Austrii - po raz pierwszy od 1984 r. W 1994 r. odniósł kolejny sukces na listach przebojów w Niemczech, wydając album Ich bin da, który dotarł do 7. miejsca. Z kolei wydany w marcu 1996 r. album Kein Typ für eine Nacht nie przyniósł mu sukcesu, osiągając jedynie numer 45.

W 1999 r. Carpendale pojawił się na krótko pod koniec teledysku do utworu Le Smou zespołu Fantastischen Vier. Carpendale gra tu Smudo w sposób autoironiczny, tak jak on sam siebie postrzega po tym, jak po ucieczce i kilku eskapadach na wolność zostaje sprowadzony z powrotem do zakładu zamkniętego i jest celebrowany przez swoich “fanów”.

W 2003 r. Carpendale ogłosił, że odchodzi na emeryturę z branży muzycznej. 13 grudnia 2003 r. zagrał swój ostatni koncert w Kölnarena. Carpendale, który do tej pory odnosił sukcesy, postanowił zaprzestać koncertowania i wydawania płyt. Jak sam twierdzi, chciał podejmować nowe wyzwania, np. aktorstwo. Już w 1994 r. zagrał główną rolę w serialu RTL Matchball, a w 2001 r. kolejną główną rolę w amerykańskim serialu Dark Realm.

W 2004 r. Carpendale został uhonorowany przez Echo za całokształt swojej działalności. Latem 2005 r. jego pierwsza wytwórnia płytowa, EMI Electrola, wydała wszystkie płyty długogrające z lat 1969-1990 jako podwójną płytę CD.

Od 2007: Powrót i dalsza kariera

18 września 2007 r. Carpendale oświadczył w programie Johannesa B. Kernera, że od kwietnia 2008 r. ponownie da dziesięć koncertów w Niemczech. W Niemczech 2 listopada 2007 r. ukazał się jego w całości nagrany na nowo album 20 Uhr 10. Tytuł jest aluzją do faktu, że Carpendale zazwyczaj o tej porze wychodził na scenę, aby rozpocząć swój koncert. W pierwszym tygodniu sprzedaży album znalazł się na 4. miejscu listy przebojów Mediacontrol. Kolejny album studyjny, Stark, ukazał się we wrześniu 2009 r., osiągając numer 2 i status złotej płyty. W 2011 r. wydał album Das alles bin ich, który również pokrył się złotem.

W lutym 2012 r. Carpendale wystąpił w filmie telewizyjnym Live Your Life jako Jonathan Clark u boku swojego syna Wayne’a Carpendale’a. W grudniu 2012 r. Howard Carpendale ogłosił, że polubownie rozstał się ze swoim wieloletnim menedżerem Dieterem Weidenfeldem. W październiku 2013 r. ukazał się album Viel zu lang gewartet, pierwszy album studyjny bez dawnego kierownictwa, który osiągnął 9. miejsce na niemieckiej liście przebojów. Z albumem Das ist unsere Zeit, wydanym w marcu 2015 r., po raz pierwszy od 2009 r. osiągnął numer 2. W październiku 2016 r. pojawił się na dużym ekranie jako Siggi w komedii filmowej Unsere Zeit ist jetzt. We wrześniu 2017 r. ukazał się album Wenn nicht wir, który, podobnie jak poprzednie płyty, uplasował się w pierwszej dziesiątce.

W październiku 2019 r. wydał swoje nagrane sukcesy muzyczne z Royal Philharmonic Orchestra na płycie Symphonie meines Lebens, która doczekała się kontynuacji w postaci drugiej części w 2020 r. W styczniu 2020 r. ukazał się utwór Wegen dir (Nachts wenn alles schläft), nowa wersja przeboju Nachts wenn alles schläft w duecie z Kerstin Ott. W tym samym roku nagrał z kultowym zespołem Bläck Fööss z Kolonii piosenkę Bye Bye My Love, która ukazała się na wydanym z okazji 50-lecia zespołu albumie 5Ö - Das Jubiläumsalbum Bläck Fööss.

Życie prywatne

Howard Carpendale był młodzieżowym mistrzem RPA w rzucie dyskiem w 1963 roku. Podczas pobytu w Kolonii w latach 60. Carpendale grał w krajowej lidze rugby, m.in. w ASV Köln. W latach 70. działał w Niemczech jako kierowca Formuły 3.

Carpendale był po raz pierwszy żonaty z Claudią Hessel w latach 1976-1984, ale rozwiedli się dopiero jesienią/zimą 2005 r. Mają wspólnego syna Wayne’a (* 1977). Od 1983 roku Carpendale mieszka z Amerykanką Donnice Pierce. Związek małżeński zawarli 12 marca 2018 r. Owocem tego związku jest ich syn Cass (* 1988). Carpendale mieszka w Monachium z Donnice Pierce. W lutym 2003 r. Carpendale ogłosił, że choruje na stwardnienie rozsiane, jednak obecnie jego stan jest w dużej mierze wolny od objawów.

Znak towarowy

Jednym ze znaków rozpoznawczych Howarda Carpendale’a jest specyficzna wymowa niektórych dźwięków w jego niemieckojęzycznych piosenkach. Ponieważ jest rodowitym Anglikiem, a niemieckiego nauczył się dość późno, niektóre niemieckie dźwięki wymawia inaczej, niż w języku angielskim. Na przykład wymawia i śpiewa głoskę “I” [ç] jak bezdźwięczne “sch” [ʃ], np. “Isch lieb disch”, “h” między dwiema samogłoskami jak “j”, np. wojer zamiast woher, czy wreszcie długie “e” brzmi dla niego jak angielskie ay w day.

Dyskografia

Albumy studyjne

szare zaciemnienie: brak danych z wykresu z tego roku

Filmografia

1970: Muzyka, muzyka - pióro drży (kino)

1984: Nikt nie płacze bez końca (kino)

1992: Zjazd w Kanadzie (film telewizyjny)

1994: Piłka zapałczana (serial telewizyjny)

2012: Żyj własnym życiem (film telewizyjny)

2016: Nadszedł nasz czas (kino)

Nagrody

Jeden z najlepszych

2016: w kategorii “Osiągnięcia za całokształt twórczości

2021: w kategorii “Osiągnięcia za całokształt twórczości

ECHO Pop

1993: w kategorii “Schlager/Volksmusik Künstler National/International”.

1996: w kategorii “Schlager/Volksmusik Künstler National/International”.

2004: w kategorii “Osiągnięcia za całokształt twórczości

Złota Europa

1978, 1987

Złote widełki stroikowe

1981, 1984, 1986, 1987

Nagroda za rozrywkę na żywo

2009: w kategorii “Trasa koncertowa roku w halach i arenach” (“20 Uhr 10”-Tour 2008)

Lew z Radia Luxemburg

1974: “Silver” (Nigdy nie złapiesz wiatru)

Literatura

Howard Carpendale: Von oben sieht alles anders aus, Bastei Lübbe, Bergisch Gladbach 1989, ISBN 3785705646 (autobiografia).

Howard Carpendale, Stefan Alberti: Das ist meine Zeit - Aus dem Leben. Hannibal, KOCH International, Höfen 2016, ISBN 978-3-7081-0523-9.

Osiągnął już wszystko. W: Berliner Zeitung, 19 kwietnia 2008 r., Magazyn

Pokrewne

UNIK

Ben Zucker

Roland Kaiser

Ramon Roselly

Hans Thiers

Gregor Meyle

Reinhard Mey

Bernhard Brink

Angelika Milster

Michael Mittermeier

Wolfgang Niedecken

Adel Tawil

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności