Wikibiopedia

 

William à Court (ur. Baron Heytesbury

William à Court (ur. Baron Heytesbury, GCB, PC (ur. 13 lipca 1779 w The Close, zm. 29 maja 1860 w Heytesbury) - brytyjski dyplomat i konserwatywny polityk (Tory).

Życie i służba

William à Court pochodzi z południowo-zachodniej rodziny Gentry à Court. Był najstarszym z trzech synów oficera, a sir William Pierce Ashe à Court. Baronet z drugiego małżeństwa z Laetitią Wyndham. Jego młodszymi braćmi był oficer marynarki wojennej Edward Henry i oficer wojskowy Charles.

Po wizycie w Eton College rozpoczął karierę dyplomatyczną. W latach 1801-1807 pełnił funkcję sekretarza ambasady, a czasami również Chargé d nieufaire’a w zjednoczonych królestwach Neapolu i Sycylii. Od 1805 r. próbował awansować z pomocą ojcowskich przyjaciół w parlamencie, takich jak Duke of Portland, na wyższe stanowisko w niemieckim państwie lub w Sardyni-Piemont, co jednak nie powiodło się. Po okupacji Neapolu przez wojska napoleońskie pod koniec trzeciej wojny koalicyjnej powrócił do Anglii.

Wkrótce potem, w kwietniu 1807 roku, poparł 11. Earl of Pembroke podczas jego misji dyplomatycznej w Wiedniu; porażka misji zniweczyła nadzieje Courta na stanowisko tutaj. Odrzucił następnie półduszną propozycję zostania tymczasowym Ministrem Plenipotentiary na Sycylii.

W 1808 roku ożenił się w londyńskim kościele św. Jerzego Bouverie Marii Rebecca (1783 w1844), córce parlamentarzysty Williama Henry’ego Bouverie i wnuczki I wieku n.e. Earl of Radnor (ur. Earl of Morton ze strony matki. Para miała sześcioro dzieci, z których tylko troje osiągnęło wiek dojrzały i tylko dwoje przeżyło ojca.W 1812 roku została mianowana pierwszym komisarzem ds. współpracy na Malcie, a jej zadaniem było zbudowanie rządu cywilnego na wyspie, którą do tej pory zarządzała brytyjska armia. Po jego szybkim powrocie kandydował w wyborach pod koniec 1812 roku na zastępcę szwagra Charlesa Henry’ego Bouverie’ego. Bouverie została wybrana, ale przeniosła się do innego okręgu wyborczego, w związku z czym pod koniec grudnia Court wprowadził się do parlamentu na Dorchester i należał do konserwatywnej grupy Tory. W 1813 roku został jednak wysłany jako nadzwyczajny posłaniec do barbarzyńskich państw, aby negocjować, oprócz problemu piractwa, także dostawy dostaw dla armii brytyjskiej w Hiszpanii. Z powodu swojej nieobecności wziął udział w głosowaniu w Parlamencie, a mianowicie w marcu 1813 r., kiedy odrzucił Catholic Relief Act.1814 powrócił do Neapolu jako minister-plenipotentiary (tzn. najwyższy dyplomat), a jednocześnie zrezygnował z posady parlamentu; jako zastępca parlamentu śledził go Samuel Shepherd. W Neapolu miał odwrócić wpływ swojego liberalnego burmistrza, Williama Bentincka. Pomimo konserwatywnej postawy był przychylny (bezskutecznym) wojskowym zamachom stanu z 1820 r., co również spotkało się z poparciem brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Po tym, jak pod koniec 1817 roku nie udało mu się osiągnąć pożądanej pozycji ambasadora w Berlinie, w 1822 roku udał się do Hiszpanii jako nadzwyczajny ambasador. W 1824 został ambasadorem w Portugalii. W latach 1828-1832 był w końcu ambasadorem rosyjskiego imperium. Jego gościnna postawa wobec wojny rosyjsko-tureckiej w 1828/29 r. doprowadziła do konfliktu z premierem. Duke of Wellington.

W lipcu 1817 roku William à Court, wraz ze śmiercią ojca, odziedziczył tytuł baroneta, baroneta z Heytesbury, który otrzymał w 1795 roku na baronetage of Great Britain. W tym samym roku został powołany do Kronrat (Rada Pryvy); w 1819 został pobity na Knight Grand Cross des Order of the Bath. W styczniu 1828 r. jako baron Heytesbury został powołany do służby w kraju. Z tytułem tym związana była dziedziczna siedziba w House of Lords.

W swojej rodzinnej miejscowości Heytesbury rodzina à Court posiadała prawie wszystkie grunty; w związku z prawem do głosowania (burgage holder) William à Court mógł faktycznie swobodnie decydować o dwóch parlamentarzystów w tym miejscu (pocket borough). Jeden z tych miejsc zajął brat Edward Henry przez ponad dekadę, drugi był najczęściej sprzedawany. Młodszy brat Charles odsiedział kilka miesięcy w parlamencie, a następnie przejął obowiązki administracyjne dla najbardziej nieobecnego lorda. W 1832 r. w okręgu wyborczym Heytesbury został rozwiązany ustawą reformującą.W 1835 r. miał zostać gubernatorem generalnym Indii, ale nie udało mu się obalić rządu Peel. W latach 1844-1846 był lordem porucznikiem Irlandii. Jego kadencja została przyćmiona przez wielką irlandzką klęskę głodu.

W latach 1841-1857 pełnił funkcję gubernatora Isle of Wight, urzędu honorowego przede wszystkim naturą ceremonialną. W czasie wolnym pracował również jako pisarz i w 1840 roku opublikował pracę Montalto: a Tragedy in Five Acts, with other Poems.

Lord Heytesbury zmarł w swojej posiadłości w 1860 roku w wieku 80 lat. Uważa się go za jednego z najzdolniejszych brytyjskich dyplomatów w swoim czasie, ale pozostał mało znany i nie doceniony.Jego pierwszy i wtedy jedyny żyjący syn, William Henry, podążał za nim jako baron Heytesbury. Jego córka Cecilia Maria (1811.1889) poślubiła syna Jamesa Daly’ego. Baron Dunsandle i Clanconal.

Pokrewne

William à Court, 1. Baronet

Richard Acland

Andrew Agnew, 9. Baronet

Max Aitken, 1. Baron Beaverbrook

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności