Wikibiopedia

Katja Gloger

Katja Gloger (* 1960 w Koblencji) jest niemiecką slawistką, dziennikarką i publicystką. Była korespondentką Sterna w Moskwie i USA.

Życie

Katja Gloger studiowała slawistykę i politologię. W 1985 r. ukończyła studia magisterskie na Uniwersytecie w Hamburgu. W pracy magisterskiej zatytułowanej Die Rezeption des Krimkrieges in zeitgenössischen russischen Monatszeitschriften (“Tolstye žurnaly”) von 1855 bis 1859 unter besonderer Berücksichtigung der Zeitschriften “Morskoj Sbornik” sowie “Voennyj Sbornik” zajmowała się wczesną historią recepcji wojny krymskiej w historycznych czasopismach rosyjskich. Po studiach pracowała najpierw jako reporterka telewizyjna dla WDR. W 1989 r. przeszła do tygodnika “Stern” w Hamburgu, dla którego pracowała jako korespondentka z Moskwy. W 1992 r. Katja Gloger została “Młodym Liderem” organizacji Atlantik-Brücke. W 2004 r. przeniosła się do Waszyngtonu w USA jako korespondentka polityczna stacji Stern. W latach 2007-2008 regularnie pisała dla Sterna kolumnę Katja Gloger - Washington Memo, w której relacjonowała wydarzenia związane z prezydentem USA, jego politycznymi przeciwnikami i konkurentami, a także doniesienia z Białego Domu i Kongresu USA. W 2009 r. Gloger wróciła do hamburskiej redakcji Sterna. Od tego czasu regularnie pisze dla magazynu Stern rubrykę Was die Welt bewegt (Co porusza świat), w której ujawnia, “o co za kulisami walczą potężni ludzie tego świata”.

Prace

Putin’s World, 2015

W swojej wnikliwej recenzji z 4 października 2015 r. Peer Steinbrück stwierdza, że rzeczowa i bardzo pouczająca praca Glogera wyróżnia się na tle zwykłych publikacji, ponieważ powstrzymuje się od demonizacji i mistyfikacji i w żaden sposób nie czyni tabu z nieporozumień, błędnych przekonań, a także “arogancji Zachodu”. “Putin nie jawi się jako enigma, lecz jako apostoł misji wyprowadzenia swojego kraju ze stanu ducha zranionego i upokorzonego wielkiego mocarstwa i podniesienia go ponownie do rangi pierwszorzędnego czynnika mocarstwowego”. Katja Gloger jednak również bez “złudzeń” postrzega zmianę paradygmatu Putina w 2012 r. na system autorytarno-represyjny oraz inwazję na Ukrainę w 2014 r.; przedstawia aneksję Krymu jako wyraźne naruszenie Karty Paryskiej z 1990 r. i Memorandum Budapesztańskiego z 1994 r. Julian Hans (SZ) w recenzji zbiorowej z 10 listopada 2015 r. również uważa książkę Gloger za najlepszą spośród dostępnych (stan na 2015 r.) i krytycznie przeciwstawia ją portretowi Putina autorstwa Seipela. Praca Glogera jest oparta na wiedzy, natomiast książka Seipela to nieudana próba powierzchownej apologetyki, zwłaszcza że Seipel nie wniósł do niej żadnych nowych spostrzeżeń. Podobnie jak Steinbrück, podkreśla on przedstawiony przez Glogera obraz “‘ideologicznego błota’ szowinizmu, sentymentalnego folkloru i ortodoksji”, z którego czerpie paliwo “‘kontrrewolucja przeciw nowoczesności’”. Jeśli chodzi o rozdział o Ukrainie, recenzentka żałuje, że nie odpowiedziała na “liczne insynuacje”: “… dynamika, z jaką protesty przerodziły się w przemoc - jako reakcja na przemoc policji i na pospiesznie uchwalony zestaw represyjnych przepisów, które w znacznym stopniu ograniczyły prawa podstawowe - pozostaje niejasna. Zrozumienie tej dynamiki jest ważne, aby przeciwdziałać dezinformacji, jakoby Stany Zjednoczone zamówiły i opłaciły protest.” Julian Hans nie widzi jednak szans, by praca Glogera trafiła na listy bestsellerów obok Seipela i Krone-Schmalza: “Rosyjski kicz i zrozumienie dla autorytarnych władców przyciągają w Niemczech więcej czytelników niż dogłębne analizy. “Dla Aschota Manutscharjana, w recenzji zbiorowej z 21 grudnia 2015 roku, do księgarń dotarła “druga fala ‘putinologii’”, w której bogata w źródła relacja Glogera jest najlepszym wyborem. Uważa on za godne uwagi, że Gloger miał bezpośredni dostęp do prezydenta: “Władimir Putin wydaje się przywiązywać strategiczne znaczenie do niemieckich dziennikarzy”. W przeciwieństwie do Seipela, udaje jej się również przedstawić “ciemną stronę”, a więc naprawdę “zrozumieć” Putina. Wyraźnie wskazuje na ideologię antyzachodnią, odwracanie się od Europy, militaryzację gospodarki, odwracanie się od modernizacji i rządów prawa. Rosja pozostaje - cytuje Manucharjan - “samotnym mocarstwem, ale bardziej niż kiedykolwiek więźniem przeszłości”. Manutscharjan podkreśla, że szczególną cechą tej relacji jest to, że Gloger, mimo całej swojej krytyki, zachowuje niezależne i wolne od euforii spojrzenie na wydarzenia w Rosji i na Ukrainie: Gloger słusznie zauważa, że Majdan 2014 zakończył się w takim samym stopniu paktem skorumpowanych elit, jak Pomarańczowa Rewolucja dziesięć lat wcześniej.W swojej recenzji z 28 stycznia 2016 r. Martin Munke podkreśla, że Gloger przedstawia “reideologizację” polityki podczas trzeciej kadencji Putina: “Wyraźne obrazy przyjaciel - wróg i ‘coraz bardziej nacjonalistyczne obietnice zbawienia’ determinują dyskursy polityki wewnętrznej i zagranicznej…”. Gloger postrzega deficyt legitymizacji jako najważniejszą przyczynę “konfliktowych stosunków Rosji z większością państw europejskich i USA”.

Stranger Friends, 2017

W wywiadzie dla Sputnika z 3. W marcu 2018 r. na łamach swojej publikacji Fremde Freunde (Obcy przyjaciele) Gloger stwierdziła, że historycznie rzecz biorąc, porozumienie między Rosjanami i Niemcami zawsze odbywało się falami, ale obecnie skala sięga niemal minusów, że wyobcowanie i wzajemna nieufność stały się znacznie większe: “Narracja, zwłaszcza na temat kryzysu ukraińskiego, aneksji Krymu i wojny we wschodniej Ukrainie, jest tak różna po obu stronach, że czasami wydaje mi się, że zrozumienie prawie nie jest już możliwe - to bardzo smutna konstatacja.” Obie strony miały powody do samokrytyki, nie wykorzystano możliwości rozwoju od lat osiemdziesiątych, zawiedziono nadzieje.

Członkostwa

Jest członkiem Atlantik-Brücke (od 2014 r.).

2003/2004 i od 2010 członek zarządu niemieckiej sekcji Stowarzyszenia Reporterzy bez Granic. (stan na 2017 r.)

Nagrody

1992: Młody Lider Mostu Atlantyckiego

2010: Nagroda Henri Nannena w kategorii Dokumentacja (szczególnie zrozumiałe relacjonowanie), wraz z Janem Christophem Wiechmannem i Giuseppe Di Grazią za artykuł America’s Dark Secret w magazynie Stern

2014: Drugie miejsce w kategorii Polityka w konkursie Dziennikarz Roku przyznawanym przez magazyn Medium

Prywatne

Katja Gloger jest żoną niemiecko-włoskiego dziennikarza Georga Mascolo. Para ma dorosłe córki bliźniaczki.

Publikacje

Teksty do książek ilustrowanych

Poza Kremlem i Placem Czerwonym. Zdjęcia z Rosji. Schirmer/Mosel, Monachium et al. 1995, ISBN 3-88814-771-9 (z fotografiami Hansa-Jürgena Burkarda).

Władimir Putin. Steidl, Göttingen 2003, ISBN 3-88243-942-4 (z fotografiami Konrada Rufusa Müllera).non-fiction.

wraz z Christiane Feller: Bürgerland. Niemcy pokazują swoją Amerykę. Fundacja Körbera, Hamburg 2008, ISBN 978-3-89684-071-4.

wraz z Marc Goergen, Tilman Müller, Bettina Sengling, Janis Vougioukas, Walter Wüllenweber: Die Geschichte der Atomkraft (stern eBook). Stern, Hamburg 2013, ISBN 978-3-652-00264-6 (źródło elektroniczne, e-book).

Świat Putina. Nowa Rosja, Ukraina i Zachód. Berlin Verlag, Berlin 2015, ISBN 978-3-8270-1296-8.

Obcy przyjaciele. Niemcy i Rosjanie - historia fatalnego związku. Piper, Monachium 2017, ISBN 978-3-8270-7952-7.

Pokrewne

Gudrun Mebs

Melanie Raabe

Greta Silver

Laura Malina Seiler

Anne Will

Nino Haratischwili

Sybil Gräfin Schönfeldt

Stefanie Stahl

Natascha Wodin

Eva-Maria Zurhorst

Susanne Fröhlich

Rotraut Susanne Berner

Corina Bomann

Florian Illies

Svenja Leiber

Georg Magirius

Susanne Mierau

Natascha Ochsenknecht

Cay Rademacher

Jan Weiler

Marah Woolf

Ewald Arenz

Tillmann Bendikowski

Hazel Brugger

Mechtild Borrmann

Axel Hacke

Dora Heldt

Romy Hausmann

Nora Imlau

Tom Hillenbrand

Mely Kiyak

Tanja Kinkel

Thilo Mischke

Mirriam Prieß

Ulrike Renk

Beate Sander

Jan-Uwe Rogge

Roman Schatz

Jan-Philipp Sendker

Ingeborg Stadelmann

Eva Almstädt

Fatma Aydemir

Sabine Asgodom

Maxim Biller

Sibylle Berg

Nora Bossong

Romy Fölck

Susanne Fischer-Rizzi

Harald Gilbers

Martina Gercke

Imre Grimm

Theresa Hannig

Dörte Hansen

Bianca Iosivoni

Manuela Inusa

Petra Hülsmann

Kerstin Kempker

Carmen Korn

Gisa Klönne

Laura Kneidl

Regine Kölpin

Daniela Krien

Katja Kullmann

Volker Kutscher

Harald Lesch

Hera Lind

Antonia Michaelis

Harald Martenstein

Kat Menschik

Hanni Münzer

Ina Müller

Tupoka Ogette

Gisa Pauly

Susanne Oswald

Eva von Redecker

Katerina Poladjan

Mila Olsen

Bodo Schäfer

Nicole Staudinger

Gabriele Tergit

Helge Timmerberg

Sabine Thiesler

Bärbel Wardetzki

Michael Roes

Udo Ulfkotte

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności