Wikibiopedia

Mely Kiyak

Mely Kiyak (* 1976 w Sulingen) - niemiecka pisarka, dziennikarka i publicystka.

Życie

Kiyak jest córką kurdyjskiego imigranta z Turcji. Po studiach w Instytucie Literatury Niemieckiej w Lipsku rozpoczęła pracę jako dziennikarka w Mitteldeutscher Rundfunk i Leipziger Volkszeitung. Od 2005 r. Kiyak pracuje w Berlinie jako autorka i niezależna dziennikarka. Jej teksty ukazywały się m.in. w Die Zeit, Die Welt i Die taz. W latach 2008-2013 Kiyak publikował kolumnę polityczną we “Frankfurter Rundschau”, później także równolegle w “Berliner Zeitung”. Od końca 2013 r. jest autorką stałej rubryki na stronie internetowej Teatru im. Maksyma Gorkiego w Berlinie, a od 2014 r. także w Zeit online. Jej artykuły, komentarze, sprawozdania, recenzje, felietony, programy telewizyjne i dyskusje (m.in. w ramach ARD Press Club) dotyczą polityki migracyjnej i integracyjnej oraz kultury.

Dla Fundacji Körbera Kiyak pracował głównie nad książką Zweiheimisch (2006) o życiu dwukulturowym w Niemczech, a w 2007 r. opublikował książkę 10 für Deutschland.

Regularnie spędza kilka dni w opactwie benedyktyńskim Najświętszej Marii Panny w Fuldzie i wraz z siostrą Christą redaguje tam czasopismo “Winke für den Biogärtner” (Winke dla ogrodników ekologicznych).

Kontrowersje wokół Sarrazina

W maju 2012 roku Kiyak w swojej rubryce dla “Berliner Zeitung” i “Frankfurter Rundschau” po występie w telewizji określiła Thilo Sarrazina, którego prawa strona twarzy jest częściowo sparaliżowana w wyniku operacji guza, mianem “piszczącej, jąkającej się, drgającej karykatury ludzkiej”. Skrytykowano ją za to w Die Welt i Bild. Tydzień po ukazaniu się artykułu Kiyak wyraziła zamiar zwrócenia uwagi na “niefizyczne niedoskonałości w jego występie […]. Gdybym znał tło fizjologiczne, nie wybrałbym tego zdjęcia. Bardzo tego żałuję!”. Po uporczywej krytyce redaktorzy naczelni gazet zajmujących się przedrukiem mówili o “perfidnej kampanii oszczerstw” wobec autora, którą forsowano przede wszystkim na blogu Politically Incorrect. Kiyak udokumentował charakter i cel tych ataków w krytycznym artykule na temat bloga w Berliner Zeitung. W obronie Kiyaka stanęło także stowarzyszenie dziennikarzy Neue Deutsche Medienmacher oraz taz. Niemiecka Rada Prasy uznała to “naruszenie zasad dziennikarskich za tak poważne”, że wystawiła “Berliner Zeitung” naganę. Godność ludzka Sarrazina została “pogwałcona”. Jednak z powodu przeprosin Kiyaka nie udzielono nagany.

“Poezja nienawiści”

Od 2012 roku Kiyak, wraz z dziennikarzami Deniz Yücel, Yassinem Musharbashem, Özlem Topçu, Özlem Gezerem, Hasnainem Kazimem, Doris Akrap i Ebru Taşdemir, występował w “antyrasistowskim read show” Hate Poetry, w którym czytał gniewne listy do redakcji w stylu slamu poetyckiego.

Publikacje

Książki:

Czy deportują nas Flix-Busem? Carl Hanser Verlag, Monachium 2022, ISBN 978-3-446-27275-0.

Frausein. Carl Hanser Verlag, Monachium 2020, ISBN 978-3-446-26746-6.

Postawa. Esej przeciwko byciu głośnym. Dudenverlag, Berlin 2018, ISBN 978-3-411-71765-1.

Notatki z Istambułu. Shelff Verlagsbureau, Berlin 2013, ISBN 978-3-936738-90-2.

Pan Kiyak pomyślał, że teraz zaczyna się piękna część życia. S. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2013, ISBN 978-3-10-038212-2.

Listy do narodu i inne nieścisłości. Fischer Taschenbuch, Frankfurt nad Menem 2013, ISBN 978-3-596-19619-7.

Ogród leży odosobniony. Hoffmann und Campe, Hamburg 2011, ISBN 978-3-455-40349-7.

10 dla Niemiec. Rozmowy z posłami do Parlamentu Europejskiego z Turcji. Edition Körber-Stiftung, Hamburg 2007, ISBN 978-3-89684-068-4.Wkład w antologie:

Elefantenrunde. W: Nicol Ljubić (red.): Schluss mit der Deutschenfeindlichkeit! Opowieści z ojczyzny. Hoffmann und Campe, Hamburg 2012, ISBN 978-3-455-50246-6.

Dlaczego scena kulturalna nie zauważa tego, co dzieje się poza nią. W: Susanne Stemmler (red.): Multikultur 2.0 - Willkommen im Einwanderungsland Deutschland. Wallstein Verlag, Getynga 2011, ISBN 978-3-8353-0840-4.

Dwa listy. W: Hilal Sezgin (red.): Manifest der Vielen - Deutschland erfindet sich neu. Blumenbar, Berlin 2011, ISBN 978-3-936738-74-2.

Nagrody

2006: Stypendium Senatu ds. Nauki, Badań Naukowych i Kultury dla pisarzy berlińskich.

2011: Nagroda im. Theodora Wolffa, kategoria “Komentarz/Komentarze/Essay”.

2014: Dziennikarz Roku - kategoria “Nagroda Specjalna” (za Poezję nienawiści, nagroda grupowa wraz z pozostałymi współzałożycielami).

2015: Stypendium Senatu Berlina

2021: Nagroda im. Kurta Tucholskiego dla dziennikarstwa literackiego za utwór “Frausein” oraz działalność publicystyczną i eseistyczną

2021: Nagroda Literacka Christine przyznawana przez BücherFrauen dla Frausein

Zobacz także

Lista pisarzy niemiecko-tureckich

Pokrewne

Gudrun Mebs

Melanie Raabe

Ralf Schmitz

Greta Silver

Laura Malina Seiler

Anne Will

Nino Haratischwili

Kurt Tepperwein

B. Movie

Sybil Gräfin Schönfeldt

Stefanie Stahl

Natascha Wodin

Eva-Maria Zurhorst

Max Annas

Susanne Fröhlich

Rotraut Susanne Berner

Corina Bomann

Katja Gloger

Florian Illies

Svenja Leiber

Georg Magirius

Susanne Mierau

Natascha Ochsenknecht

Cay Rademacher

Gregor Sander

Markus Vahlefeld

Jan Weiler

Marah Woolf

Ewald Arenz

Tillmann Bendikowski

Vera F. Birkenbihl

Hazel Brugger

Mechtild Borrmann

Daniel Falb

Axel Hacke

Ulrike Guérot

Dora Heldt

Romy Hausmann

Nora Imlau

Tom Hillenbrand

Tanja Kinkel

Thilo Mischke

Paluten

Marc Raabe

Mirriam Prieß

Peter Prange

Ulrike Renk

Beate Sander

Jan-Uwe Rogge

Roman Schatz

Jan-Philipp Sendker

Ingeborg Stadelmann

Eva Almstädt

Fatma Aydemir

Sabine Asgodom

Maxim Biller

Sibylle Berg

Nora Bossong

Lisa Feller

Romy Fölck

Sam Feuerbach

Susanne Fischer-Rizzi

Harald Gilbers

Martina Gercke

Imre Grimm

Theresa Hannig

Alexander Hartung

Dörte Hansen

Markus Heitz

Nils Havemann

Veit Heinichen

Bianca Iosivoni

Manuela Inusa

Petra Hülsmann

Kerstin Kempker

Carmen Korn

Gisa Klönne

Laura Kneidl

Regine Kölpin

Vincent Kliesch

Daniela Krien

Katja Kullmann

Volker Kutscher

Hera Lind

Iny Lorentz

Antonia Michaelis

Harald Martenstein

Joachim Meyerhoff

Kat Menschik

Hanni Münzer

Ina Müller

Tupoka Ogette

Gisa Pauly

Ivo Pala

Susanne Oswald

Arne Rautenberg

Eva von Redecker

Gerhard Polt

Katerina Poladjan

Mila Olsen

David Safier

Nicole Staudinger

Gabriele Tergit

Helge Timmerberg

Sabine Thiesler

Bärbel Wardetzki

Jörg Mühle

Senthuran Varatharajah

Jann Wattjes

Michael Roes

Udo Ulfkotte

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności