Wikibiopedia

Curt Bauer

Firma Curt Bauer GmbH jest znanym w całym kraju producentem wyrobów włókienniczych, działającym w Aue od 1867 r. pod różnymi nazwami. To w przeważającej mierze rodzinne przedsiębiorstwo jest jedną z najprężniej działających firm w zachodniosaksońskim mieście.

Lokalizacja

Firma Curt Bauer GmbH zajmuje powierzchnię około 20 000 m2 w centrum miasta Aue. Teren firmy od zachodu graniczy z ulicą Bahnhofstraße, od północy i wschodu z meandrującą rzeką Schwarzwasser, a od południa z ulicą Rudolf-Breitscheid-Straße. Główne wejście znajduje się przy Bahnhofstraße.

Historia

1867 do końca II wojny światowej

W 1882 r. berliński przedsiębiorca tekstylny Samuel Wolle kupił tkalnię należącą do fabrykanta Geißlera, która została założona w Aue w 1867 r. Wolle powierzył prowadzenie firmy miejscowemu tkaczowi i kupcowi Alwinowi Bauerowi (1856-1928). Berliński przedsiębiorca przetwarzał bawełnę w swojej nowej fabryce na bieliznę stołową, pościelową, gotowe tkaniny, zasłony i wyroby frotte, które mógł z zyskiem eksportować.

Alwin Bauer rozszerzył produkcję, kupując nowe krosna i zatrudniając więcej pracowników. Firmę prowadził z powodzeniem do 1915 r. Kiedy Samuel Wolle nabył tkalnię w Eibau, Bauer przeniósł się tam i prowadził działalność.

Teraz syn Alwina Bauera, Curt Alwin Bauer (* 27 marca 1880; † 30 sierpnia 1944) został współwłaścicielem fabryki Auera, a od 1915 roku jedynym szefem firmy. W 1920 r. tkalnia otrzymała status spółki komandytowej i nazwę “S. Wolle GmbH” na cześć swojego założyciela, który zmarł w 1906 r. Curt Bauer zlecił budowę nowych budynków produkcyjnych i socjalnych, wprowadził zakładową kasę chorych i zakładowy system emerytalny. W końcu firma stała się odnoszącym sukcesy przedsiębiorstwem tekstylnym o dobrej reputacji w Niemczech i za granicą. W 1926 r. firma zmieniła formę prawną na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

Curt Bauer zamieszkał w willi położonej tuż obok terenu fabryki. Stąd kierował produkcją bielizny do czasu dojścia do władzy narodowych socjalistów. Ponieważ imiennik fabryki, Wolle, był Żydem, nowi władcy zmusili firmę do zmiany nazwy na “Weberei Curt Bauer” w latach trzydziestych XX wieku. Od 1939 r. firma musiała zwolnić dużą część budynków produkcyjnych, w których produkowano uzbrojenie dla firm zewnętrznych. Z powodu zdemontowania setek krosien tkactwo niemal całkowicie ustało. Curt Bauer, jako szef firmy, dowiedział się o nieludzkich warunkach pracy w przemyśle zbrojeniowym w Auer i zaprotestował przeciwko nim w urzędzie miasta. Protest obrócił się przeciwko niemu, Bauer został aresztowany i oskarżony o działalność wywrotową na rzecz sił zbrojnych. Aby uniknąć spodziewanych represji, 30 sierpnia 1944 r. wybrał samobójstwo. Wdowa po nim Margarethe Bauer pozostała jedynym wspólnikiem, a jego synowie Alexander Bauer i Wolfgang Bauer (* 10 października 1908 r.; † 16 stycznia 1993 r.) prowadzili firmę do końca II wojny światowej. W 1945 r. działało jeszcze tylko 45 z 640 dawnych krosien. Liczba pracowników wykwalifikowanych została zmniejszona z 700 do 125.

od maja 1945 r. do zjednoczenia Niemiec w 1990 r.

Po referendum w Saksonii, które odbyło się 30 czerwca 1946 r., tkalnia początkowo pozostała prywatną własnością rodziny Bauerów, co oznaczało, że radziecki okupant uznał osobiste zaangażowanie Curta Bauera. Synowie odbudowali produkcję wyrobów tkackich, ale zostali zmuszeni do oddania przedsiębiorstwa z powodu wysokich żądań podatkowych. Wolfgang Bauer wyjechał do Niemiec Zachodnich, a Aleksander prowadził tkalnię samodzielnie. W 1953 r. rzekome wysokie zaległości podatkowe doprowadziły do aresztowania Margarethe i Alexandra Bauerów, którzy zostali skazani na karę więzienia. Gniew społeczny, który ogarnął całą NRD około 17 czerwca 1953 r., doprowadził do uwolnienia Bauerów. Aleksander był w stanie ponownie przejąć zarządzanie firmą i nadal z powodzeniem prowadzić produkcję. Zyski firmy zainwestował w nową kuchnię zakładową, zakup domku letniskowego, budowę przedszkola zakładowego oraz założenie punktu pierwszej pomocy. W 1957 r. Bauer musiał zaakceptować udział państwa, a w 1972 r. przedsiębiorstwo zostało całkowicie znacjonalizowane. Firma zmieniła nazwę na VEB Damastweberei Aue, a jej produkty nadal cieszyły się zainteresowaniem na rynku międzynarodowym. Nie inwestowano jednak prawie wcale w modernizację obiektów. Pod koniec epoki NRD technologia w halach fabrycznych była w dużej mierze zużyta i przestarzała. 700 wykwalifikowanych pracowników było zagrożonych zwolnieniem. Alexander Bauer, który w czasach VEB nadal pełnił funkcję dyrektora, po upadku komunizmu w 1990 roku złożył wniosek o reprywatyzację. W tym samym roku, ze względu na wiek, przekazał zarządzanie tkalnią swoim synom Gertowi Bauerowi (* 1962) i Michaelowi Bauerowi (* 1954). Reprywatyzacja została potwierdzona z mocą wsteczną w 1992 r., a tkalnia zmieniła nazwę na Curt Bauer GmbH. Nowi właściciele firmy, Michael i Gert, dzielą się odpowiedzialnością. Michael jest odpowiedzialny za marketing i sprzedaż, Gert za produkcję i technologię. Unowocześniono technologię, przebudowano i zbudowano nowe hale fabryczne, unowocześniono system dystrybucji i asortyment produktów. Późnym latem 2002 roku konieczne było poniesienie dodatkowych kosztów na naprawę szkód wyrządzonych przez powódź. Woda w ciągu kilku godzin osiągnęła w halach wysokość do 70 cm i uszkodziła budynki, zniszczyła maszyny i wyroby gotowe. Łączna wartość szkód wyniosła około dziewięciu milionów euro. Dzięki natychmiastowej pomocy administracji miasta, władz państwowych i federalnych oraz niezliczonych wolontariuszy w ciągu kilku tygodni udało się wznowić produkcję. W latach 2003-2005 po raz kolejny zrealizowano duże projekty inwestycyjne, co również przyczyniło się do poprawy ochrony środowiska. Te ostatnie działania, opiewające na kwotę około siedmiu milionów euro, stworzyły podstawę dla pomyślnego kontynuowania produkcji i długoterminowego zabezpieczenia miejsc pracy w Aue.

Tkalnia Bauer od 1990 r.

Działalność firmy obejmuje różne obszary przygotowawcze, takie jak wymiarowanie, tkanie, rysowanie wzorów, farbowanie, merceryzacja, wykańczanie oraz magazynowanie surowców i przędzy.

W 2007 r. firma zatrudniała łącznie 120 pracowników. Główny asortyment produktów obejmuje bieliznę stołową i pościelową, a także tekstylia kontraktowe dla hoteli i restauracji, tekstylia kościelne, tekstylia dla linii lotniczych, tkaniny żakardowe, adamaszkowe na odzież oraz tekstylia techniczne, głównie dla przemysłu motoryzacyjnego. Dwie trzecie produkcji trafia na eksport, m.in. do USA, krajów Afryki Zachodniej, Rosji czy Chin. Curt Bauer GmbH ma swoje przedstawicielstwa w sześciu krajach. Produkcja jest mało szkodliwa dla środowiska, a od kilku lat produkty posiadają znak jakości Oeko-Tex Standard 100. O dobrej jakości produktów bieliźnianych świadczy przyznanie nagrody Saxon Design Prize oraz międzynarodowej nagrody New Product Award w USA w 2003 i 2004 roku.

Dyrekcja jest również zaangażowana w działalność kulturalną i sportową w mieście. Warto tu wspomnieć o sponsorowaniu renowacji kościoła Klösterlein-Zelle i kościoła Friedenskirche, a także o klubie piłki ręcznej Erzgebirge, który działa w drugiej lidze krajowej. W 2002 r. w miejscowości Pausa w regionie Vogtland powstała spółka zależna Bauer Pausa GmbH, w której konfekcjonuje się bieliznę pościelową.

Alexander Bauer został wpisany na listę honorowych obywateli miasta, co było wyrazem publicznego uznania dla jego wieloletniego zaangażowania w utrzymanie tkalni, a tym samym miasta. Zmarł w 2011 r. W 2009 r. firma, która w 1998 r. wygrała konkurs Grand Prix Średnich Przedsiębiorstw, otrzymała Odznakę Honorową Fundacji Oskara Patzelta. W laudacji napisano: “Firma ta jest autorem ponad 125-letniej historii włókiennictwa. Przetrwała wojny światowe, światowe kryzysy gospodarcze, 40 lat socjalizmu i wywłaszczenia oraz upadek europejskiego przemysłu włókienniczego. Dziś na rynku zachodnioafrykańskim jest reprezentowana przez błyszczące damaszki, podobnie jak nieomylnie zaopatruje międzynarodowe linie lotnicze, hotelarzy i restauratorów. Pościel i bielizna stołowa to tekstylia z całego świata. Wpływ pandemii Corony na eksport tekstyliów do Afryki jest powodem wielkiego niepokoju kierownictwa firmy, ponieważ nastąpił spadek sprzedaży, który można nadrobić tylko powoli.

Literatura

Reich der Erfindungen, wyd. W. Herlet, Berlin i Lipsk 1901; s. 395-408: Tkalnia i jej prace przygotowawcze.

Pokrewne

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności