Wikibiopedia

Florian Illies

Florian Illies (* 4 maja 1971 r. w Schlitz) - niemiecki dziennikarz, handlarz dziełami sztuki, historyk sztuki i autor książek.

Życie i praca

Illies urodził się jako najmłodsze z czworga dzieci biologa i limnologa Joachima Illiesa i jego żony Helgi z domu Niepoth i dorastał w konserwatywnej rodzinie należącej do klasy średniej. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Schlitz, gdzie jego nauczycielką była Gudrun Pausewang, uczęszczał do szkoły im. Winfrieda w Fuldzie, a od 1986 r., w okresie szkolnym, zdobywał pierwsze doświadczenia dziennikarskie w lokalnej gazecie Schlitzer Bote. Później pracował jako stażysta

w “Fuldaer Zeitung”. Następnie studiował historię sztuki i historię współczesną w Bonn i Oxfordzie. W 1998 r. ukończył studia na Uniwersytecie w Bonn, uzyskując tytuł Magister Artium (M.A.) pod kierunkiem Andreasa Tönnesmanna na podstawie pracy Gustav Friedrich Waagen in England. Studium na temat znaczenia systemów historii sztuki w epoce wiktoriańskiej.

Promowany przez Eduarda Beaucampa i Franka Schirrmachera, w 1991 r. zaczął pisać dla Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), a w 1997 r. został redaktorem naczelnym FAZ. Od 1999 r. był odpowiedzialny za “strony berlińskie” tej gazety, a następnie przeszedł do Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung jako szef działu felietonów.

Po odejściu z FAZ Illies założył w 2004 r. wraz z żoną Amélie von Heydebreck, córką członka zarządu Deutsche Bank Tessena von Heydebrecka, Monopol, magazyn poświęcony sztuce, literaturze i stylowi życia, z którym ma dwoje dzieci. Do końca 2006 r. Ilies był zarówno wydawcą, jak i redaktorem naczelnym pisma. W 2007 r. funkcję redaktora naczelnego objął były redaktor działu kultury Welt am Sonntag Cornelius Tittel; Illies i jego żona pozostali wydawcami.

W 2008 r. Illies przeszedł do tygodnika Die Zeit i początkowo pracował dla magazynu Zeit. Od 2009 r. wraz z Jensem Jessenem kierował tam działem literatury pięknej. Od 2017 r. Illies jest członkiem pięcioosobowej rady redakcyjnej Die Zeit. Od 2018 r. jest również członkiem głównego jury Nagrody im. Henri Nannena, najważniejszej niemieckiej nagrody dziennikarskiej.

Latem 2011 r. Illies został jednym z czterech partnerów berlińskiego domu aukcyjnego Villa Grisebach, który zajmuje się głównie obiektami sztuki XIX wieku. Illies odszedł z Villa Grisebach pod koniec 2018 r., ale nadal jest członkiem rady doradczej firmy.1 stycznia 2019 r. zastąpił Barbarę Laugwitz na stanowisku dyrektora wydawniczego w Rowohlt Verlag. Jego rezygnacja na własną prośbę została ogłoszona pod koniec stycznia 2020 r. Od lipca 2020 r. jego następczynią będzie Nicola Bartels. Od 2020 roku Illies jest członkiem Kuratorium Fundacji Kulturstiftung der Länder. Od lata 2021 roku wraz z Giovannim di Lorenzo prowadzi w ZEIT i ZEIT ONLINE podcast artystyczny Augen zu, który natychmiast stał się najpopularniejszym niemieckim podcastem artystycznym i co dwa tygodnie poświęcony jest życiu i twórczości artysty. Illies stał się szczególnie znany dzięki swojemu bestsellerowi Generation Golf (2000), w którym nakreślił krytyczny obraz własnego pokolenia, urodzonego około 1970 roku. W kolejnych dwóch tomach, Anleitung zum Unschuldigsein (2001) i Generation Golf zwei (2003), Ilies zajął się innymi zjawiskami swojego pokolenia. Wybór zebranych przez Illiesa krytyk sztuki i esejów o kulturze ukazał się w 2017 r. pod tytułem Gerade war der Himmel noch blau. Ortsgespräch, retrospekcja dzieciństwa spędzonego na niemieckiej prowincji, została opublikowana w 2006 roku. W 2012 roku Illies opublikował swój największy dotychczasowy bestseller: 1913: Lato stulecia. W 2012 r. była najlepiej sprzedającą się książką non-fiction w Niemczech, przez ponad siedemdziesiąt tygodni znajdowała się na liście bestsellerów i do tej pory została przetłumaczona na 28 języków. W 2018 r. ukazał się sequel 1913. Was ich unbedingt noch erzählen (1913: Co naprawdę chciałem ci powiedzieć), w którym autor przeplata inne opowiadania z 1913 r. na swój własny, kolażowy sposób.

Nagrody

1999 - nagroda Axela Springera i nagroda za promocję Ernsta Roberta Curtiusa

2003 - Nagroda Kultury Heskiej

2014 - Nagroda Ludwiga Börne’a

2016 - Nagroda im. Maxa J. Friedländera, przyznawana przez Kupferstichkabinett Berlin

Prace

jako autor

Generation Golf. Inspekcja. 13. edycja. S. Fischer, Frankfurt am Main 2011, ISBN 978-3-596-15065-6 (pierwsze wydanie 2000).

Instrukcje za bycie niewinnym. Zeszyt ćwiczeń dla osób z poczuciem winy. Argon, Berlin 2001, ISBN 3-596-50843-6.

Generation Golf Two. Błogosławieństwo, Monachium 2003, ISBN 3-89667-246-0.

Rozmowy lokalne. Blessing, Monachium 2006, ISBN 3-89667-262-2.

1913: Lato stulecia. S. Fischer, Frankfurt am Main 2012, ISBN 978-3-10-036801-0 (numer 1 na liście bestsellerów “Spiegla” w 2012 i 2013 roku).

Gerade war der Himmel noch blau: Texte zur Kunst, S. Fischer, Frankfurt am Main 2017, ISBN 978-3-10-397251-1.

  1. co koniecznie chciałem jeszcze opowiedzieć. S. Fischer, Frankfurt am Main 2018, ISBN 978-3-10-397360-0.

Miłość w czasach nienawiści. Chronicle of an Emotion 1929-1939, S. Fischer, Frankfurt am Main 2021, ISBN 978-3-10-397073-9.jako współautor

  1. obrazy przed apokalipsą, z Cathrin Klingsöhr-Leroy. Sieveking, Monachium 2013, ISBN 978-3-944874-00-5.jako redaktor.

Mały słownik języka niemieckiego. S. Fischer, Frankfurt am Main 2002, ISBN 3-10-036800-2 (wspólnie z Jörgiem Bongiem).

Karl Scheffler: Berlin, ein Stadtschicksal. Suhrkamp, Berlin 2015, ISBN 978-3-518-42511-4.

Eduard von Keyserling: Landpartie, (posłowie). Manesse, Zurych 2018, ISBN 978-3-7175-2476-2.

Literatura

Angela Kölling: Pisanie na luzie. Czytanie “Generation Golf” Floriana Illiesa, “Périphériques” Maurice’a G. Danteca, “Mein langer Lauf zu mir selbst” Joschki Fischera oraz “Windows on the world” Frédérica Beigbedera jako przykładów kreatywnej literatury faktu. Weidler, Berlin 2012, ISBN 978-3-89693-560-1.

Carsten Lange: “Allgemeinverbindlichkeit”. Strategie narracji w literaturze popularnej w “Generation Golf” Floriana Illiesa. W: Johannes G. Pankau (red.): Pop, Pop, Popular. Literatura popularna i kultura młodzieżowa. Aschenbeck & Isensee, Bremen 2004, s. 120-130, ISBN 3-89995-149-2.

Pokrewne

Gudrun Mebs

Melanie Raabe

Ralf Schmitz

Greta Silver

Laura Malina Seiler

Kurt Krömer

Nino Haratischwili

Kurt Tepperwein

B. Movie

Sybil Gräfin Schönfeldt

Natascha Wodin

Max Annas

Eva Birkenstock

Susanne Fröhlich

Monika Gruber

Bastian Bielendorfer

Rotraut Susanne Berner

Corina Bomann

Katja Gloger

Florian Günther

Svenja Leiber

Georg Magirius

Cay Rademacher

Gregor Sander

Thomas Röper

Markus Vahlefeld

Jan Weiler

Marah Woolf

Ewald Arenz

Tillmann Bendikowski

Vera F. Birkenbihl

Mechtild Borrmann

Johannes von Buttlar

Daniel Falb

Axel Hacke

Dora Heldt

Romy Hausmann

Andreas Izquierdo

Tom Hillenbrand

Mely Kiyak

Tanja Kinkel

Günter Krieger

Thilo Mischke

Paluten

Marc Raabe

Peter Prange

Ulrike Renk

Roman Schatz

Jan-Philipp Sendker

Klaus-Peter Wolf

Carl Amery

Eva Almstädt

Fatma Aydemir

Reinhold Andert

Sabine Asgodom

Mark Benecke

Maxim Biller

Sibylle Berg

Nora Bossong

Sam Feuerbach

Harald Gilbers

Martina Gercke

Peter Grimm

Rainald Grebe

Theresa Hannig

Alexander Hartung

Dörte Hansen

Markus Heitz

Nils Havemann

Veit Heinichen

Bianca Iosivoni

Manuela Inusa

Petra Hülsmann

Kerstin Kempker

Carmen Korn

Gisa Klönne

Laura Kneidl

Regine Kölpin

Vincent Kliesch

Daniela Krien

Katja Kullmann

Volker Kutscher

Hera Lind

Iny Lorentz

Antonia Michaelis

Harald Martenstein

Joachim Meyerhoff

Kat Menschik

Hanni Münzer

Ivo Pala

Susanne Oswald

Arne Rautenberg

Gerhard Polt

Katerina Poladjan

David Safier

Helene Sommerfeld

Serdar Somuncu

Manfred Spitzer

Helge Timmerberg

Sabine Thiesler

Jörg Mühle

Senthuran Varatharajah

Jann Wattjes

Michael Roes

Copyright © Wikibiopedia | Polityka prywatności